20
-Ախ՜՜՜ փոքրիկ, դու ինձ խելքահան ես անում, էստեղ արի՛,-սեղմում է տղային դեպի իրեն ու սկսում դաժանորեն ցավ պատճառել Փակին ներսից։ Այս ամենին պատասխան երկուսն էլ ծանր են շնչում, հևում մեկը մեկի բերանում, տնքում ժամանակ առ ժամանակ, բայց սա երկար չի տևում շուտով Փակը հրում է նրան.
-Խնդրում եմ թո՛ղ գոնե հանգիստ լոգանք ընդունեմ։
-Այդ դեպքում քեզ սենյակում կսպասեմ,-կարճ արտասանում է Յունը, հետո լվանալով իր վրայից օճառի մնացորդները սրբիչով պարուրում է սեփական մարմինն ու դուրս գալիս։
Փակը՝ ով այս ամենին հետևում է կարմրած այտերով, նրա գնալուց հետո սկսում է հանգիստ շունչ քաշել ու վերջապես նորմալ լոգանք ընդունել։
Այս գործընթացը տևում է մոտ երեսուն րոպե, որից հետո նա դուրս է գալիս լոգարանից՝ հագին սպիտակ խալաթ։ Այն ամբողջությամբ չի ծածկում նրա մարնինը, այդ պատճառով էլ Յունը տեսնում է, թե ինչպես են նրա կրծքավանդակի վրայով հոսում ջրի կաթիլները, իսկ թաց մազերը թափվել են ճակատին՝ գրեթե ամբողջությամբ փակելով այն։
Այս ամենը տղային տալիս է սաստիկ սեքսուալ տեսք։ Յունի սիրտը պարզապես չի դիմանում այսքան դաժան հարվածին, իսկ աչքերը այսքան անթերի գեղեցկությանը։ Մտքում պտտվում է միայն մի նախադասություն <միթե՞ նա իրական է>։
Չիմինը՝ ով վաղուց նկատել է Յունի նայվածքը, սկսում է նորից կարմրել, նրա այտերը վառվում են ամոթից, փորձում է ծածկել կրծքի բաց հատվածները, բայց նրա մոտ դա այնքան էլ լավ չի ստացվում, իսկ եթե ավելի կոնկրետ հակառակն է ստացվում ու կուրծքն ավելի է բացվում։
Նա որոշում է վերջ դնել այս ամոթալի դրությանը։ Մոտենում է մահճակալին, որի վրա դրված է մաքուր հագուստը, ձեռքը տանում է, որպեսզի վերցնի այն, բայց չի հասցնում։ Նրա ձեռքը որսում է Յունն ու մի վայրկյանում նա հայտնվում է մահճակալին պառկած ուղիղ Յունի տակ։
Տղայի սիրտը վախից արագ է բաբախում։ Նրանց մարմիններն այնպես են հպված միմյանց, որ Յունը պարզ լսում ու նույնիսկ զգում է Չիմինի սրտի բաբախյունը, սկսում է ժպտալ։ Երեսը մոտեցնում է Չիմինի ականջին ձեռքերով բռնելով նրա երկու դաստակներից ու սեղմելով մահճակալին.
-Դու չե՞ս ուզում ինձ շնորհակալություն հայտնել քեզ այսքան խնամելու ու քո մասին հոգ տանելու համար։
-Ին...ինչպես՞,-կմկմում է Չիմը, ձևացնելով թե ոչինչ չի հասկանում, Յունը նայում է նրա աչքերի մեջ ու ցուցամատը դնում տղայի շուրթերին։
-Դու իրո՞ք չես հասկանում, թե ինչպես,-ժպտում է նա։
Չիմինը կտրուկ մոտենում է տղայի այտին ու համբուրում այն, հետո հետ քաշվում հայացքը շրջելով ուրիշ կողմ։
-Ես դա նկատի չունեի,-շշնջում է Յունը ու շրջելով Չիմինի երեսը դեպի իրեն, հպվում է նրա վարդի պես կարմիր շուրթերին կրքոտ համբուրելով ու կծելով դրանք։
Գրեթե ոչինչ չծածկող խալաթը հիմա ավելի մեծ բացվածք ունի Չիմինի ուսի վրա ու սա Յունին ավելի է գրգռում, իսկ հենց այդ նույն ուսից դուրս թռչող տնքոցները վերջնականապես տապալում են նրան, տալով կարծես թույլտվություն հետագա քայլերի համար։
Չիմինը իր նուրբ ու փոքրիկ մատներով դեպի իրեն է ձգում տղային ու սկսում համբուրել նրա պարանոցը։ Յունգին այս ամենից խենթանում է։ Նրա ձեռքերը իջնում են դեպի խալաթի գոտին ու նա արձակում է այն՝ իրարից հեռացնելով երկու փողքերը։ Նա բացում է տղայի մարմինն ամբողջությամբ։ Չիմինը միանգամից սեղմում է ոտքերը իրար արագ կարմրելով ու ամաչելով.
