My answer❤️
ҮХЭХИЙГ ХҮССЭН ЮМ БИЗДЭЭ МУУ НОВШ МИНЬ???? ЯГ ОДОО НААД САРВУУГАА МИНИЙ ЭМЭГТЭЙГЭЭС ТАТ !!!!!
Хаалга хүчтэй саван орж ирсэн хүн түүнийг цохиод авлаа. Хаалга нилээн их нүдсэн нь тэр цусандаа хутгалдсан гарнаас нь харагдаж байв. Энэ хүн үнэхээр миний харахыг хүссэн хүн байлаа. Эцэст нь миний сэтгэлийг сонсжээ? Миний Нини...
Би яг одоо маш ихээр ичиж байна. Надад уйлахаас өөр хийж чадах зүйл алга. Айдаст автсан зүрх минь дотроо ч нулимс асгаруулах аж.
"СҮЁОН БИ ЧАМД ХАЙРТАЙ! Хайртай гэж байна!" ...ухаан санаа минь орж гарч байсан ч харанхуйд бага зэрэг гадарлаж байсан тэр танил хүн надад гуниг харуусал тээсээр ийн хэлэв.
"ЧИ ХЭЗЭЭЧ СҮЁОНЫГ ӨӨРИЙН БОЛГОЖ ЧАДАХГҮЙ ХӨГИЙН АМЬТАН МИНЬ!" Жунин уурандаа Крисрүү заналтайгаар орилох аж.
"Би аль хэдийн чиний эмэгтэйг чинь тамгалчихсан, тиймээс тэр минийх гэсэн үг"...энэ удаад тэр өөртөө итгэл дүүрэн, ялагч мэтээр хэллээ.
Гэрэл гэнт асахад нүд гялбан арай хийн дасаад урагшаа харвал Жунин Крисийг үхтэл нь балбаж байв. Нини! Тэр ухаанаа алдчихаж.. зогсоох хэрэгтэй!! гэхдээ би айж байна. Тэр нүд нь улаанаар эргэлдэж, тасралтгүй цохисоор байв.
"Ж...ЖУ...НИН...АА!!". Болиулах хэрэгтэй Крис үхэх нь байна. Урсах нулимсаа нэг арччихаад түүний зүг очин зогсоолоо.... Одоо л тэр хэвэндээ орох шиг уур нь гарсан мэт харагдав. Крис арай ядан өндийж элгээ тэврэн
"Сүёонаа хоёулаа байснаа үргэлжлүүлэх үү?" ...газарт хэвтэх тэр цус хурсан уруулаа долоосоор, хэлнэ.
Би Жуниныг ахиад ухаанаа алдаж алдаа хийхээс нь өмнө гарнаас нь хөтлөөд хаалганы зүг хурдтай алхалан тэндээс гарлаа.
Сургуулиас гарахад гадаа бүлээн салхи салхилж үсийг минь элбэж намайг тайвшруулж байв. Харин Жунин өөрийгөө хэтрүүлсэн байх гэж бодон гэмшлийн царай гаргаж доош харан зогсоно. Тэр миний зүг харсаар нэг зүйлийг хэлэх гэж байснаа болин, нүүр нь улайгаад явчихав. Санаа нь зовсондоо ч тэр юм уу ахин нааш харсангүй. Энэ үед л хагас тайлагдсан цамц, ил харагдах хөхөвч, цээж, мөр минь бүхэлдээ гарчихсан байгаа өөрийгөө анзаарав. Ээ бурхаан?!?? Ичиж үхэхнээ >_< ухаан санаа гэж хаана явна вээ???! Сандарч тэвдэхдээ яахаа мэдэхгүй хий тэнэгтэж зогсоход Жунин ахин наашаа эргэж харж мангар миний цамцыг гүйцэд өмсүүлж товчыг минь товчилж өглөө. Нүүр нь ув улаан болсон энэ хүн эгдүүтэй харагдаж байна.
