Κεφάλαιο 30
Τον βρήκα να κάθεται σε ένα παγκάκι και να περιμένει.
- άργησες δέκα λεπτά
- δε πειράζει. Το σωστό είναι ο άντρας να περιμένει τη γυναίκα.
- καλά ότι πεις. Νομίζω κάτι ήθελες να μου δείξεις.
- μμμ για βοήθησε με λίγο να θυμηθώ...
- είχες πει θα μου δείξεις πόσο με μισείς; Έτσι νομίζω. Κρίμα δεν είναι να χάσω τα χαστούκια;
Περίμενε υπομονετικά την αντίδραση μου και έπεσα στην αγκαλιά του και τον φίλησα λες και έχω χρόνια να το κάνω.
- ήταν αρκετή η τιμωρία;
- προς το παρόν βολεύομαι. Αν και ήταν λίγο σε σχέση με αυτά που μου έκανες εσύ.
- α ναι ε; Δηλαδή θα προτιμούσες να ήμουν σα τη Ζωή ας πούμε;
- τι; Ούτε καν! Εκείνη με απατούσε.
- ναι αλλά τη απατούσες και εσύ.
- ναι αλλά εκείνη δε την αγαπούσα. Χώρια ότι την απατούσα και μαζί σου αν θυμάσαι καλα.
- άλλο αυτό... γιατί εμένα με αγαπάς;
- φυσικά!
- ναι ναι. Όπως τη Ζωή.
- άμα δε σε αγαπούσα δε θα σε κυνηγούσα τόσο καιρό να βγούμε.
Χαμογέλασα στη θύμηση όλων αυτών των φορών που με κυνηγούσε να βγούμε.
- έλα πες το.
- τίποτα απλά θυμήθηκα κάτι
- τι;
- τίποτα.
- ιι! Σκέφτεσαι άλλον!
- τη πρώτη φορά που βγήκαμε. Βλάκα. Πόσες δικαιολογίες είχε σκεφτεί για να με πείθεις τόσες μέρες να βγούμε;
- πφφ... χιλιάδες... η επόμενή μου ήταν να σου δείξω κάτι και θα σε πήγαινα πάλι στους τοίχους.
- σοβαρά, όντως;
- χαχα! Ναι.
- ωωω έλα μωρέ... είσαι πολύ κιούτ!
- τι είμαι; Τι είμαι!?
- πολύ κιούτ!
- πολύ Κιουτ;; Μη το ξανά ακούσω αυτό. Άντε! Χειρότερο δε μπορούσες να βρεις.
- χαχα μα γιατί; Την αλήθεια λέω.
- δε λες την αλήθεια. ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΊΜΑΙ!
- είσαι όσο και αν δε θες να το παραδεχτείς.
- θα σταματήσεις να με βρίζεις έτσι;
- να σε βρίζω; Μα δε σε έβρισα.
- για εμένα όμως είναι βρισιά! Και μη το ξαναπείς!
- είσαι χαζό.
- άκου κιουτ! Εγώ! Που έχω κάνει τόσα!
- ποπο μα γιατί το παίρνεις τόσο αρνητικά; Εγώ το είπα επειδή είσαι πολύ γλυκός.
- δεν είμαι! Γαμώτο Δανάη δε μου αρέσει να με λες έτσι
Πήρα μια πονηρή έκφραση και εκείνος μια περίεργη αλλά και λίγο σα κουταβιου.
- γλυκούλι, κιουτάκι...
- ΌΧΙ! Δανάη! Σταμάτα!
- γλυκουλάκι, αρκουδάκι,
- σταμάτα γαμώτο!
Είπε και έριξε ένα μικρό γελάκι με το ουσιαστικό που τον ονόμασα και με πλησίασε απειλητικά. Έκανα κι εγώ πίσω και όσο επιτάχυνε, επιτάχυνα και εγώ μέχρι που καταλήξαμε να τρέχουμε και να παίζουμε κυνηγητό σε όλο το πάρκο και τις κούνιες που ήταν δίπλα, περνώντας ανάμεσα από κάμποσα παιδάκια και μαμάδες που ήταν εκεί. Τρέχαμε γύρω από το σιντριβάνι όταν με κάποιο τρόπο, που δε κατάλαβα πως, με έφτασε και έπεσε με φόρα πάνω μου με αποτέλεσμα να πέσουμε και οι δύο μέσα στο σιντιβάνι.
- χαχαχα! Είσαι βλαμμένο; Κοίτα πως με έκανες! Πως θα πάω σπίτι τώρα;
- μη με προκαλείς άλλη φορά.
