Κεφάλαιο 43
Την άλλη μέρα στο σχολείο πήγα κατευθείαν στη παρέα του Αλεξ. Όλοι με κοίταξαν περίεργα. Έπιασα το Κώστα από τη μπλούζα και τον πήγα στην άκρη να του μιλήσω.
- που είναι;
- ποιος;
- ο Αλεξ. Που είναι;
- που να ξέρω εγώ που είναι ο Αλεξ;
- εσύ έκανες μαζί του παρέα εσύ θα ξέρεις που είναι.
- δεεε ξέρω που είναι.
- Κώστα! Σοβαρά πες μου που είνα!
- δε ξέρω! Έχει φύγει μέρες τωρα! Ούτε στο σπίτι του δεν είναι. Έχω πάει να τον ψάξω και η μάνα του μου είπε ότι δε κοιμάται εκεί τα βράδια. Δε το βλέπει σχεδόν καθόλου.
Τον κοίταξα με ένα χαμένο βλέμμα σηνειδητοποιόντας τι μου είπε. Αν δε κοιμάται εκεί τότε... κοίταξα απέναντι το Πάνο με τη Σμαράγδα. Δεν είπα τίποτα άλλο. Πήγα προς το μέρος τους.
- τι θέλεις;
- τίποτα από εσένα!
Μου είπε ο Πάνος και του απάντησα το ίδιο επιθετικά με το τρόπο που με ρώτησε εκείνος.
- γιατί η φίλη σου δε φέρνει τον Αλεξ σχολείο; Φοβάται μη της το κλέψουμε;
- τι;
- γιατί η Ζωή δεν αφήνει τον Αλεξ να έρθει σχολείο;
- που κολλάει η Ζωή με το τι κάνει ο Αλεξ;
- ε πως; Μαζί κοιμούνται κάθε βράδυ.
- δε κοιμούνται μαζί. Ποιος σου είπε ότι κοιμούνται μαζί;
- και τότε ο Αλεξ που κοιμάται, στο δρόμο; Γιατί στο σπίτι του έχει να κοιμηθεί μέρες.
- μια βραδιά κοιμήθηκε με τη Ζωή. Προχθές. Δεν έχει ξανά κοιμηθεί ποτέ μαζί της από τότε που χωρίσανε.
- αποκλείεται
- καλά δε πήρες χαμπάρι τι έγινε χθες το πρωί με αυτούς τους δύο;
- όχι. Μόνο τον Αλεξ αγκαλιά με τη Ζωή είδα.
- πλάκα κάνεις; Έγινε χαμός! Της φέρθηκε απαίσια! Της είπε ότι είναι πουτάνα, ότι είναι μόνο για το κρεβάτι και τίποτα άλλο, ότι εκείνη τον προκάλεσε και το έκαναν το προηγούμενο βράδυ. Δε φαντάζεσαι.
Δεν απάντησα. Απλά βρήκα μια δικαιολογία και έφυγα. Πήγαστο σπίτι και κάθισα. Έσπαγα το κεφάλι μου. Που θα μπορούσε να είναι... όλη μέρα σκεφτόμουν μέρη που θα μπορούσε να είναι. Και τότε μου ήρθε. Η «οικογένεια». Εκεί θα είναι. Στη παλιά του γειτονιά. Είχε φτάσει αργα το απόγευμα πλέον. Είπα στο Νίκο ότι θα αργήσω λίγο και πήρα ένα ταξί και πήγα ως εκεί.
Πλήρωσα και ξεκίνησα να περπατάω σε τυχαίες κατευθύνσεις χωρίς να ξέρω προς τα που να παω. Κάποια στιγμή βρέθηκα μπροστά σε ένα σπίτι με, μάλλον κήπος θα ήταν αυτός αν είχε γρασίδι αντί για χώμα και ίσως κάνα λουλούδι ή κάτι τέτοιο. Χτύπησα δειλά τη πόρτα. Περίμενα κάπου ένα δύλεπτο το οποίο μου φάνηκε αιώνας και άκρος αμήχανο μιας και νόμιζα ότι θα με έβλεπε κανένας να χτυπάω ξένες πόρτες έτσι στο άσχετο.