........
"Гар чинь?" миний санаа зовнин ингэж асуулаа.
"Энэ юу ч бишдээ, харин чи зүгээр үү? ...Намайг...уучлаарай..." харин одоо тэр мөрөн дээр минь толгойгоо тавин чимээгүйхэн зогсох аж. Яг л ээждээ тунирхаж буй хүү шиг.
"Зүгээр ээ" миний Нинихэн...Хэдэн хором үргэлжилсэн чанга тэврэлт аажмаар сулрах шиг болов. Гэнэт тэр өмсөж байсан цамцаа тайлж, миний бүсэлхийгээр ороож өглөө.
"Яаа ядаж дотуур нь майк юмуу футволк өмсөж байлдаа? Албаар өдөж байгаам шиг.." тэр ингэж хэлэхдээ цааш харан инээмсэглэж байв.
"Би их амархан халууцчихдаг, халууныг тэвчдэггүй юмаа" хнн даруухан царайлчаад бас донтой хэрэг үү -,- ?
"Явцгаая гэрт чинь хүргэж өгье" гээд тэр миний гарнаас атгаад бүсэлхийгээр минь тэврэх шахам болоод гэрийн зүг явцгаалаа.
Гэрийн минь гадаа ирэхэд тэр гарыг минь тавин духан дээр минь үнсээд "Сайхан амраарай. Маргааш сургууль дээр уулзья!" гээд намайг орохыг сануулаад өөрөө яваад өглөө.
........
Хичээлийн сүүлчийн өдөр хүүхдүүд баярлах нь баярлаж уйлах уйлалдаж байв. Мэдээж улсын шалгалт гэх балай юмыг давчихсан болохоор л нэг ачаа хөнгөрч байгаам. Багш бидэнд баяр хүргэж, ЭЕШ-ээ амжилттай өгөхийг сануулсаар бид тарцгаав. Харин Крис надаас уучлалт гуйсан. Жунинд хувийн өш хонзонтой байсан тэрнийхээ хариуг авах гэж яваад намайг ашиглах гэж байгаад надад дурлачихсан гэсэн. Би харин өмнөх шигээ найзууд байцгаая гээд түүнийг уучилсан.
Жунин "Сүёонаа хоёулаа парк оръё" тэр мишээсээр хэлэв.
"Тэгий".
Жунин бид хоёр тэр өдрөөс хойш үерхэж эхэлсэн. Тэр надад ахиж хэзээч сураггүй алга болохгүй гэж амласан яагаад тэгсэн шалтгаанаа ч хэлсэн. Ахин өөрийгөө барьж хорихгүй намайг хамгаалж хайрламаар байна гэж хэлээд уруул дээр минь үнссэн. Бараг 2 сар өнгөрсөн байх. Бид хэдий эрт гэж бодсон ч аав ээжүүдтэйгээ танилцуулж тэд ч биднийг зөвшөөрсөн.
Бид өдөржин тоглоомууд дээр тоголж цагийг хөгжилтэй өнгрүүллээ. Энэ том залуу аймшгийн агуйд ороход орилсоор цочиж орилсоор л тэрэнд нь би инээсээр байгаал гарч ирсэн. Галзуу хулгана дээр түүний гаргасан царайг харсан ч болоосой бурхан минь элэг хөших шахсан. Харин одоо Жунин тунирхаж гомдсон мэт царай гаргаад үг ч дуугарахгүй явна. Би түүнд үнэхээр зоригтой охин байна гэж бодогдсон байх. Хихихи :')
Цаг хэрхэн өнгөрснийг ч мэдэлгүй өөрсдийнхөө талаар ярингаа хөтлөлцөөд алхана.
"Би чамаас холдмооргүй байна. Өнөөдөр л надтай өнжчих тэгэхүү?" . Жунин асууна.
"Би ч бас тэгэхийг хүсэж байна" би хариуд инээмсэглэн хэлэв. "Гэхдээ бид харьцгаах ёстой шүү дээ"..
