Κεφάλαιο 10
Πήρα την Ιωάννα να πάμε καμία βόλτα. Ήρθε να με πάρει από το σπίτι. Κατέβηκα τις σκάλες και βρήκα τον Άλεξ να ανοίγει.
- μπα; Ανοίγεις και τις πόρτες τώρα; Σα το σπίτι σου.
- ναι. Ο Νίκος μου είπε και δε μπορούσα να αφήσω το κορίτσι απ' έξω.
- δε θα το σχολιάσω.
Πήρα την Ιωάννα και φύγαμε.
- λοιπόν λέγε.
- από που να αρχίσω; Α! Ναι! Από το γεγονός ότι ήρθε εδώ η Χλόη.
- ποια Χλόη; Αυτή που είχες να δεις χρόνια;
- ναι.
- και;
- βγήκαμε, χαρήκαμε που την είδαμε. Κυρίως βέβαια ο Άλεξ...
- ο Άλεξ; Αφού ο Άλεξ δε τη ξέρει.
- Τη γνώρισε. Πάρα πολύ καλά.
- μη μου πεις...
- την έριξε και αυτή. Τι σκατά έχει πια αυτό το παιδί; Τι του βρίσκουν όλες;
- ότι του βρήκες κι εσύ. Άσχετα ότι δε το παραδέχεσαι.
- τι να παραδεχτώ δηλαδή ότι μου αρέσει; Εντάξει το παραδέχομαι. Μου αρέσει. Είσαι ευχαριστημένη τώρα;
- ναι. Πολύ.
- ήρθαν σπίτι μαζί. Είχε ένα ηλίθιο χαμόγελο εκείνη την ώρα το μαλακισμένο που μου ήρθε... έβαλα τα κλάματα και η Χλόη το κατάλαβε ότι μου άρεσε... μα φυσικά και θα του άρεσε η Χλόη. Τι σκεφτόμουν. Αφού είναι ίδιοι. καπνίζει και φέρεται όπως εκείνος.
- μη λες βλακείες. Έτσι κι αλλιώς δε πρόκειται να ξανά συναντηθούν ποτέ.
- σήμερα ο Άλεξ ήθελε να μου μιλήσει
- ωχ.
- με ρώτησε γιατί είμαι έτσι μαζί του και του είπα ότι αισθανόμουν. Φυσικά όχι ότι μου αρέσει. Άρχισα να τον βρίζω και να κάνουμε ότι κάνουμε κάθε μέρα βασικά. Σίν μια φάρσα στο Νίκο.
- Φάρσα; Ποιος; Εσύ και αυτός;
- εκείνος το άρχισε και μου έλεγε τι να λέω μετά.
- τι να πω. δε ξέρω. Πρόσεχε που πας να μπλέξεις.
- προσέχω.
Μετά από κάμποσες ώρες γύρισα σπίτι. Απ' έξω βρήκα τον Άλεξ. Με σταμάτησε.
- βγήκες και με το Πάνο;
- γιατί σε νοιάζει;
- δε με νοιάζει. Από ενδιαφέρον...
- ναι... λοιπόν;
- πέρασες καλά σήμερα;
- ε... εντάξει καλά ήταν. Δε μπορώ να πω. Γέλασα αρκετά.
Χαμογέλασε.
- καλά. Οκ. Αύριο είσαι φρι; Θέλω να σου δείξω κάτι
- αμ... δε ξέρω...
- καλά. Όποτε έχεις χρόνο πες μου. Είναι κάπως... πιο σημαντικό...
- καλά.
Μπήκα στο σπίτι. Οι γονείς μου πάλι δούλευαν... ουφ... πάλι θα ξενυχτίσουν στη δουλειά. Μετά από λίγες ώρες Χτύπησε το κουδούνι. Ήμασταν με το Νίκο στο playstation. Μου μάθαινε να παίζω. Πήγε να ανοίξει και ένας έξαλλος Πάνος μπήκε στο σαλόνι.
- δε ξέρω τι στο πούτσο έχει ο κολλητός σου μαζί μου Νίκο πάντως να ξέρεις ότι δε θα τα πάμε καθόλου καλά.