Μου άνοιξε ένα αγόρι νεαρό σε ηλικία. Όχι πολύ. Κάπου στην ηλικία του Αλεξ θα τον έκανα. Ήταν μελαχρινός με καστανόμαυρα μάτια και ένα σκουλαρίκι στη κορυφή του αριστερού αφτιού του. Ήταν γυμνασμένος σχετικά και δε φαινόνταν τόσο αλήτης όσο έδειχνε τουλάχιστον. Με κοίταξε για λίγο και μετά από δύο- τρία δευτερόλεπτα, αφού κατάλαβα ότι δεν είχε σκοπό να μιλήσει πρώτος ξεκίνησα εγώ.
- γεια! Μήπως ξέρεις τον Αλεξ Κατσιώτη;
Στο βλέμμα του σχηματίστηκε ξαφνικά μίσος και όλη η καλοσύνη που είχε όταν μου πρωτο-άνοιξε τη πόρτα είχε αρχίσει να χάνεται.
- όχι. Δε το ξέρω. Δε ξέρω κανέναν Αλεξ. Μπορείς να πήγαινεις.
- κοίτα. Είναι σοβαρό. Αλήθεια πρέπει να τον βρω.
- και σου ξαναλέω. Δε ξέρω κανέναν Αλεξ. Εντάξει; Φύγε τώρα. (έκανε μια παύση) όταν λες σοβαρό; Θα τον κλείσεις μέσα;
Τον κοίταξα περίεργα
- όχι;
- ε ωραία τότε παράτα με!
Απάντησε λίγο πιο απότομα και πήγα να κλείσει τη πόρτα αλλά τον σταμάτησα. Ξανά προσπάθησε αλλά δε τον άφησα. Άνοιξε τη πόρτα απότομα, βγήκε και τη βάρεσε πίσω του.
- τι θες; Σου είπα δε το ξέρω! Τι άλλο θες να σου πω πια;
- πριν από λίγο μου είπες ότι τον ξέρεις;
- δεν είπα ποτέ τέτοιο πράγμα.
- για να με ρωτάς αν θα τον κλείσω μέσα πάει να πει ότι τον ξέρεις.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και με κοίταξε στα μάτια. Είχα αρχίσει να τον νευριάζω και φαίνονταν αλλά αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που με ένοιαζε αυτή τη στιγμή.
- ωραία λοιπόν! Τον ξέρω εντάξει; Και αν τον ψάχνεις σε λάθος μέρος κάνεις την αναζήτηση σου. Εδώ δεν υπάρχει περίπτωση να είναι.
- μπορείς να μου πεις τουλάχιστον που είναι;
- όχι εδώ πάντως. Δε ξέρω που μπορεί να είναι. Και δε με ενδιαφέρει κιόλας. Εντάξει τώρα;
- καλά
Είπα και ενώ πήγε να φύγει ξανά γύρισε.
- μισό λεπτό. Εσύ τι ακριβώς είσαι; Παλιά του γκόμενα; Από πότε;
- μπορείς να το πεις και έτσι. Αλλά όχι και πολύ παλιά.
- όταν λες όχι πολύ παλιά;
- πριν δύο μήνες
- δυο μήνες γνωρίζεστε, δύο μήνες τα έχετε, δύο μήνες χωρίσατε; Τι;
- γνωριζόμαστε από τότε που μετακόμισε στην Αθήνα. Πριν δύο χρόνια σηλαδή.
- πως ξέρεις για αυτό το μέρος;
- ερχότανε συχνά εδώ! Πριν τα φτιάξουμε τσακωνόμασταν συνέχεια και μία φορά μου ζήτησε να μου μιλήσει και με έφερε εδώ. Γνώρισα και τη παρέα του.
- όταν λες τη παρέα του;
- τον Ray και αυτούς
Φάνηκε σα να νευρίασε.
- πόσο καιρό πριν έγινε αυτό;
- δε ξέρω. Πάντως δεν είναι σίγουρα πάνω από πέντε μήνες.
- μάλιστα
Με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω
- να υποθέσω κι εσένα για κρεβάτι σε είχε;
- ο- όχι...
- ναι. Ήμουν σίγουρος. Και τώρα ψάχνεις να του ζητήσεις τα ρέστα. Έγκυος σε άφησε;
- όχι! Για την ακρίβεια... δεν είχαμε έρθει ποτέ σε τέτοια επαφή. Για άλλο λόγο τον ψάχνω.