-Փոքրիկ՜, քեզ ինչ եղավ,-նրբորեն շշնջում է Յունը, ոտքով իրարից հեռացնելով Չիմինի սեղմված ազդրերը,-թուլացի՜ր։
Չիմինը իր ափերով փակում է երեսը ամոթից։Իսկ մինչ այդ Յունը իր բարակ մատներով դիպչում է տղայի անդամի վարդագույն գլխիկին լսելով, թե ինչպես է վերջինս տնքում.
-Այնքա՜ն զգայուն ես՜,-ժպտում է նա ու շարունակում մատներով մերսել այն, այս անգամ օրգանի ողջ երկարությամբ։
Չիմինի մաշկի վրա առաջանում է փշաքաղություն, սա նրա առաջին անգամն է, ու գրողը տանի, այսքան ինտիմ, այսքան կրքոտ, այսքան սեքսուալ.....
Յունը նայում է նրա ափերով փակ երեսին հետո շուրթերով հպվելով այդ նույն վարդագույն գլխիկին վերցնում է այն իր բերանի մեջ։ Չիմինը ավելի ուժեղ է կարմրում, կողպելով իր կոկորդում առաջացած տնքոցները ու շունչը պահելով։ Նա զգում է, թե ինչպես է տղան լեզվով շոյում իրեն։
-Չիմինի՜, թուլացիր, փոքրիկ՜, ուղղակի վայելիր,-շշնջում է կրքոտ ձայնով։
Հետո վերցնում է, չգիտեմ որտեղից, ինչ-որ փափկեցնող գել ու ձեռքով այն քսում տղայի փոքրիկ անցքին, ստիպելով նրա յուրաքանչյուր մկանին զգալու այս հպումը։
Չիմինը փորձում է թուլանալ, բայց ի՞նչպես, գրողը տանի, այս վիճակում կարող է թուլանալ։
Յունը դնում է իր անդամը նրա անցքի մուտքի մոտ, բայց վարանում է հրել այն ներս, զգալով, թե ինչպես է բաբախում տղայի սիրտը ու ինչպես են դողում նրա ձեռքերը.
-Եթե չթուլանաս, ես չեմ կարողանա անել դա փոքրիկս,-շշնջում է Յունը նրա ականջի մեջ, սկսում է ներս հրել օրգանը, որքան հնարավոր է նուրբ ու դանդաղ, Չիմինը նորից փակում է երեսը ափերով, սաստիկ կարմրելով։ Երբ Յունը արդեն ամբողջությամբ նրա ներսում է, կանգ է առնում։ Չիմինից լսվում է թեթևակի ճիչ ու հևոց։ Նա ձեռքով փակում է բերանը, որպեսզի չճչա։
-Շշշշ~հիմա կսովորես,-շարունակում է հանգստացնել նրան Յունը համբուրելով պարանոցը, հետո բարձրանալով վերև սկսում է լիզել նրա կարմրած այտը ու զգում է, թե ինչպես է վառվում այն։
-Շարունակիր՜,-հևոցների միջից մի կերպ տնքում է Չիմինը։
Յունգին ժպտում է այդ խոսքից, որն այնքան շատ է երազել լսել։
Եթե անկեղծ նա բազմիցս է պատկերացրել Փակի գեղեցիկ մարմինը իր տակ պառկած՝ էսպես տնքալով, բայց ոչ մի երևակայություն չի կարող փոխարինել իրականությանը, քանի որ նա չէր էլ պատկերացնում, որ ամեն ինչ այսքան կրքոտ կլինի։
Նա սկսում է շարժվել Փակի մեջ, սկզբում դանդաղ հետո քիչ քիչ արգացնելով տեմպը։ Ընթացքում զգում է, թե որքան հաճելի է դա Փակի համար։
Չէ՞ որ հիմա նա տնքում է ավելի բարձր, ավելի կրքոտ ձայնով, նա աչքերը փակել է ու երեսը ուղղել է առաստաղին՝ դեմքին բավականության արտահայտություն։
Չիմինի մտքում մառախուղ է, նա չի կարողանում կարգին մտածել, պարզապես ունակ չէ հասկանալ որևէ բան, նա կասկածում է արդյո՞ք սա իրական է, թե՞ ուղղակի երազ։ Անգամ, եթե երազ է նա չի ուզում արթնանալ այս երազից.