Тэр хариу хэлсэнгүй. Гэнэт орчин тойрон минь янз бүрийн гэрэлтүүлэг, үзэсгэлэнт зүйлсээр дүүрч загварлаг барилгууд дунд ороод ирчих шиг санагдлаа. Иймэрхүү газруудад маш алдартай компани, тусгай үйлчилгээтэй газрууд л байдаг. Тэгж явсаар нэгэн өндөр бөгөөд тансаг барилгын урд ирж шилэн эргүүлэгтэй хаалгаар орлоо. Тэр хүлээн авах хэсэгт зогсох ажилчинтай ярин түлхүүр аваад намайг дагуулан лифтэнд суугаад хамгийн дээд талын давхар болох 14 гэх товчлуурыг дарав. Дараа нь 1429 гэх хаалганы урд ирж түлхүүрээр цоожыг эргүүлэн дотогш оров.
Хар цагаан хосолсон цэвэрхэн тохижилттой өрөө биднийг угтаж авав.
"Жунинаа бид хаана байгаа юм бэ?" би хаана байгаагаа бараг л мэдэж байсан ч асуумаар санагдаж байв.
"Ингүг зочид буудалд. Манай авга ахын газар байгаа юма. Зуслангийн байшинруу явж болох байсан ч оройтчихсон болохоор л ийшээ ирсэн юм зүгээр биздээ?"
"Ххэ дураараа гэдэг нь. Тэгж их хүсээ юу хамт байхыг?"
"Мхн. Тэгээд салахыг хүсээгүй юм."
Хөөрхөн шд 😆 гэнэт донтой зүйлс толгойд минь орж ирэн бодогдож эхэллээ. Бараг бүх нөхцлүүд бүрдэж байв. Хүйтэн хөлс цувж буйдан дээрээ тогтож сууж ядахад тэр хажууд бүсэлхийг минь тэврэн суух аж. Ширээн дээр байх түүний утас дуугарснаар ашгүй намайг аварлаа.
"...Мм убба нь ч гэсэн зөндөө чамайг санасан. Зөндөө их...убба нь одоо очлоо жаахан л тэвччих заюу?...оон тэгье убба нь биелүүлж өгье.."
Убба нь зөндөө санасан гэв үү? Ямар хүслийг нь биелүүлж өгөх гэж? Жаахан тэвччих гэж явах гэж байгаа юм байхдаа? ...Би буруугаар ойлгосон байхаа ххэ..
"Эндээ хэдхэн минут л хүлээж өгөөч Сүёонаа?" тэр сандарсан өнгө аясаар хэлэхэд би тайвнаар "За" гээд үл ялиг инээсээр үлдэв. Тэр ядаж тайлбар ч хэлсэнгүй..
........
Хий тааз ширтэн хэвтэж байхад түүний утсаар хэлсэн үгс нь бодогдож уур минь хүрэв. Босож суугаад гэрлүүгээ явахыг оролдсон ч би чадсангүй. Хэдэн хормын дараа тэр амьсгаадсаар орж ирэн "Уучлаарай удаан хүлээлгэсэнд" гэж хэлээд урд ирж зогсон хэнэггүй инээв.
...Миний таамаг биелсэн мэт санагдаж түүнд гомдон, урам хугарч орноос босоход тэр гайхан "..Уурлачихсан уу?" би хариу хэлэлгүй зөрөх гэтэл тэр гарнаас барин намайг зогсоож өөрлүүгээ харуулав. Би гараа авахыг оролдсон ч тэр тавьсангүй.
"Уурлахаа болилдоо мм? Чи хамт байхыг зөвшөөрсөн, /хүссэн/ шдээ" уур минь бүр ч хүрэн тэвчилгүй түүнд "Би чамд итгэж байсан Жунинаа...үнэхээр их... Гэхдээ бид одоо ч нэгэндээ бүрэн итгэдэггүй бололтой." гэхэд тэр гайхширсан харагдав.
