𝚘𝚗𝚕𝚒𝚗𝚎 𝙱𝚘𝚢𝚜😈💦

"არ ველოდი თუ ამდენი დღის გასვლის შემდეგ გავახსენდებოდი"

ბოლო შეტყობინების შემდეგ ჯონგუკმა მობილური ჯიბეში ჩაიდო.
რამდენიმე წუთში კი მენეჯერიც გამოჩნდა.

- მაპატიეთ შეყოვნებისთვის ბატონო ჯონგუკ, წუთი წუთზე მოვლენ დანარჩენებიც_ ოდნავ ანერვიულებული ხმით საუბრობდა ნინა._ მათ მოსვლამდე რამეს ჰოარ ინებებდით? წყალი ან ყავა?

- თუ არ შეწუხდებით ყავა თუ შეიძლება_ თავმდაბლად უპასუხა გუკმა.

- რა შეწუხებაა, ახლავე მოგართმევთ_ ესღა თქვა მენეჯერმა და სწრაფი ნაბიჯებით გავიდა ფოტოსტუდიიდან.

ჯონგუკი კი იქვე მდგარ დივანზე კომფორტულად მოკალათდა, გვერდით მაგიდაზე დადებული ფოტოაპარატი აიღო და ფოტოების თვალიერებას შეუდგა.

ყოველი ფოტოს დანახვისას ფიქრობდა თუ რა გენიალური ფოტოგრაფის მიერ იყო გადაღებული, რადგან ვერც ერთ მათგანზე ვერ იპოვა თუნდაც მცირედი შეცდომა, რაზეც დაიკვეხნიდა, რომ ყველა დანარჩენივით ერთი უბრალო ფოტოგრაფის ნახელავია და სხვა არაფერი. ყველა ბუნებრივ ფერებში იყო შესრულებული, არანაირი ფოტოშოფი ან თუნდაც ზედმეტი განათება.
  თანდათან დასასრულს უახლოვდებოდა, როდესაც თითქმის უკანასკნელ ფოტოზე გადავიდა, რის დანახვის შემდეგაც დიდი სიამოვნებით ნაკუწებად აქცევდა ხელებში დაჭერილ ნივთს.
   ფოტოზე კი არც მეტი და არც ნაკლები, თეჰიონისა და იუნგუკის ერთობლივი კადრი იყო აღბეჭდილი, და ყოველი ახალი გვერდის ნახვაზე, ჯონგუკს გული ტკიოდა თუ როგორ შეჰღიმოდნენ ერთმანეთს. შეიძლება მან ერთხელ უკვე დაუშვა შეცდომა, როდესაც მისცა საზოგადოებას უფლება მწვერვალიდან, თითქმის ფსკერამდე ჩამოეგდოთ, მაგრამ ახლა ნამდვილად არ მისცემს უფლებას თავის თავს, რომ ასე უმოქმედოდ დაუთმოს თეჰიონის თავი, იუნგუკს.

ფიქრებიდან კი რამდენიმე წუთში ჯონგუკი მენეჯერის ხმამ მოიყვანა გონს.

- აი ინებეთ თქვენი ყავა_თავაზიანად გაუწოდა ნინამ ყავის ჭიქა ჯონგუკს_ მაპატიეთ ცოტა დამაგვიანდა, რიგი იყო... თქვენ კი როგორც ვხედავ ჩვენი ფოტოგრაფის მიერ გადაღებულმა ფოტოებმა გაგიტაცათ_ღიმილით უპასუხა მან.

- არაფერია და ჰო გეთანხმებით, ნამდვილად შესანიშნავი ფოტოგრაფი გყავთ_ ასევე თავაზიანად მიმართა გუკმაც

- მოხარული ვარ, რომ კმაყოფილი ხართ, დღეს სწორედ ის გადაგიღებთ ფოტოებს_ ღიმილით მიმართა მან.

- ძალიან კარგი_ გაუღიმა საპასუხოდ გუკმაც.

შემდეგ კი მათი ყურადღება, კარებიდან შემოსულმა ხმაურმა მიიბყრო.

- თუ შეიძლება ეგ განათებები მარჯვენა კუთხეში დადგით, ესენი კიდე მარცხნივ. ეცადეთ ფოტოს გადაღების დროს განათება ძალიან მაღალი არ იყოს.