Έριξε ένα γελάκι.
- σόρι τότε που θα στο πω αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μη πήγε με καμία όσο τα είχε μαζί σου. Κρίμα πάντως γιατί φαίνεσαι ότι δεν επιλέγεις τυχαία με ποιον είσαι
- ναι... αλλά απ’ ότι φαίνεται εδώ στράβωσα. Ήμουν η αδερφή του κολλητού του.
Μόλις το άκουσε αυτό με κοίταξε πιο σοκαρισμένος και ακόμα πιο εκνευρισμένος
- πάλι με την αδερφή του κολλητού του πήγε; Δεν έχει βαρεθεί πια; Δεν έχει μάθει μάλλον από τα λάθη του ακόμα ε;
- τι εννοείς;
- τίποτα. Ξέχνα το.
- εσύ είσαι φίλος του;
- ήμουν. Τσακωθήκαμε.
- α. Τέλος πάντων. Ευχαριστώ πάντως. Σόρι για την ενόχληση.
- δε πειράζει. Ελπίζω να μην ήρθες τζάμπα τουλάχιστον μέχρι εδώ.
Του χαμογέλασα και μπήκε στο σπίτι του.
Alex’s pov
Πήγα στο γήπεδο και κάθισα λίγο μόνος μου να σκεφτώ. Πως τα έκανα έτσι πάλι; Όλο να καταστρέφω ότι αγαπάω ξέρω. Μια ζωή αυτό το πράγμα δε μπορώ να καταλάβω γιατί. Δε καθόμουν ένα τέταρτο εκεί, κάποιος ήρθε στο γήπεδο. Δε μπορούσα να δω γιατί είχε σκοτάδι. Όταν με πλησίασε κατάλαβα ποιος ήταν. Ωραία. Τώρα σίγουρα χειρότερα δε γίνεται.
- τι θες εσύ εδώ;
- ότι γουστάρω.
- να πας στη πόλη! Ότι γουστάρεις. Δε σου έκανε η Αθήνα και είπες να το ρίξεις πάλι εδώ;
- ρε φίλε ποιο είναι το πρόβλημά σου επιτέλους; Άντε φύγε!
- Να φύγεις από τη περιοχή μας! Δεν ανήκεις πια εδώ. Φύγε.
- το ότι δε με θες εδώ εσύ δε σημαίνει τίποτα. Και τώρα χέσε με!
- όχι Αλεξ. Δε σε χέζω. Να μάθεις να τηρείς αυτά που λες. Εμείς δεν είμαστε σα τις γκόμενες σου. Που ότι και να γίνει θα τρέχουμε από πίσω σου.
- Άρη δε μας γαμάς; Ότι γουστάρω θα κάνω. Χέστηκα που είναι δική σου περιοχή. Τα σπίτια των παιδιών δε σου ανήκουν όμως.
- είπες δε θα ξαναπατήσεις το πόδι σου εδώ πέρα! Φύγε! Τι περιμένεις;
- Άρη, αρκετά προβλήματα έχω. Χέσε με.
- μμμ σα τι προβλήματα; Πως να αποφύγεις την αδερφή του κολλητού σου;
- τι; Που ξέρεις εσύ για τη Δανάη;
- ήρθε σπίτι μου και σε έψαχνε. Μαλάκα! Πάλι με του κολλητού σου την αδερφή πήγες; Δεν έχεις βαρεθεί να κοροϊδεύεις τους κολλητούς σου πια;
- δε κορόιδεψα κανένα.
- ναι. Είμαι σίγουρος. Γιατί εσύ τις αγαπάς όλες τους. Δε πας να τα πεις πουθενά αλλού λέω εγώ; Λες και δε σε ξέρω. Λες και σε γνωρίζω τώρα!
Δε απάντησα. Κυρίως βέβαια επειδή θα τον χτυπούσα, αλλά ήταν και ότι κατά κάποιο τρόπο είχε δίκιο.
*********************************
Να τα! Γνωρίσαμε επιτέλους και τον Άρη... για να δούμε τι θα γίνει επιτέλους με αυτούς. Άντε γιατί παρατράβηξε λίγο.