- γιατί τι έγινε;
- ήρθε και έβαλε φωτιά στη μηχανή του αδερφού μου. Νόμιζε ότι ήταν για εμένα μάλλον. Άρχισε να φωνάζει "αυτό για εσένα Πανούλι" βγήκε η μάνα μου έξω κόντευε να της έρθει εγκεφαλικό.
Γούρλωσα τα μάτια μου. Τι σκατά σκεφτόταν; Σε λίγα λεπτά μου ήρθε μήνυμα από εκείνο. "Ήρθε από εκεί ο Πανούλης; Δωσ' του πολλά φιλάκια 😚😚" γούρλωσα τα μάτια μου. Πήγα γρήγορα στο δωμάτιό μου λέγοντας ότι κάτι έτυχε στην Ιωάννα και μου είπε να τη πάρω. Μόλις κλείδωσα τη πόρτα τον πήρα τηλέφωνο.
- γεια σου Δανάη.
- είσαι καθυστερημένο παιδί μου; Γιατί έβαλες φωτία στη μηχανή του αδερφού του Πάνου;
- του αδερφού του ήταν; Γαμώτο...
- πας καλά; Γιατί το έκανες αυτό;
- έτσι είχα το λόγο μου. Τώρα τι θες;
- είναι έξαλλος. Το καλό που σου θέλω να τον αφήσεις ήσυχο.
- γιατί; Τι θα μου κάνει; Θα με κάνει ντα;
- τι προσπαθώ να συζητήσω μαζί σου μωρέ;
- έχω λόγο που το έκανα εντάξει;
- α ναι; Και τι λόγο;
- δε σε αφορά.
- οκ... κανόνισε να έχουμε φασαρίες πάλι.
- ω μα αυτό είναι το μόνο σίγουρο.
- δε μου λες; Επίτηδες το κάνεις; Τι θες πια από εκείνο;
- να μην ασχολείται με τα... άστο.
- τι να σου πω...
Χτύπησε η πόρτα.
- Δανάη. Μπορώ να σου πω;
- Αλεξ έκλεισα. Ο Πάνος.
Είπα και πριν προλάβει να απαντήσει του το έκλεισα και άνοιξα στο Πάνο.
- να σου πω. Συμβαίνει κάτι με εσένα και τον Άλεξ;
- όχι σα τι να συμβαίνει δηλαδή;
- ξέρω γω; Σα πολύ να σου κολλάει γι αυτό.
- ναι κι εγώ δε βλέπεις; Τρέχω.
- συγγνώμη ρε μωρό μου αλλά δε ξέρω. Τον φοβάμαι...
- να μη τον φοβάσαι. Δε πρόκειται να πάω μαζί του.
- και άμα σου ζητήσει να βγείτε για να σου πει;
- δε πρόκειται ποτέ να βγω μαζί του.
- ωραία. Αύριο θες να έρθω να σε πάρω το απόγευμα να πάμε καμία βόλτα;
- ναι!
- τέλεια. Περίμενέ με.
- οκ.
Μου έδωσε ένα φιλί και με χαιρέτησε. Χτύπησε μήνυμα από τον Άλεξ. "Έτσι και σου πει αυτό το μπάσταρδο γιατί βγήκε μαζί μου θα το μαζεύουν."... "Άλεξ να μου κάνεις τη χάρη. Αρκετά νομίζω."
Δεν απάντησε. Καθόμασταν στο playstation μέχρι τις δώδεκα μέχρι που ο Νίκος έπρεπε να φύγει και έμεινα μόνη μου. Έφτασε δύο το βράδυ. Κάποιος ήταν απ' έξω από το σπίτι. Φοβήθηκα να δω αλλά βγήκα. Με έπιασε από το χέρι.
- άκου να σου πω. Τη Δευτέρα θα έρθεις μαζί μου ο κόσμος να χαλάσει.
Μου είπε ο Άλεξ. Κάτι είχε αυτός. Δε μίλησα.
- πρέπει να σου δείξω κάτι και είναι σημαντικό. Αύριο θα μπορείς τελικά μετά το σχολείο;
- ναι... εξαρτάται.
- δε θα σε πάω πολύ μακρυά.
- το πολύ είναι που φοβάμαι. Τέλος πάντων... θα έρθω. Αλλά για λίγο.