- είσαι χαζό!
- ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια μίσους μου.
- σταμάτα! Μιλάω σοβαρά!
- και εγώ σοβαρά μιλάω.
- τελείωνε! Δεν είναι αστείο. Πως θα πάω σπίτι τώρα;
- όπως πας συνήθως. Που είναι το περίεργο;
- μα έλα ντε! Κι εγώ όλα φυσιολογικά τα βλέπω!
Γέλασε και με βοήθησε να σηκωθώ και να βγω από το σιντριβάνι, όπου καθόμασταν τόση ώρα.
- έλα να σε πάω σπίτι άντε.
- μη γελάς. Δεν είναι αστείο εντάξει;
- αχα... το βλέπω.
Είπε ενώ πήγαινα προς τη μηχανή του. Με τράβηξε από το καρπό και με γύρισε προς το μέρος του. Είχαμε απόσταση αναπνοής μεταξύ μας.
- όχι με τη μηχανή. Θα μου αρρωστήσεις και εγώ τι θα κάνω μετά;
Με φίλησε και ξεκινήσαμε με τα πόδια για το σπίτι. Με άφησε να μπω πρώτη και εκείνος μετά από λίγο. Ο Νίκος ήταν στο σαλόνι και μόλις με είδε πετάχτηκε όρθιος.
- Δανάη!? Τι έπαθες; Πως είσαι έτσι; Γιατί είσαι έτσι;
- εεε τίποτα σπουδαίο μωρέ απλάαα... άστο που να σου εξηγώ τώρα...
- Δανάη; Τελείωνε δεν είναι αστείο.
- εντάξει μωρέ κάναμε μια πλάκα με κάτι παιδιά.
- είσαι σίγουρη;
- ναι
- και εγώ γιατί δε σε πιστεύω;
- ωχ ρε Νίκο έλεος.
Είπα τη στιγμή που χτυπούσε το κουδούνι. Άνοιξε και είδε έναν Αλεξ επίσης βρεγμένο από πάνω μέχρι κάτω. "Μα καλά ηλίθιος είναι; Γιατί δε πήγε σπίτι του να αλλάξει;"
- τι έπαθες εσύ πάλι;
- εεε εγώ τώρα... μεγάλη ιστορία...
- πόσο μεγάλη;
- ουουου... τεράστια.
- Αλεξ με δουλεύετε; Τι κάνατε και οι δύο και είστε έτσι;
Τον κοίταξα και του έκανα νόημα "για να σε δω τώρα". Κοίταξε το Νίκο στα μάτια
- εεε είναι η παγκόσμια ημέρα μπουγελώματος σήμερα! Δανάη φέρε να τον μπουγελώσουμε!
Είπε τη πιο ηλίθια δικαιολογία που του ήρθε στο μυαλό και τον κοιτάξαμε και οι δύο. Με κοίταξε και μου έκανε νόημα "γρήγορα όμως" και πήγα όντως στη κουζίνα να φέρω τη κανάτα με το νερό και το μπουγέλωσα. Όλο το σαλόνι φυσικά έγινε χάλια και φυσικά έπρεπε να τα μαζέψω εγώ μετά.
- καλά ρε πάτε καλά; Είστε άρρωστα; Να ξέρω να αρχίσω να ανησυχώ
- όχι. Δε καταλαβαίνω που το βρίσκεις το περίεργο.
- καλά ρε μαλάκα με δουλεύεις; Έρχεται ετούτη σπίτι μούσκεμα. Μου λέει ότι ήταν με κάτι παιδιά και κάνανε πλάκες. Εκείνη την ώρα έρχεσαι εσύ, και εσύ το ίδιο μούσκεμα, μου ανακοινώνετε ότι είναι η παγκόσμια ημέρα μπουγελώματος και η άλλη πηγαίνει και φέρνει στο σαλόνι κανάτα να με μπουγελώσει. Περιμένετε όλα αυτά να τα θεωρήσω εντελώς λογικά και να αρχίσουμε να παίζουμε μπουγέλο εδώ μέσα;
- εεε ναι.
Είπαμε ταυτόχρονα με τον Αλεξ και μας κοίταξε καχύποπτα.
- ψέματα λέτε. Τι έκανες πάλι Αλεξ; Και για να σε καλύπτει και η Δανάη είναι σοβαρό.
- τίποτα. Γιατί πρέπει να έχω κάνει κάτι; Και δε με καλύπτει.
- ναι το βλέπω. Που ήρθε και έκανε το σαλόνι μουνί μόνο και μόνο για να με κάνετε και οι δύο να πιστέψω ότι ήταν μέρα μπουγελώματος.