"Чи юу яриад байгаа юм бэ Сүёона?"
"Убба би ингээд явлаа. Тэр охиноо ахин гадаа хүлээлгэх хэрэггүй" гэхэд Жунин уруул дээр минь хуруугаа наан "чшш" гэснээ зөөлхөн үнсэлтийг өгөн дараа нь намайг орлуу түлхчихэв. Тэр бор сул цамцаа тайлж шидээд миний дээр гарж ахин чийглэг уруулаараа минийхд наан үнсэж эхэллээ. Амтлаг зөөлхөн үнсэлт. Тэр удаанаар уруулыг минь озож үе үе дотор минь хэлээ оруулж тэнүүчлэнэ. Би бараг манарч үнсэлт бүрд нь нозоорч байхад тэр уруулаа салгахад хэн хэн маань хүндээр амьсгаадаж нэгнийхээ нүдрүү харав. Жунин ахин ойртож үнсэх гэж байхад нь би гараараа мөрөнд нь тулан зогсоов. Үнэндээ улам мансуурахыг хүссэн л дээ...
"Энэ удаад миний зоригийг харах чиний ээлж" гэхэд нь би парк дээр болсон зүйлсийг бодон инээчихэв.
"Намайг явуул" мэдээж би түүнийг хүсэж байна...Булчинг нь харж мэдрэхийг галзууртлаа их хүсэж байна..
"Уучлаарай би чадахгүй нь." гэхэд би хүчээр босохыг оролдтол тэр ахин хэвтүүлээд биехөлөөрөө орон дээр тулан намайг бүхлээр минь хаачихав.
"Намайг одоо хардахаа больчих тэгэх үү?"
"Хэн хэнтэй хардсан гэж?" би өөр тийш харан ийн хэлэхэд
"Дүүтэй минь." гэв. Би нүдээ бүлтийглэн түүнрүү харахад тэр инээж байв. Ичиж үхэхнээ дүүтэй нь тийм зүйл бодоод??? Хацар улайгаад л явчихлаа.
"Гэхдээ чи амьсгаадчихсан..." би гэнэт амаа дараад хажуу тийш харлаа. Би тийм зүйл бодсоноо хэлээд өгчихлөө шд үффф тэнэг мэлхий тт.тт
Тэр инээсээр "Наашаа зогсолтгүй гүйчихсэн юм." гэж хэллээ.
"Ммм..." одоо ч харах нүүргүй болсоон. Халууцаад үхлээ.
"Чи үнэхээр эгдүүтэй юм...Алив биеэ сулла Сүёона.."
"Ю...ю..у хү...сээв"
"Чи мэдэж байгаа миний хариултыг. Би чамайг хүсэж байна."
"...О.О"
"Чи өөрөө л их зүйл хүлээсэн хүн шиг хараад *За* гээд явуулсан шд тийм биз?" тэр ёжилж асууна.
"..Аа юу .нө...гөө тийм б..би..." нүүрийг минь өөрлүүгээ харуулаад ахин улаахан уруулаараа дарс мэт амтлаг, халуун үнсэлтийг өгөн намайг мансуурууллаа.
Үнсэлтээ гүнзгийрүүлэх хоорондоо миний сорочкон цамцыг тайлан шидэж майкыг минь ч мөн тайлж байв.
Тэр үнсэлтээ салган амьсгаадсаар чихэнд минь ахин "биеэ сулла..." гэж хэлээд багахан хазалж норгочихоод хүзүүг минь таатайгаар үнэрлэн "сайхан үнэртэж байна..." гэлээ. Үргэлжлүүлэн эгэм цээжинд минь үнсэлтээ үлдээж
замдаа хөхөвч, жинсэн шортыг минь тайлж орхив.
Мөн өөрийнхөө хар өмдийг ч тайлахаа мартсангүй. Тэр гарыг минь аван өөрийнхөө булчинд хүргэхэд миний галзуу их хүсэл биелж дотроо хашгирч өгөв.
