HİPNOZ

**(Karakter ismi değiştiiii)**

Ufak çaplı bir baygınlık veya kalp krizi, bulunduğum durumu kurtarmak için tek etken olabilirdi. Ne yapmalıydım? Nasıl bir bahane bulmalıydım?

"B-ben..." diyebildim kekeleyerek. Sadece gözlerime bakıyor, hiçbir şey söylemiyordu.

"Niye sürekli karşıma çıkıyorsun?" diyerek üzerime yürümeye başladığında, dar koridorda mecburen duvara yaslanmak zorunda kalmıştım. Aramızda çok az bir mesafe vardı. Yaklaşmayı kesmiyordu.

"B-ben, burada olduğunuzu bilmiyordum," dedim tekrar kekeleyerek. Tek elini duvara yaslı olan koluma götürdü.

"Beni, dün baygın bir şekilde bulduğunu, kimseye söyledin mi?"

Sorduğu soru karşısında kaşlarımı çatmıştım. Çatıklığının nedeni şaşkınlığımdandı.

"Ne?" dedim şaşkınlığımı ona da göstererek.

"Beni baygın bulduğunu, kimseye söyledin mi?" dedi tekrardan.

"Hayır, söylemedim," dediğimde yalan söyleyip söylemediğimi anlamaya çalışır gibi gözlerime baktı. Normalde bunu Bade'ye söyleyebilirdim, ama söylememiş olmama fazlasıyla seviniyordum. Bu saatten sonra da söylemezdim.

Gözlerime biraz daha baktıktan sonra kolumu bırakıp arkasını dönerek yürümeye başladı.

"Hey, bekle," desem de durmamıştı. Peşinden gitmesem bile arkasından bağırıyordum. "Sanırım seni tanıyorum."

Birden durmuştu. Bundan cesaret alarak yanına doğru birkaç adım attım.

"Seni tanıdığımı hissediyorum. Ama nereden tanıdığım hakkında hiçbir fikrim yok. Sanırım rüyamda görmüştüm..." dedim ona iyice yaklaştığımda. Yavaşça bana doğru döndü.

"Ne dedin?" dedi şaşkınca.

"Seni tanıdığımı hissediyorum. Sanki birbirimizi çok iyi tanıyoruz, ama hatırlayamıyoruz gibi..." dediğimde bakışlarını saçlarıma çevirdi. Gözleri, kulağımın arkasına biriken saçlarımdan başlayıp, ucuna doğru eğilmişti. Saçlarımı inceliyordu. Sonra yanaklarıma, ardından dudaklarıma baktı. Kendimi onun yanında çok rahat hissediyordum. Onu tanıdığımdan emindim.

"Tanıştığımızı sanmıyorum," diyerek dönüp gittiğinde, arkasından bakakalmıştım. Bu kadar incelemesinin ardından böyle bir cevap gelmesini beklemiyordum.

Arkamdaki kapının açılma sesi gelince o tarafa doğru döndüm. Kerem, soyunma odasından çıkıyordu.

"Arelya, ne işin var burada?" dedi şaşkınca. Omuz silkip "Kız soyunma odasında telefonum kalmış. Onu alacaktım," dedim bulabildiğim en saçma bahaneyi sunarak. Ardından yanından geçip kızlar soyunma odasına girdim. Aklımı az önce olanlardan uzaklaştırmak istesem de yapamıyordum. Çok tanıdıktı ama hatırlayamıyordum. Çıldıracak gibi olmuştum.

Zilin sesini duyduğumda soyunma odasından çıkıp sınıfıma gittim. Tuvalet izni alıp, 10 dakikadır sınıfa girmemiştim.

Teneffüs olduğu için hoca sınıfta değildi. Sınıfa girer girmez Bade'nin yanına geçip oturdum.

"Kızım neredesin iki saattir? Tuvalete gidiyorum deyip evdeki tuvalete mi gittin?"

Hafifçe gülüp "Saçmalama Bade, biraz karnım ağrıyordu. Bir de derse girmek istemedim," dedim.

İnanmış gibi yapınca tekrar az önce yaşadığım olaylara odaklandım. Kimdi ki bu çocuk? Onu nereden tanıyor olabilirdim?