- μα όντως είναι.
- δεν υπάρχει καν τέτοια μέρα γαμώ! Αλεξ γαμώτο τα λέγαμε όλα μεταξύ μας. Τώρα τι άλλαξε;
- εντάξει ωραία. Θα σου πω όλη την αλήθεια.
- σε ακούω.
- εγώ και η Δανάη... τσακωθήκαμε στο πάρκο... συναντηθήκαε τυχαία και την έσπρωξα και έπεσε μέσα στη λίμνη με τις πάπιες. Εκείνη νευρίασε και με έσπρωξε με πιο πολύ δύναμη και έπεσα κι εγώ μέσα... γι αυτό είμαστε έτσι.
- συγγνώμη. Εσύ ήσουν στο πάρκο με την Ιωάννα και το Γιάννη. Εσύ τι έκανες εκεί;
- εεεε αυτάααα θα σου τα πω μετά. Δε λέγονται μπροστά στα κορίτσια.
- ναι συγγνώμη κιόλας.
- σκάσε εσύ μικρή. Αμέσως να πεταχτείς.
- εσύ να σκάσεις! Και έτσι και με ξανά ακουμπήσεις θα φύγεις από τα χέρια μου με μελανιές! Μαλάκα!
- αν δεν ήσουν εσύ και τα νεύρα σου δε θα είχα γίνει έτσι σκατά τώρα!
- γιατί δε θα σε θέλουν οι γκόμενες μετά ε; Να μην άρχιζες άμα δεν ήθελες να γίνεις σκατά!
- ΕΕΕ! Φτάνει νομίζω έτσι; Αρκετά για σήμερα.
- εξαιτίας του γίναμε ρεζίλι όμως!
- ναι μη χαλάσει και η τόσο καλή φήμη που έχεις στο σχολείο.
- Άντε γαμήσου μαλάκα!
Είπα έξαλλη και του έδωσα ένα χαστούκι για όσα είπε και που γέλασε. Δεν έλεγχα τη δύναμή μου και, γαμώτο, ελπίζω να μη τον πόνεσα... ανέβηκα στο δωμάτιό μου και κάθισα εκεί, όχι όμως για πολύ. Ξανά κατέβηκα κάτω και πήγα σε μια γωνία που ευτυχώς μόνο από εκεί που καθόταν ο Αλεξ φαινόμουν. Του έστειλα μήνυμα να κοιτάξει προς το μέρος μου και χαμογέλασε. Σηκώθηκε και είπε στο Νίκο ότι πάει να πιει λίγο νερό και ήρθε εκεί που καθόμουν. Μόλις τον είδα τον έκανα μια σφιχτή αγκαλιά.
- αγαπούλα μου... συγγνώμη σε πόνεσα;
- όχι εντάξει είμαι. Γιατί να πονέσω;
- ε ολόκληρο χαστούκι σου έδωσα...
- ααα γι αυτό; Εντάξει ρε λες ήταν η πρώτη φορά.
- αχ ρε Αλεξ γαμώτο... τώρα έχω τύψεις...
- έχεις τύψεις; Χμμ θα μπορούσες να μου το ξεπληρώσεις τότε κάπως.
- Αλεξ! Σοβαρέψου γιατί θα φας κι άλλη.
- ε τι είπα; Εσύ είπες έχεις τύψεις. Για αυτό κι εγώ είπα αυτό.
- ναι αλλά όχι για να βρω αφορμή να κοιμηθώ μαζί σου.
- δηλαδή δε σου άρεσε που κοιμηθήκαμε μαζί;
Είπε με παράπονο και με κοίταξε στα μάτια.
- φυσικά και μου άρεσε! Απλά δεν είναι να το κάνουμε και κάθε μέρα ε;
- καλά... αλλά πότε θα σε ξαναδώ;
- καλά σοβαρά το ρώτησες αυτό; Κάθε μέρα σπίτι μου είσαι!
- ναι αλλά αύριο δε θα έρθω. Ο Νίκος θα έρθει να φάει σπίτι μου. Θα σου το πει το βράδυ.
- αλήθεια; Γιατί;
- εκείνος το είπε. Λέει αφού δε με πας να έρθει σπίτι μου. Έτσι κι αλλιώς δε θα σε πειράξει.
- καλά και εσύ συμφώνησες;
- όχι αλλά είπε θα σου μιλήσει και θα καταλάβεις.
- οπότε δε θα συναντηθούμε καθόλου αύριο;
Χαμογλελασε.
- μην αγχώνεσαι. Τα έχω κανονίσει όλα
- να φοβάμαι;
- όχι!
