23
Նրա ծնողները զարմացած հետևում են այն բանին, որ իրենց տղան անգամ չբարևեց նրանց, ու հիմա այնպես է թաքնվել Յունգիի հետևում, ինչպես վախեցած նապաստակը։
-Անգամ չփորձե՛ք մոտ գալ նրան,-կատաղած մի կերպ իրեն զսպելով արտասանում է Յունգին, ատամները ուժեղ սեղմելով ու նայելով Փակի ծնողների աչքերի մեջ։
-Չիմին՜, որդիս, չես ուզում բարևել մայրիկին, ես քեզ այնքան եմ կարոտել,-փորձում է մոտ գալ ու գրկել մայրը։
-Ասացի նրան չմոտենա՛ք,-բղավում է նրա վրա Յունը մի ձեռքով գրկելով Փակին։
Կինը տեղում փայտանում է, հետ է քաշվում տեսնելով Յունգիի բարկացած դեմքը։
-Չիմին, տղա՜ս, մենք պետք է խոսենք, չենք եկել այստեղ վիճելու համար,-վերջապես միջամտում է հայրը, նրա ձայնի մեջ կարելի է նկատել զղջում։
-Նա ձեզ հետ ոչինչ չունի՛ խոսելու, արի՛ Չիմին,-փորձում է նրան ներս տանել Յունը դեռևս գրկից բաց չթողնելով։
-Սպասի՛ր Յուն,-արցունքներով լցված աչքերով նայում է նրան Չիմը,-խնդրում եմ, ես ուզում խոսել նրանց հետ, նրանք իմ ծնողներն են, ես կարոտել եմ նրանց, խնդրում եմ, Յունի՜,-նա սկսում է վերջին բառերն արդեն հեկեկալով արտասանել։
-Չիմ՜, հեյ՜, վերջ տուր, լավ, լավ, միայն թե այդպես լաց մի եղիր,-մեղմ շշնջալով սրբում է նրա արցունքները Յունը,-իսկ դու՛ք, եթե փորձեք նորից դիպչել նրան, թանկ կվճարեք,- նրանց կողմ թեքվելով սպառնում է Յունը։
Նրանք ներս են գալիս ու հիմա հյուրասենյակում իրար դեմ դիմաց նստած Յունը մի ձեռքով գրկել է Չիմինին, իսկ նրանց առաջ նստած են ապշահար Փակերը, ովքեր անգամ չգիտեն ինչպես արձագանքեն այս անսովոր իրավիճակին։
-Չիմին, ես գիտեմ, որ շատ վատ եմ վարվել քեզ հետ ու անգամ չեմ փորձել լսել քեզ տղաս,-խախտում է երկարատև լռությունը հայրը,-մենք եկել ենք այստեղ քեզանից ներողություն խնդրելու։
-Տղա՜ս ուղղակի հայրդ չափազանց տաքացած էր, փորձիր հասկանալ նրան,-շարունակում է Չիմինի մայրը,- մենք ուզում ենք, որ դու մեզ հետ տուն վերադառնաս, մենք քեզ շատ ենք կարոտել, դա այլևս չի կրկնվի խոստանում եմ։
-Մայրիկ՜,-Փակն արցունքախառը վեր է թռչում տեղից ու ամուր գրկում մորը, իսկ հայրն ու Յունգին զարմացած նայում են նրանց,-մայրիկ, եսել քեզ էի շատ կարոտել, ներիր ինձ խնդրում եմ։
-Ախ տղաս՜, մեզ հետ տուն վերադարձիր աղաչում եմ,-շշնջում է կինը իր գրկում ամուր սեղմելով որդուն։
-Չիմին՞,-սառն արտասանում է Յունգին։
Չիմինը հանկարծ հետ է քաշվում, սրբում է արցունքները ու նայում Յունգիին՝ այնտեղ թեթև բարկություն կարդալով։
Նա վերդառնում ու նստում է տղայի կողքին.