- ωραία.
Είπε με χαμόγελο και με άφησε. Μετά από λίγο μπήκα μέσα και πήγα να ξαπλώσω.
Την άλλη μέρα το μεσημέρι με περίμενε έξω από το σχολείο ο Άλεξ με τη μηχανή. Ανέβηκα και φύγαμε πριν προλάβουν να μας δουν. Σταμάτησε κάμποσο παρακάτω.
- κατέβα.
Υπάκουσα και κατέβηκε και εκείνος. έβγαλε ένα κράνος από τη βαλίτσα και μου το έδωσε. Ήταν μοβ με σχέδια, λογικά της Ζωής.
- πάρε. Δεν είναι πολύ κοντά εκεί που θα σε πάω και είναι λίγο επικίνδυνο χωρίς κράνος.
- δεν είναι κοντά;;; Είπες ότι δε θα πάμε μακρυά.
- δε θα ερχόσουν αλλιώς. Άντε. Και στείλε μήνυμα στο Νίκο ότι θα αργήσεις.
Υπάκουσα και αφού έστειλα το μύνημα ξεκινήσαμε. Μετά από κάμποση ώρα δρόμο η μηχανή σταμάτησε σε μία περιοχή έξω από τη πόλη γεμάτη με σκόρπια τοιχάκια. Ήταν κάπου δύο με τρία μέτρα ύψος και κάπου τέσσερα πρέπει να ήταν και το πλάτος τους, ίσως και μεγαλύτερο. Έτσι μου είπε ο Άλεξ τουλάχιστον. Ήταν σα λαβύρινθος. Είχε χιλιάδες τοιχους και εκεί ήταν κάτι παιδιά και τους ζωγράφιζαν. Ο καθένας και από έναν διαφορετικό. Ήταν όλοι τόσο αφοσιωμένοι σε αυτό που έκαναν λες και ήταν όλη τους η ζωή. Με οδήγησε σε ένα άσπρο τοίχο.
- το βλέπεις αυτό; Αυτή είναι η δική μου περιοχή. Εδώ ερχόμαστε για να εκφράσουμε τα συναισθήματα μας. Να ξεχαστούμε. Εδώ πάνω βγάζω τον εαυτό μου. Και αυτό ξέρεις πως; Ζωγραφίζοντας. Πριν κάμποσο καιρό μας ήρθε ένα μήνυμα από την εταιρία των γονιών σου. Το οποίο έλεγε ότι αυτή η περιοχή... θα ισοπεδωθεί για να χτιστεί εδώ ένα εργοστάσιο. Ένα εργοστάσιο που οι γονείς σου έχουν σκοπό να χτίσουν. Στο Νίκο δεν έχει πει κανένας τίποτα. Καλύτερα θα ήταν να μη μάθει. Αυτός είναι και ο λόγος που δε θέλω να έχω πολλά πάρε δώσε με το πατέρα σου. Μας μισεί. Όλους μας. Έτσι και γκρεμίσει αυτή τη περιοχή εμείς που θα πάμε; Στο δρόμο θα μας βάλουν φυλακή. Εδώ είναι το μόνο μέρος που μπορούμε να κάμουμε ότι γουστάρουμε χωρίς να μας ενοχλεί κανένας.
- και ο Νίκος είναι μέσα σε αυτο;
- ναι. Πιέζεται και πρέπει να ξεσπάσει κάπου.
- ναι... ξέρεις... δεν είχα ιδέα..
- το ξέρω. Και επειδή σε εμπιστεύομαι, σε αντίθεση με εσένα, σε έφερα σήμερα εδώ. Πάρε αυτά.
**************************************************************************************************
Επ! Τι μου κάνετε; Τι έχουμε εδώ; Βολτούλα με τον Αλεξ; Η Δανάη μαθαίνει σιγά σιγά τα μυστικά του. Τι άλλο να έχει να της δείξει ακόμα; Πόσα ακόμα θα μάθει για τον αδερφό της που δεν ήξερε; Καλά το παρά προχώρησα το θέμα. Θα κάνει πολύ καιρό να τα ανακαλύψει όλα ακόμα. Ελπίζω να σας άρεσε πολύ!😘😘