თავი 32
დილით თეჰიონი საწოლში ვერ ვიპოვე, წამოვდექი, თმა ავიწიე და ქვევით ჩავედი. სამზარეულოში მივაგენი ჩემი ბედნიერების წყაროს რომელიც მაისურის გარეშე იდგა და ყავის მომზადებას ელოდა ჩუმად მივეპარე და უკნიდან მოვეხვიე.
თე:როგორ გეძინა?
-ეე რატო არ შეგეშინდა?!
-უხმაუროდ სიარულის აზრზე არ ხარ.
-კარგად მეძინა,ხმაც შედარებით უკეთ მაქვს.
-კარგია ეხა ყავა დალიე და მოწესრიგდი
თეჰიონმა ყავა გადმომიდგა და ჩემს წინ დადგა და მიყურებდა
-რატომ მიყურებ ესე?
-როგორ ესე?
-რაღაცნაირად გეგონება ჩემს გარდა აქ არავინ არ არსებობს!
-ეგრეც არის და იმიტო დალიე თორე გაცივდება.
ყავა დავლიეთ, თავი მოვიწესრიგე და ადამიანს დავემსგავსე.
-რას ვაპირებთ დღეს?
-შენ სახლში მიდიხარ და იქ ზიხარ მე კი საქმეები მაქვს.
-არ მინდა სახლში აქ ვიქნები.
-ბევრი რამე არ გინდა შენ, დღეიდან მე მირეკავ და სახლდან ისე გადიხარ ან მე ან ჯიმინს ეუბნები გაიგე?
-გავიგე!
-მოკიდა ხელი ქურტუკს და წავედით
-ფეხით მივდივართ თუ მანქნით?
-ფეხით
-რატო ეეე?!
-რო გამოფხიზლდე იმიტო გადი, გადი!
-სახლიდან მაგდებ ვერ გავიგე თუ რა ხდება?
-საქმეები მაქვს სანა და მეჩქარება
-და მაინც ჯიმინს რაზე უნდა დაელაპარაკო?
-გაიგებ
-ოოო სიურპრიზი??
-კი გრანდიოზული თან
-მითხარი რა
-არა თქო.
აი სახლამდეც მივედით თეჰიონი შიგნით შევიპატიჟე.
-ნახე აბა ჯიმინი სახლშია?
-მაიცაა!
ზევით ავირბინე მის ოთახში შევედი, სიცარიელე,თეჰიონთან ჩავედი სავარძელზე იჯდა კალთაში ჩავუჯექი და ჩავეხუტე
-არაა სახლში.
-რო მოდიოდი თავი რამეს მიარტყი?
-არა რატო რო?
-რავი ესე უცბად სიყვარულობანა რომ მოგინდა
-დრო გაქვს?
-მაქვს
თეჰიონი კოცნაში ჩავითრიე ხელში ამიყვანა და კოცნის გაუწყვეტავად ჩემს ოთახში ავედით ლოგინზე ნაზად დამაწვინა და ჩემი საროჩკის შეხსნა დაიწყო თან მკერდზე ალისფერ კვალს ტოვებდა და აი უკვე სრულიად შიშველი ვწევარ საწოლზე თეჰიონი კი ისევ ჩაცმულია კოცნას წყვეტს
-დღეს არა პატარავ და საერთოდ ქორწილამდე არა!
-მეკაიფები?
-სურპრიზი ხო გინდოდა ხოდა აჰა
-ნაგავო!!! მომაწოდე საროჩკა...
ჩათლახურად ჩაიღიმა და ქვევით ჩავიდა, ქურთუკი მოიცვა და ბოლოში კარებს გასაღები გამოძრო და ცხვირწინ მომიხურა აა ხო და ჩაკეტა კიდევაც.
-თეჰიონ რასაკეთებ?
-სახლში რო იჯდე იმას ვაკეთებ.
-აუუუ!!გააღე არსად არ წავალ!
-ზღაპრების 5 წლიდან აღარ მჯერა!!
ფანჯრიდან გავიხედე ხელი დამიქნია და გასაღები ჯიბეში ჩაიცურა, მერე კი სავარაუდოდ ჯიმინა დაურეკა, არა ნუ იდიოტია!!
თეჰიონის პოვ
სანა სახლში ჩავკეტე და ჯიმინს დავურეკე
-სად გნახო?
-სახლთან ვარ, შენ სად ხარ ?
-შენს სახლთან.
-აბა უკან გამოიხედე.
უკან გავიხედე და ჯიმინი დავინახე რომელიც ფანჯარას უყურებდა და სანას ლაპარაკის გარჩევას ცდილობდა მასთან მივედი.
-რა უნდა?
-არაფერი ჩავკეტე რომ არსად არ წავიდეს.
-რატო?
-ალბათ იმიტო რო გუშინ რამის გააუპატიურეს!
-რაა?!
-წამო სალაპარაკო მაქვს.
-ამიხსნით რა ხდება?
-გზაში გაიგებ.
-მოკლედ სანა ყველფერს ბოლომდე არ მიყვება, მაინტერესებს როგორ ცხივრობდით იქ შტატებში როგორი იყო თქვენი რუტინული ცხოვრება აქ ჩამოსვლამდე
-და ამჯა გამო მომიყვანე აქ? ამას ხო ტელეფონშიც გეტყოდი
-მაქვა კიდევ რაღაც სათქმელი და კიდევ იუნგი ვინაა? მაგასაც არ მეუბნება, როგორი ბავშვობა გქონდათ საერთოდ, მამაზე კი მომიყვა რაღაც მაგრამ რაღაც რაღაცეებს ვერ მოვუძებნე ახსნა მაგალითად იმას რატომ იყო თქვენს შორის დაძაბულობა.
-მოგეხსენება კორეაში ბიჭები არიან სასურველები, დედას კი ძაან უნდოდა რომ მხოლოდ ბიჭები გაეჩინა და მამის ოჯახის სიყვარული დაემსახურებინა, მამამ ცოლად უცხოელი მოიყვანა და ისედაც აითალწუნა სანათესაომ, პირველი ბიჭი რო გავჩნდი ცოტა მოულბათ გული მერე კი დედას სანას გაჩენა ესირცხვილა, მოკლედ საშინელ დღეში ყავდა, მხოლოდ მამას უყვარდა, მამა იყო მისთვის ამომავალი მზე და მეტი არავინ და ისიც თვითონ დაღუპა, ასე თვლის ის და ნაწილობრივ მეც...კი ზოგჯერ მას ვადანაშაულებ ყველაფერში და ამის გამო
მრცხვენია....
-ბემის და სანას როგორი ურთიერთობა აქვთ?
-ბემი პატარა დასავით ექცეოდა, მხარს უჭერდა ამხიარულებდა, სანა ერთადერთი იყო რომელსაც მისი პოპულარობა ეკიდა ახლა კი ნაჩხუბრები არიან.
-და ვსიო?
-რავი ეხა როდის ისწავლა სიარული და პირველი სიტყვა რა თქვა რათ გინდა?
-არვიცი გაიხსენე რამე ისეთი რაც ფაქტიურად მხოლოდ შენ იცი
-მხოლოდ მე ვიცი.....მხოლოდ მე ვიცი....
გამახსენდა! მოკლედ...