-Մայրի՛կ, հայրի՛կ, ներեցեք ինձ, բայց ես չեմ կարող ձեզ հետ տուն գալ, իմ տեղը այստեղ է նրա կողքին,-սա ասելով Չիմը նայում է Յունին ու բռնում նրա ձեռքը։
Նրա ծնողները զարմացած նայում են ու չգիտեն անգամ ինչ ասել.
-Չիմին, ի՞նչ է կատարվում,-վերջապես չի կարողանում իրեն զսպել հայրը։
Յունը նայում է նրան ու պատասխանատում.
-Ես ու Չիմինը սիրում ենք իրար, ու այս աշխարհում ոչ ոք չի կարող մեզ բաժանել, նա հիմա ինձ է պատկանում, նա ձեզ պարզ ասաց, որ չի պատրաստվում տուն գալ։
-Տղաս, մենք պատրաստ ենք ընդունել ձեր հարաբերությունները,- խառնվում է խոսակցությանը մայրը ու դիմում Յունգիին։
-Ու ուզում եք, որ ես դրան հավատա՞մ, այն ամենից հետո ինչ արել եք նրա հետ,-ընդհատում է նրան Յունը։
-Յուն՜, խնդրում եմ, թող ինքս լուծեմ այս հարցը,-դարձյալ այդ գեղեցիկ աչուկներով նայելով նրան, որից Յունն ուղղակի հալվում է։
-Մենք պատրասվում ենք օրինականցնել մեր հարաբերությունները հենց որ չափահաս դառնանք,-ավելացնում է Յունգին վերջնականապես տապալելով Փակի ծնողներին։
-Ի՞նչ,-բղավում է նրա հայրը,-Չիմին, ասա, որ նա ստում է, դու չես կարող մեզ հետ այդպես վարվել,-կատաղությունից դողում է նայելով Չիմինին։
Չիմինը նայում է նրանց ու չի հասկանում ի՞նչ է հիմա կատարվում, նա նույնպես անակնկալի է եկել Յունգիի հայտարարությունից, բայց պետք է նշել, որ ամենից առաջ սա հաճելի անակնկալ է նրա համար։
-Իսկ ի՞նչ է դուք մտածում էիք այսքան հեշտ խլե՞լ նրան ինձանից,-շարունակում է Յունը։
-Չիմին դու հասկանու՞մ ես, թե դա ի՞նչ է նշանակում, դա արգելված է,-ավելացնում է մայրը։
-Ոչ՛ ամենուր,-ընդհատում է Յունը,-եթե դա անհրաժեշտ լինի մենք կլքենք երկիրը ու կտեղափոխվենք այնտեղ, որտեղ մեզ կընդունեն։
-Վերջ տու՛ր նրա փոխարեն պատասխանել,-պոռթկում է հայրը,-Չիմին, հիմա ուղիղ խոսում եմ քեզ հետ, ու ուզում եմ, որ պատասխանես իմ մի հարցին,-սպառնալից հայացքը նայում է նրա աչքերի մեջ,-դու պատրաստ ես՞ լքել քո ընտանիքը հանուն այս ամենի։
Չիմինը բնավ չէր սպասում այս հարցին, ու հիմա նա փակուղում է, մի կողմից իր սիրելի ընտանիքը, մյուս կողմից էլ ավելի սիրելի Յունգին, առանց ում նա չի ապրի մեկ վայրկյան։
Յունգին զգում է, թե հիմա ինչ է կատարվում Փակի ներսում ու իրավիճակը փրկելու նպատակով որոշում է միջամտել մի վերջին անգամ.