"Ямар байна?" тэр асууна. Харин би мааш гоё байна оххх гээд хариулчихсангүй. Зүгээр л баяртай байгаагаа нууж чадалгүй инээмсэглэлээ. Тэр мэдсэн бололтой улам тэмтэр гэсэн шиг гаранд минь булчингуудаа ойртуулав. Түүний нэг гар нэг хөхийг минь базалж, нөгөө хөхөнд минь уруулаа наан үнсэхэд би амандаа битүүхэн гиншив. Тэр хөхний минь товчийг тойруулан долоож эхлэхэд би тэвчилгүй дуу алдлаа. Долоовор хуруугаараа нэг хөхний минь товчийг элбэж, нөгөө хөхний минь товчийг хэлээрээ элбэн долооход би амандаа бус ил сонсогдохоор гиншиж эхэллээ. Халуунаар төөнөх тэрний амьсгал, уруул бас хэл нь хөхнөөс минь доошилсоор хүйсийг минь нэг үнсэж хоёр гар нь миний биеэр тэнүүчлэх аж. Жунин миний хөлийг дэлгэж гуяыг минь зөөлнөөр сорж үнсээд дотоожыг минь тайлан хаяхад би ч ялгаагүй тэрнийхийг тайлж орхив.
Тэр өөрийн босож хатуурсан найзаа гаргаж ирэн миний дэлбээнд хийхийг хүсэхэд би толгой дохив. Аажуухнаар гулган орж ирэх бяцхан Жунин намайг маш их өвтгөхөд Жунин хэсэгтээ хөдлөхгүй байж байгаад дараа нь маш удаанаар нааш цааш болон хөдөлж эхэллээ. Тиймээ энэ өвдөлт одоо л таашаал болж байна. Энэ гайхалтай өвөрмөц мэдрэмж, таашаал хэзээч бүү дуусаасай гэж хүсэв. Жунин хөдөлгөөнөө хурдасган аахилсаар харин би амьсгаадан гиншиж түүний нуруунд хумсаа шигтгэнэ.
Тансаг өндөр зэрэглэлийн энэ зочид буудлын хамгийн дээд давхарт байрлах 1429 гэх өрөөнд зөвхөн эрэгтэй эмэгтэй хоёрын аахилж амьсгаадах дуу сонстож, нэгнээ улам ихээр хүсэх хүсэлдээ бүрэн автагдан байх аж.
*Хэдэн жилийн дараа*
"Х..х..хонгор минь чи ю..юу үзээд байгаа юм ммм??" /миний хоолой шиг сонсогдоод байх юм ?? аашшш /галтогооноос би ийн асуухад тэр
"Нэг охин аахилж байнаа" гэв.
Бурхан минь "Жунинаа?!????" би алмайран хойш харахад хаалганы цаанаас бяцхан Нини том Нини хоёр надруу шагайн харж жижиг нь
"Донтой эмэгтэй" гэж хэлээд тэд тас тас хөхрөлдөв.
"КИМ КАЁН! КИМ ЖУНИН!" би маш ихээр улайж ичиж байв. Ццу3 хүүдээ юу л зааж өгнө вэ? Анхны үг нь Донтой эмэгтэй? ааашш T~T хнн би уг нь хоёр хүүхэд төрүүлээгүй л юмсан?
"ХАЙРАА ХАЙРТАЙ ШҮҮ"
"ЭЭЖЭЭ ХАЙРТАЙ ШҮҮ"
Зиа ёстой бичиж байхдаа баярлаад атаархаж үхэх шахлаа хха😂😆. Энэ хүртэл уншсанд баярлалаа мэдээж Сүёондоо энэ хүртэл удаан хүлээсэнд баярлалалаа бас хайртай шүү🙆🏻🌸❤️. Аймар сэтгэл гаргасан ааая 😆😆