-Ահխ՜,Յունգիաա՜,-տնքում է մի կերպ,-խո՜րը, խնդրու՜մ եմ։
Յունգիին երկրորդ անգամ կրկնել պետք չէ, նա միանգամից ողջ երկայնությամբ ու շատ կտրուկ սեղմում է Չիմինին մահճակալին իր օրգանով դիպչելով տղայի նյարդային ու զգայուն հանգույցներին, որոնք բավախանին խորն են տեղակայված յուրաքանչյուր օրգանիզմում։
Չիմը ժպտում է, նա այսպիսի բավականություն դեռ երբեք չի ստացել.
-Ախ՜, էլ՜ի, նորից արա այդպես,-խնդրում է նա։
-Ինչպես՞,-որոշում է ծաղրել նրան Յունը ու նորից սեղմել նրան, այս անգամ այնպես, որ լսելի է դառնում երկու մարմինների ուժեղ հպման ձայնը ու Չիմինի ներսը տակնուվրա է լինում այս սեղմումից,-այսպես՞,-կրքոտ գրեթե բղավում է Յունը սկսելով բառի բուն իմաստով գամել տղային մահճակալից ու լույսի արագությամբ մտնել ու դուրս գալ նրա մեջ։
Անասելի մեծ հաճույքից Փակը սկսում է տնքալու փոխարեն արդեն ճչալ, որքան ձայնը թույլ է տալիս։ Յունգին սրանից ավելի է թափ առնում ու հիմա այս սենյակում կարելի է լսել իրար ուժեղ հպվող մարմինների ձայներ, տնքոցներ ու ճիչ, որ գալիս է Չիմինի կոկորդից ու շոյում է զուգընկերջ ականջը։
Սա շարունակվում է մեկ ժամ, նրանք ոչ մի կերպ չեն կշտանում միմյանցից, մի պահ, երբ երկուսն էլ զգում են թե ինչպես է կրկնապատկվում հաճույքը երկուսի օրգանիզմում էլ, Յունգին սկսում է ավելի արագ սեղմել տղային, ինքն էլ տնքալով արդեն։ Նա զգում է, թե ինչպես է իր օրգանից ժայթքում սերմը դեպի Փակի անցքի խորքը՝ ընթացքում անբացատրելի հաճույք պատճառելով Յունի ողջ մարմնին։
Այդ պահին նույնը կատարվում է Փակի հետ, ում սերմերը պարզապես թափվում են մահճակալի սպիտակեղենին ու նա վերջապես դադարում է ճչալ։
Յունը գրեթե սպառված ընկնում է նրա կողքին, սկզբում հետևում է թե ինչպես է Չիմինը թթվածին փնտրում օդում խորը հևալով, հետո ինքնել մի քիչ հանգստանալով գրկում է նրա իրանից քաշում դեպի իրեն։ Նա միանգամից հպվում է տղայի շուրթերին ու սկսում համբուրել այն, տեսնելով, թե ինչպես են նրա այտերը լոլիկի պես կարմրել կես հաճույքից ու կես ամոթից.
-Դու հիասքանչ էիր՜,-շշնջում է նրա բերանի մեջ Յունը,-այժմ ավելի շատ եմ սիրում քեզ, Մինի՜~, դու միայն իմն ես, լսու՞մ էս, միայն իմը-,նա տղային գրկում ու իրեն է սեղմում ավելի ամուր։
-Ես էլ քեզ եմ սիրում, Յունգի՜, ուզում եմ այս պահը կանգնեցնել ու հավերժ զգալ,-շշնջում է Չիմինը պատասխան գրկելով նրան։
Յունգին նրանց երկուսին էլ ծածկում է վերմակով ու տղայի շուրթերը պինդ սեղմած սեփականին քնում։
Փակին բնականաբար և ինչպես միշտ անհարմար է այս դիրքը ու բայց հիմա նա ուղղակի ստիպված է սովորել սրան։ Շուտով նա ևս հանդարտվելով՝ շուրթերից եկող անանուխի հոտից, փակում է աչքերն ու խորը քուն մտնում............
Հուհ......խորը շունչ, վերջապես, կներեք, որ այս սպասված գլուխը այսքան ձգձգեցի, հուսով եմ ձեզ դուր եկավ, հաճելի գիշեր բոլորիդ, շատ չտաքանաք, չնայած անգամ ես էի գրելու ընթացքում վառվում, բարի գիշեր😄😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😊😴😴😴😴😴😴😚