ბრძანებას გასცემდა კარებში ახლად შემოსული ასაკით 30 წლამდე კაცი, რომელიც ჯონგუკისთვის სრულიად უცნობი პიროვნება იყო.

რამდენიმე წუთში კი მისი მიმართულებით წავიდა

- ბატონო ჯონქუქ უკვე მოხვედით?

ჯონქუქი ოდნავ გააღიზიანა უცნობის მიერ ასეთმა სიტყვებმა, რადგან როგორც წესი ბოდიშს უნდა იხდიდეს დაგვიანებისთვის.

- დიახ უკვე ნახევარი საათია_ ცდილობდა გაღიზიანება არ დამჩნეოდა ხმაში.

უცნობმა კი მარცხენა ხელზე, მაჯის საათს დახედა.

- ასე უცებ გავიდა ეს დრო? უკვე დროა გადაღებები დავიწყოთ.
თქვენ კი ბატონო ჯონგუკ, მენეჯერს გაჰყევით საგრიმიოროში, დანარჩენებიც მალე შემოგიერთდებიან.

ჯონგუკი მენეჯერს გაჰყვა, თან არ ასვენებდა მისდამი უპატივცემულობის გრძნობა. რამდენიმე წუთის წინ, რომ გამოავლინა უცნობმა

- მე მაპატიეთ მის ნაცვლად ბატონო ჯონგუკ_ ოდნავ ანერვიულებული ხმით მიუგო მენეჯერმა, თუმცა ბოლოს ღიმილი არ დავიწყია.

ჯონგუკს თავიდან გაუკვირდა, თუმცა გულში მადლობასაც კი უხდიდა,რომ ამ თემაზე საუბარი პირველმა დაიწყო.

- თქვენ არ უნდა იხდიდეთ ბოდიშს, მართალია ნამდვილად არ დატოვა კარგი შთაბეჭდილება პირადად ჩემში იმ უცნობმა.

- ის უცნობია დღეს თქვენი ფოტოგრაფი ბატონო ჯონგუკ_ მორიდებული ხმით მიუგო გოგონამ, შემდეგ კი ნერვიულად თითების მწვალება დაიწყო.

- ნუთუ ასეთი დამოკიდებულება აქვს ყველა ცნობილ სახესთან თქვენ ფოტოგრაფს? იმას თუ არ ჩავთვლით,რომ დაგვიანებისთვის ბოდიშიც კი არ მოუხდია.
და სულ თქვენ გიწევთ მის ნაცვლად ბოდიშები იხადოთ?

- იცით კი ნამდვილად ასეა, პირველი არ ხართ ვისაც ასე ექცევა. თუმცა ერთი გამორჩეული მოდელი ჰყავს რომელსაც ყოველი სიტყვის შემდეგ ბოდიშებს უხდის_ ჩაცინებით მიუგო მან, შემდეგ კი განაგრძო_ თუმცა ისიც ისეთი პიროვნებაა, ყველა პატივისცემით ეკიდება მასთან მუშაობას. მაგრამ თქვენ თვითონ შეხვდებით მას დიდი ალბათობით, ისიც დაბარებულია დღეისთვის.

ჯონგუკს დაფიქრებაც არ დასჭირვებია, რომ გამოეცნო თუ ვისზე იყო საუბარი. ვერც შეედავებოდა მენეჯერს, მართლაც სხვებთან ზედმეტად დიდ სერიოზულობას იჭერდა რათა მათ თვალში სტატუსი არ დაეკარგა.

საუბარში კი საგრიმიოროშიც შევიდნენ.

თუმცა ფოტოსტუდიიდან წამოსვლის შემდეგ, ჯონგუკს არ ტოვებდა შეგრძნება, რომ ვიღაც მზერით მასზე ღრმულის გაკეთებას ცდილობდა. აინტერესებდა ვინ იყო, და უკან გაეხედა თუმცა ვერ ბედავდა.
არ იცოდა წინააღმდეგ შემთხვევაში თუ ვის გაუსწორებდა თვალს.

__________________

მართალია ისევ დავაგვიანე🥲😪

ეჰ ვცილობ მალ მალე ავტვირთო ახალი თავები თუმცა ჩემი ადგილმდებარეობის გამო ჭირს ეს საქმე🥲

იმედი მაქვს მოგეწონათ ახალი თავი და აუცილებლად ველოდები თქვენი აზრის დაფიქსირებას კომებში😌💜💜🌟