Με φίλησε πεταχτά στο στόμα και πήγε πάλι στο Νίκο. Ανέβηκα στο δωμάτιό μου και τηλεφώνησα στο Γιάννη. Φυσικά και δε θα καθόμουν πάλι μέσα. Δε πρόλαβα να μιλήσω. Μόλις σήκωσε το τηλέφωνο ξεκίνησε να μου μιλάει εκείνος πρώτος.
- δεν ακούω τίποτα. Απόψε στις εννιά σπίτι μου. Έχω movie night. Σε περιμένω. Θέλω να γνωρίσεις κιόλας ένα παιδί.
- οκ. Τα λέμε τότε.
Του είπα και κλείσαμε. Κάθισα πάλι στο pc μπας και περάσει λίγο η ώρα. Την επόμενη φορά που κοίταξα την ώρα ήταν οχτώ και μισή και πετάχτηκα αμέσως όρθια να ετοιμαστώ. Μέχρι τις εννιά παρά τέταρτο ήμουν έτοιμη και έφυγα βιαστικά για το σπίτι του Γιάννη. Έφτασα εκεί ακριβώς και χτύπησα το κουδούνι.
Μου άνοιξε με ένα χαμόγελο και με άφησε να περάσω στο σαλόνι. Κάθισα στο καναπέ και η αμηχανία άρχισε να με πλημμυρίζει. Κάμποσα αγόρι ήταν μαζεμένα στο σαλόνι και παίζανε χαρτιά. Κανένας δε μου μίλησε οπότε κάθισα κι εγώ αμίλητη και τους κοιτούσα. Σε λίγο μπήκε στο σαλόνι η Ιωάννα. Ευτυχώς δεν ήμουν το μόνο κορίτσια εδώ μέσα. Ξεκίνησε να μας συστήνει. Στο τέλος με φώναξε στη κουζίνα. Ήταν μαζί με έναν φίλο του που δεν μου είχε συστήσει ακόμα.
- Δανάη από 'δω να σου συστήσω το Στέλιο, φίλος μου από το δημοτικό. Στέλιο, η Δανάη, η καλύτερη κολλητή
- χάρηκα
Είπαμε ταυτόχρονα και κάναμε τη χειραψία
- όλος δικός σου.
Μου ψιθύρισε ο Γιάννης πριν βγει από τη κουζίνα και με αφήσει μόνη μου με το Στέλιο
- λοιπόν Δανάη, είσαι κολλητή με το Γιάννη ε;
- ναι. Εσύ από που τον ξέρεις;
- πηγαίναμε στο ίδιο δημοτικό. Και εσείς να υποθέσω από το σχολείο γνωρίζεστε;
- ναι! Κάνουμε χρόνια παρέα με το Γιάννη. Καλά βέβαια όχι από το δημοτικό αλλά εντάξει.
Μας φώναξε όλους στο σαλόνι και μας έστρωσε στο καναπέ και στο πάτωμα βάζοντας τη ταινία. Πριν αρχίσει η ταινία ήρθε και κάθισε δίπλα μου κλείνοντας μου το μάτι.
- η αγαπημένη σου.
- Ψέματα! Δεν είναι!
- ναι. Baby driner έβαλα. Αλλά σιωπή.
- είσαι ο καλύτερος!
Είπα δυνατά και τον αγκάλιασα, ενώ όλοι είχαν στέψει το βλέμμα τους πάνω μας.
- το ξέρω, το ξέρω.
Είπε και με αγκάλιασε και εκείνος. καθίσαμε και απολαύσαμε τη ταινία μέχρι τις δώδεκα και μισή και μετά φτιάξαμε πίτσες, κατεψυγμένες βέβαια και καθίσαμε να φάμε. Φυσικά όλοι είχαμε σκάσει από τα ποπ κορν που φάγαμε κατά τη διάρκεια της ταινίας αλλά έξι πίτσες τις καταφέραμε να τις φάμε.
Φυσικά έμενε μόνος του αφού είχε τελειώσει το σχολείο εδώ και κάτι μήνες και βέβαια είναι και κάπως πιο σοβαρός από εμάς, καλά το παίζει πιο σοβαρός από εμάς, οπότε μας έβαλε όλους για ύπνο. Καλά το "νωρίς" είναι σχετικό. Στις δύο γυρίσαμε σπίτι μας. Γύρισα και έπεσα κατευθείαν για ύπνο.
******************
Μεγαλούτσικο λίγο αλλά είχε λίγο πλάκα. Για να δούμε για πόσο ακόμα θα μπορούν να το κρατάνε κρυφο...