თავი 20
Taehyung POV
წვეულებიდან მალევე წამოვედი, სახლში მისვლისას ერთადერთი რაც გავაკეთე ოთახში ჩავიკეტე და საკუთარ ფიქრებთან მარტო დავრჩი, ვფიქრობდი და-ძმის სიტყვებზე და საერთოდ ვინ ვარ? იქნებ სანა მართალია და ეს ნიღაბი აღარ უნდა გავიკეთო? და ვიყო ის რაც ვარ,არ უნდა ვიფიქრო ხალხის აზრზე და არ უნდა მეშინოდეს შეცვლის, ამ ფიქრებს თავში მთელი ღამის მანძილზე ვატრიალებდი ვიხსენებდი იმ სულელ გოგოსთან გატარებულ დროს რომელიმაც ჩემი ნამდვილი მე ამოიცნო და ის შეიყვარა.
6 საათისთვის ჩამეძინა, დღის გეგმა ასეთი იყო: ოთახში ყოფნა და აზრების დალაგება, საკუთარი თავის შეყვარება და მიღება მაგრამ ვინ გაცდის.
ნენსი; თეე წამო ვისაუზმოთ!
-არ მინდა
-ადე გთხოვ!!
-ნენსი არ მინდა თქო!
-რატომ არ მიყვები რა მოხდა?
-არაა საჭიროო!
ნენსი ჩემს ოთახიდან გამოყვანას კიდევ 2 ჯერ ეცადა მაგრამ ამაოდ,საბოლოოდ ვწყვეტ რომ სანასთან წავიდე და გავერკვიოთ, დრო 14:32 წესით სახლში უნდა იყოს მალევე ვემზადები და მისი სახლისკენ მივდივარ და აი ისიც კარზე ვაკაკუნებ და კარს ევროპული გარეგნობის ქალი მიღებს, სანას დედა.
მე:გამარჯობათ სანა სახლშია?
-არა,თქვენ ვინ ბრძანდებით?
-მეგობარი,რამდენ ხანში მოვა? ან ხომ არ იცით სადა?
-საქმეზეა წასული დღეს ვერ შეძლებ მის ნახვას.
-კარგით მადლობა.
ლისას ვურეკავ იქნებ მასთან იყოს
-ლისს
-როგორ ბედავ და როგორ მირეკავ?!
-სანა მაპოვნინ გთხოვ გადაუდებელი საქმე მაქვს!
-კარგად იყავი თეჰიონ.
-ლისაა მოიცადე!
უიმედოთ და გულ გატეხილი სახლში ვბრუნდები და ისევ ოთახში ვიკეტები. რამოდენიმე დღეა ვწერ, ვურეკავ, მეგობრებში ვკითხულობ მაგრამ არანაირი პასუხი გეგონება მიწამ ჩაყლაპა.
დღეს ისევ მასთან მისვლა გადავწყვიტე შედარებით ადრე მივდივარ მაგრამ ეს დღეც ამაო იყო კარები ჯიმინმა გამიღო.
-ოჰჰ
-ჯიმინ სანა სადა?
-არ ვიცი
-მეღადავებით შენი და სადაა არ იცი?
-არ მითხრა და რა ვქნა ან რა გინდა? მიხვალ და ეტყვი რომ სორი მარა ფრენდზონაში მიზიხარ?!
-არა ჯიმინ მივალ და ვეტყვი როგორ მიყვარს! და როგორი მადლობელი ვარ რომ მხოლოდ გარეგნობის გამო არ ვუყვარვარ და აფასებს შინაგან სამყაროს! მადლობას ვეტყვი იმისთვის რომ დამინახა! დაინახა ის თუ რა ხდება ჩემში.
ამ სიტყვებით ვემშვიდობები ჯიმინს და ჩემს საიდუმლო ადგილას მივდივარ,და მაინც სად შეიძლება იყოს ეს გოგო? ამ ფიქრებით როგორც იქნა მივედი.....ის აქ არის....
გული საშინლად მიცემს, ხელები კი კანკალს გვერდით ვუჯდები.
-ძლივს არ მოგაგენი.
ჩემი ხმის გაგონებაზე შეკრთა და წამოდგა
-ბოდიში შენ პირად ადგილას მოვედი!
წამოდგა და წასვლას აპირებდა ჰუდიზე მოვქაჩე
-არც მომისმენ?შენ ხომ ყველაფერი მითხარი, ახლა ჩემი ჯერია თუ არ მაქვს ამის უფლება და მხოლოდ დამცირებული შემიძლია ვიყო?!
-გაქვს...
-ხოდა დაჯექი და მომისმინე სულ
ვერ გამექცევი და ვერ ამარიდებ თავს.
-მიდი გისმენ
-ჩვენი პირველი ლაპარაკიდან მოყოლებული მომეწონე ვიფიქრე როგორი სათუთი ხარ და როგორ გჭირდება მოფრთხილება, შემდეგ კი შემიყვარდი,შენ ვერ წარმოიდგენ როგორ მიხაროდა როდესაც ჩემს გარეგნობაზე ყველანაირად ღადაობდი და ყურადღებას არ აქცევდი, რატომ გეგონა რომ გრძნობეზე უარით გიპასუხებდი?! დამიჯერე ის კოცნები შემთხვევითი არ იყო, როდესაც შენთან ვარ მუდმივ ეიფორიას განვიცდი, მუდმივად რაღაცნაირი შეგრძნება მაქ მუცლის არეში
-მაგას პეპლები ქვია
-თუ გინდა დინოზავრები ერქვას სანა!! მეც მიყვარხარ,მიყვარს შენი მტკიცე და ჯიუტი ხასიათი,მიყვარს შენი ღიმილი, მიყვარს შენი ყველაფერი და მინდა რომ..
და სანა თქმას არ მაცდის კოცნაში მითრევს თავიდან ვერ გავაცნობიერე რა მოხდა მაგრამ კოცნაზე მალევე ვპასუხობ ხელებს წელზე ვხვევ და ამ მშვენიერი მომენტით ვტკბები სანა კოცნას წყვეტს
მე:რა მოხდა?
სანა:ანუ ეხა შეყვარებულები ვართ?
-კი, მერე?
-ხოდა ყველა გოგოს ერთი მეტრის მოშორებით მიესალმები!!! კიდევ რა?
მეცინება ისეთი საყვარელია, ჩემკენ მომყავს და რაც ძალა მაქვს ვიხუტებ.
მე:მიყვარხარ!
სანა:მეც... ძალიან ძალიან მიყვარხარ.
იდილიას სანას ტელეფონი წყეტს
სანა:აუ აქ რო ამოვდივართ ტელეფონი უნდა გავთიშო რა მერამდენე მომენტს აფუჭებს!
გისმენ ჯიმინ!
-სად ხარ?
-მოვალ მალე
-კარგი.
-მზად ხარ ოჯახი გაგაცნო?
-ვის არ ვიცნობ რო?
-ძმას და დედას.
-ძმას? დედა კი იმდღეს ვნახე.
-ამ სტატუსით არ გიცნობს არც ერთი.
-იმედია არ მომხვდება რამე თავში!
-გარანტიას ვერ მოგცემ, ა ხო იმის გამო რო ესე მექცეოდი ხო და გულს მტკენდი სახლამდე ზურგზე მიმიყვან!
-გინდა რო მოვკვდე?
-სიყვარულს მსხვერპლს მოითხოვს!
ამ სიტყვებით ზურგზე მოთავსდა და მთელი გზა ტანჯვა წამებაში გამატარებინა