-Պարոն Փակ, նա հիմա ի վիճակի չէ պատասխանել, ես պահանջում եմ, որ ընդհատեք այս խոսակցությունը, նա կպատասխանի ձեր հարցին ավելի ուշ, իսկ հիմա խնդրում եմ թույլ տվեք նրան հանգստանալ։
Չիմինը ավելի է սկսում հեկեկալ։ Ոչ նրանից, որ հուզված է, ավելի շատ նրանից, որ չգիտի, թե ինչ է պատասխանելու։ Այս միտքը ներսից խժռում է նրան ու արցունքները կրկնապակվում են։
Յունգին վեր է կենում ու ներողություն խնդրելով Փակին բարձրացնում է նրան իր ձեռքերի վրա տանելով երկրորդ հարկի ննջարան, Փակը իր փոքրիկ ձեռքերով գրկում է նրա պարանոցը ու երեսը սեղմում Յունի կրծքին։
-Շշշ՜, վերջ, ես էստեղ եմ, վերջ Չիմ՜,-շշնջում է նրան Յունը փորձելով հանգստացնել։
Այս օրերի ընթացքում Փակը դարձել է կրկնակի զգայուն ու անգամ մի փոքր կոպտությունը կամ բարձր ձայնը կարող են նրա հիստերիայի պատճառը դառնալ։
Լավ հասկանալով այս ամենը Յունը ամեն եղանակով փորձում է կանխել դա, քանի որ նա աշխարհում ամենաքիչը ուզում է տեսնել հենց դա։
Փակի ծնողները շոկի մեջ այսպես կանգնում են տաս րոպե.
-Նա Չիմինին տիկնիկի է վերածել,-խախտում է լռությունը հայրը, նայելով ննջարանի փակվող դռանը։
-Ի՞նչ ենք անելու,-վախեցած հարցնում է նրան մայրը։
-Դեռ չգիտեմ, բայց նրանք միայն իմ դիակի վրայով կամուսնանան,-շշնջում է հայրը ուղղվելով դեպի դուռը։
Նրան է հետևում նաև կինը ու շուտովը նրանց մեքենան լքում է Մինի առանձնատունը։
***
Մինը Չիմինին սենյակ բերելուց հետո զգույշ դնում է նրան անկողնու վրա, փորձելով հանգստացնել.
-Վերջ, փոքրիկս, վերջ, ես այստեղ եմ, քեզ հետ, ինձ նայի՛ր,-նայում է Փակի աչքերի մեջ ու սկսում նրբորեն համբուրել շուրթերը։
Համբույրը շարունակվում է շատ երկար, մինչև նրանք սկսում են օդի պակաս զգալ։ Հեռանալով նրա շուրթերից Յունգին սեղմում է նրան իր կրծքին։ Երկուսն էլ սկսում են ագահությամբ շնչել մեկմեկու մաշկի հոտը՝ ամուր գրկած ու շոյելով իրար։
Այս տեսարանը այնքան գեղեցիկ է, որ կարելի է հավերժ նայել ու չհոգնել այս անսահման սիրուց։
-Դու ինձ ես պատկանում, ու ես քեզ երբե՛ք ոչ ոքի չե՛մ տա, լսում ե՞ս,-սկսում է նորից համբուրել Յունը, այս անգամ ավելի պահանջկոտ ու կրքոտ։
Իսկ Չիմինը, իսկ Չիմինը ի՞նչ, նա պատրաստ է հենց այս պահին ուշաթափվել այս ամենից, նրա մոտ արթնանում է անասելի ցանկություն։
Նա հրում է Յունին ու պարկեցնում մեջքի վրա՝ ինքը բարձրանալով վերև։
Յունը սկզբում հանկարծակի է գալիս, նա զարմացած նայում է Փակի համարձակ քայլերին ու զգում է Փակի օրգանը, որ սեղմում է նրան գոտկատեղից ներքև.