Okulun geri kalanı her zamanki gibi geçmiş, son ders de bittiğinde eve gitmek için çantamı toparlamaya başlamıştım.

"Arelya, hadi çabuk ol."

"Tamam Bade. Bekle biraz," dedim çantamı hâlâ toparlamaya çalışırken.

"İyi o zaman. Ben lavaboya gireceğim. Dışarıda bekle beni," diyerek sınıftan çıkmıştı. Sınıfta son kalan kişi de her zamanki gibi ben olmuştum.

Çantamın içini de kontrol ettikten sonra sınıftan çıktım. Koridordaki merdivenlere doğru yürüyen kişinin Deniz olduğunu görünce koşarak yanına gittim. Ondan hâlâ biraz korkuyor olsam da, konuşmak istiyordum.

"Merhaba," dedim yapabileceğim en saçma girişi yaparak.

Bana doğru dönüp gözlerimin içine baksa da cevap vermemişti.

"Seni daha önce okulda hiç görmemiştim," dediğimde bu sefer gözlerime de bakmamıştı.

"Sanırım konuşmayı unutuyorsun bazen. Sen ancak insan dövmeyi bilirsin değil mi?" dediğimde kolumdan tutup arkamdaki duvara sırtımı çarptırdı.

"Bana bak," diye bağırdığında kalbimin sesini kulaklarımda hissettim. O kadar hızlı atıyordu ki yerinden çıkacakmış gibiydi. Nefesim teklemeye başlasa da, aslında hızlı nefes alıp veriyordum. Aldığım nefesin akciğerlerime gitmiyormuş gibi hissettim...

Etrafımdaki her şey bulanıklaşmaya başladı bir anda.

Sıçrayarak uyandım birden. Hızlı hızlı nefes alıp vermemin nedenini anlayamıyordum. Bir rüya görmüştüm. Ama çok gerçekçiydi.

"Arelya, iyi misin? Su ister misin?" diye sordu Bade telaşla. Kafamı hayır anlamında sallarken sınıfın içindeki saate takıldı gözlerim. Henüz son dersteydik. İyi ama biz son dersi bitirmemiş miydik?

"Bade," dedim telaşla. "Çok kötü bir rüya gördüm," derken eliyle elimi sıktı.

"Tamam, biraz sessiz ol. Dersteyiz hâlâ. Birazdan çıkacağız zaten. O zaman anlatırsın."

Kafamı tamam anlamında salladım. Bu nasıl bir rüyaydı? Ben hangi ara derste uyumuştum?

Ders bittikten sonra çantamı hızla toparlayıp Bade'nin de bir yere gitmesine izin vermeden sınıftan çıktım. Koridora gelip merdivenlerden inmeye başladığımızda gördüğüm rüyayı anlattım. Fazlasıyla gerçek olan rüyayı...

"Tamam, takma sen kafana. Belli ki Kerem'e üzülmüşsün. Boşver, zaten bir daha kolay kolay karşılaşmazsın o çocukla."

"Umarım," diye yanıtladım Bade'nin söylediklerini. Bende nasıl bir etki bıraktıysa, birkaç dakikalık uykumda bile rüya olarak görmüştüm onu.

Okulun kapısına kadar geldiğimizde, bahçedeki Deniz'i görüp Bade'nin koluna girmem bir oldu. Psikolojimi bozmuştu bu aptal çocuk.

Okulun dışına doğru yürürken, birden arkasını dönüp bana bakmıştı. Gözlerinin içi kıpkırmızıydı. Terlemiş gibi bir görüntüsü vardı. Olduğum yerde durdum. Çünkü benimle konuşmak ister gibi bir hâli vardı. Gördüğüm rüyadan sonra onunla tekrar konuşamazdım.

Biraz daha bana bakıp, ardından arkasını dönerek gitti. O gittikten sonra, biz de Bade'yle birlikte eve gittik. Tek isteğim yatağıma yatıp uyumaktı. İsmini öğrenmeme rağmen sosyal medya hesapları bile umurumda değildi.

Onu zihnimden atmam gerekiyordu. Onu düşünmemen gerekiyordu.
Onu unutmalıydım.