თავი 34
-სანააა სახლში ხარ?
-ჯანდაბაა!
ცრემლები მოვიწმინდე ჯიმინმა კი შემომისწრო
-რატომ ტირი მოხდა რამე?
ჯიმინს შევხედე და უფრო ავქვითინდი
-სან რა მოხდა ამიხსნი ვინმემ რამე გაწყენინა?!
-ჩიმმ რატომ შეიძლება რომ სულ ყოველთვის მე ვიყო უბედური!
-სანა მომიყევი რა მოხდა!
-იუნგი მიყვარს მას ამის შესახებ ვუთხარი მაგრამ სხვა მიყვარსო და ეს სხვა ბემია!!!
-რააა??
-გთხოვ არ უთხრა არავის!
-რა არ ვუთხრა გოგო?!
-გეხვეწები დავპირდი რომ ეს შენამდე არ მოვიდოდა ჯიმინ ერთხელ შემიყვარდა ვიღაც და მანაც ხელი მკრა!!!
ჯიმინმა მიმიხუტა
-სხვა ბევრად უკეთესი გამოჩნდება, დაწყნარდი.
*ახლანდელი დრო*
-ამის შემდეგ მე და სანამ ეს საიდუმლო დავმარხეთ და არასდროს არ ვიხსენებდით.
-და იუნგი ამაზე როგორ რეაგირებს როცა მას ელაპარაკებოდით?
-გეგონება არაფერი, ზოგჯერ ისე მინდა ვცემო რომ ჩემს ზურგს უკან ჩემი შეყვარებული მოსწონს, მაგრამ თუ ამას ვიზავ სანა მის თვალში არარაობა გახდება.
-რაღაც პონტში გამიტყდა რომ მე არ ვარ.
-კაი რა, მე იმას სიყვარულს ვერ დავარქმევდი, არ იცოდა რატო უყვარდა უბრალოდ მოსწონდა და ვსიო შენზე კი ბევრი მიზეზი აქვს!
-საქმეც მაგაშია რომ სიყვარულს მიზეზები არ სჭირდება, კარგი მადლობა წავიდეთ დაგვიგვიანდა.
ჯიმინის სახლში მივედით, სანა მისაღებში იჯდა და რაღაცას უყურებდა, მე გაბრაზებულმა შემომხედა რაზეც სიცილი ვერ შევიკავე და უცბად წამოხტა.
-რატო ჩამკეტე?
-არსად რომ არ წასულიყავი იმიტომ!
-ოჰ სად უნდა წავსულიყავი ჰა?? მოიცა ჩიმ იუნგიი რეკავვვს!
სახე მომეღუშა სანამ კი სიხარულით უპასუხა იუნგის ზარს.
-იუნ როგორ ხარ??
-კარგად სან შენ ?
-მშვენივრად რას საქმიანობს მისტერ სვეგი?
-რავი სკოლა დავამთავრეთ და ბედნიერებას ავღნიშნავთ თქვენ?
-რავი მე 12ში გადავდივარ და ძაან ბედნიერი ვარ აი ძაან!
-ოჰ პატარა სანა გაიზარდა!
-დიდი ხანია გაზრდილი ვარ!
-ისა შენ და ბემი რატომ ხართ ნაჩხუბრები?
-აუუ დაიწყო
სანას პირდაპირ თვალებში ვუყურებდი მაგრამ თითქოს არ ვარსებობდი ძალიან მეწყინა და სახლიდან გამოვედი ისე რომ არაფერი არ ვთქვი ჩემი წასვლის შესახებ, უბრალიდ გულნატკენი სახლში წავედი
თეჰიონის პოვ დასას.
იუნგიმ გადაწყვიტა რომ მე და ბემი უნდა შევრიგდეთ და ეს გამოუვიდა. საათნახევრიანი ლაპარაკის შემდეგ მოვრიგდით და ორივემ ბოდიში მოვიხადეთ კიდევ ბევრი ვილაპარაკეთ, სანამ ტელეფონი არ დამიჯდა, ოთხაში ავიტანე და დამტენზე შევაერთე ქვევით ჩავედი.
-სანა თეჰიონი როდის წავიდა?
-რა თეჰიონი?
-შე დებილი ხარ თუ ხო? აქ იყო ბიჭი და ვერ შეამჩნიე როგორ გავიდა?
-ვერა ალბათ რამე საქმე გამოუჩნდა თორე მეტყოდა.
-გამაგიჟებ შენ.
-ვიცი, რა გავაკეთოთ?
-არაფერი უბრალოდ შემეშვი.
ოთახში ავედი და ლოგინზე მწოლიარე ვფიქრობდი, ტელეფონი ავიღე და თეჰიონს მივწერე
სანა
თე რას შვები?
როდის წახვედი?
თე რატო არ მპასუხობ...ალბათ არ გცალია
როცა ნახავ მომწერე ან დამირეკე მიყვარხარ!
გავიდა საათი..ორი..თეჰიონი არა და არ რეკავდა ვიფიქრე რომ ეძინა და დაღლილი იყო, მაგრამ მაინც ვერ ვისვენებდი ვერ ვიძინებდი რაღაც მაწუხებდა ჩემი ოთახის კარი ჯიმინმა შემოაღო.
-შეიძლება?
-შემოხვედი უკვე და რაღას მეკითხები?
-რა გჭირს?
-თეჰიონს ვწერ და არ მპასუხობს
-სანა ღამის პირველია ძინავს ალბათ და ხო რაც არ უნდა მოხდეს ამ ბოლო დღეში და რაც არ უნდა გითხრან ყველაფერი შენი ბედნიერებისთვისაა!
-რააა??
-ბაი სისტერ ამ გოინგ თუ სლიფ!
-ოეე სლიფ მოდი აქ რეებს ბოდავ, რა უნდა მოხდეს?
-კარგად!
-აუუუუუ ჯიმიიიინნნ!!!!
მაინც ვერ დავიძინე ჯიმინის სიტყვებმა საერთოდ შემძრეს რა უნდა მოხდეს ასეთი რო ესე მაფრთხილებს? ფიქრებში გართულს ჩამეძინა.