-Ի՞նչ ես անում,-համբույրների միջից մի կերպ արտասանում է Յունը։
-Թող գոնե մի անգամ զգալ դա,-չի դադարում հևել ու համբուրել Փակը։
-Ի՞նչը,-միանգամից չի հասկանում նրան Յունը։
Բայց, երբ Փակը սկսում է արձակել նրա գոտին ու հանել հագուստը Յունգին գլխի է ընկնում, թե ի՞նչ կա Փակի մտքում։
Նա միանգամկց հրում է իր վրայից տղային՝ փոխելով իր և Փակի դիրքերը.
-Ես իհարկե շատ եմ սիրում քեզ, բայց թույլ չեմ տա լինել վերևում,-շշնջում է Յունը նրա ականջի մեջ կծելով ու լիզելով այն։
-Ահ՜,-տնքում է ցավից Փակը,-խնդրում եմ Յուն միայն մի անգամ։
-Ասացի ո՛չ,-շարունակում է կրքոտ համբուրել նրան Յունը,-հմմ, փաստորեն համարձակ ենք հա՞ էստեղ դարձել,-սկսում է արձակել Փակի գոտին ու գրեթե պատռել նրա վրայից հագուստը։
-Յուն...մհ....ահ՜, պետք չի, ախ՜,թույլ տուր այս անգամ ինձ լինել վերևում։
-Հիմա քեզ ցույց կտամ, ի՞նչ է նշանակում հակառակվել ինձ, Փակ Չիմին,-սա ասելով նա կոպիտ ու առանց նախապես տղային պատրաստելու մտնում է նրա մեջ իր ողջ երկարությամբ։
Փակի կոկորդից լսվում է բարձր ճիչ անսպասելի ու դժոխային ցավից։
Չտալով ժամանակ սովորելու այս ամենին Յունգին սկսում է բառի բուն իմաստով վնասել նրան ներսից՝ ամբողջությամբ դուրս գալով ու նորից կտրուկ մտնելով նրա մեջ։
-Աաաաահհհհհխխխխ՜, Յուն.....ահհխ,....խնդրում եմ....վերջ...տուր.....մ....գ...ա..հ,-սկսում է աղաչել նրան Փակը։
-Երևում է սկսել ես հասկանալ ո՞վ է էստեղ ղեկավարը, փոքրիկս,-սկսում է արդեն նուրբ շարժվել Յունը շշնջալով Փակի ականջի մեջ այս խոսքերը անասելի կրքոտ եղանակով։
Փակը սկսում է տնքալ, որքան թույլ կտա նրան իր բարակ ձայնը։ Ցավը վերածվում է հաճույքի։ Նա համբուրում է Յունի պարանոցի ամեն միլիմետրը շարունակելով նայել տղայի անթերի մարմնին։
Նրանց ակտը շարունակվում է ժամեր։ Յունը պարբերաբար փոխում է նրանց դիրքերը թույլ չտալով Փակին սերմնազատվել, շարունակ տանջելով այնքան մինչև ինքը շատ բարձր տնքոցով թափում է իր սերմերը Փակի մեջ՝ անցքի խորքում։
Երկուսնել ուժասպառ ու շնչասպառ են։ Նայում են իրար ու ժպտում։
-Հոգնել ես՞,քմծիծաղ է տալիս Չիմինը։
-Երազիր,-պատասխան քմծիծաղ է տալիս Յունգին ու նորից բարձրանում Փակի վրա,-կրկնեն՞ք, թե՞ ի վիճակի չես։
-Յուն....չի հասցնում արտասանել, երբ նրան լռեցնում են օտար շուրթերը։
Այս <մենամարտը> շարունակվում է մինչ լուսաբաց, տղաները անգամ մոռացել են, որ հաջորդ օրվանից պետք է դպրոց գնան........
Կրկին բարև բոլորին....նորից ուզում եմ ասել, որ ցավում եմ այսօր ուշացնելու համար....կաշխատեմ այլևս չուշացնել,,,,,բոլորիդ հաճելի գիշեր եմ մաղթում💗💗💗💗💗💖💖💖💖💖💖💖