~ 5/?~
Չոնգուկը ու մյուս տղաները դրանից սկսեցին ծիծաղել։Չոնը ծխախոտը մոտեցրեց Չիմինի օրգանին,և դրանով ուղղակի սկսեց այրել այն,այս անգամ չգոռալ չստացվեց....ձայնը արդեն հակառակ տիրոջ կամքից թուրս թռավ նրա շուրթերից,ու Չիմինը անգամ սկսեց լաց լինել։Դա իրոք ցավոտ էր,ավելի ցավոտ,քան տղաների մինչև հիմա արած քայլերը։Երեք այրվածք թողնելուց հետո նա նույն տուփից ևս մեկ ծխախոտ ուզեց,և այն այրելուց հետո սկսեց դրանով հետքեր թողնել Չիմինի կոնքերին։
Չիմինը արդեն լռել չէր կարողանում...ավելին,նա արդեն ցավից գոռում էր,ու հետագա անհարմար իրավիճակներից խուսափելու համար Հոսոկը նրա բերանը հաստ պարանոց կապեց,որի մարզիկները տհաճ ձևով կտրում էին թե բերանի շրջակայքը,և թե այտերը։
Չոնգուկը մի քանի այրվածքներ անելուց հետո հոգնեց այդ զբաղմունքից,և ուղղակի իր ձեռն ատեց Չիմինի օրգանը,այն հետ ու առաջ բերելով,դրանով իսկ հետևելով դողացող տղայի միմիկային։
Հոսոկը ու Նամջունը սպասում էին իրենց հերթին զվարճանալու,ու Չոնգուկը հատուկ դրա համար վեր կացավ,իր հետ վերցնելով նաև Չիմինի կապկպված մարմինը,հետո քանդեց նրա մարմնից պարանները,և ուժեղ ապտակեց նրան ստիպելով ներքև իջնել։
Նա մի փոքր այն կողմ գնաց,և սկսեց հագնել իր ներքնազգեստը,մյուս տղաներին հասկացնելով որ արդեն ավարտելու ժամանակը մոտենում է։
ԵՒ նրանք դա պարզ հասկացան։Նամջունը Չիմինին պարկեցրեց մեջքի վրա,իսկ ինքը տեղավորվեց նրա որովայնի մոտ ու սկսեց շոշափել Չիմինի կուրծքը։Հետո խնդրելով Չոնգուկից սեղանին դրված աքցանը (մեր լեզվով ասած պլասկագուպցի) և այն ձեռքը վերցնելով սկսեց կծելով լպստել Չիմինի կուրծքը։
Մինչ Նամջունը կանցներ իր հաջորդ քայլին Հոսոկը արդեն իր տեղը գտել էր Չիմինի ոտքերի արանքում,որտեղ դիպչելով պատանու սառը ոտքերին(ջերմաստիճանը ցածր էր նկուղում,պլյուս դեկտեմբեր ամիսն էր)իր դիրքը հարմարեցրեց,և օրգանը ձեռքը վերցնելով մտավ պատանու մեջ։Ի տարբերություն Չոնգուկի,նա կոնկրետ անկյան տակ էր մտնում ներս,և ավելի արագ,ինչի հետևանքով նաև շուտով արյուն նկատեց Չիմինի ոտքի ներսի հատվածից թափվող,բայց դե նրա համար միևնույնն է,նա շարունակում էր նյարդերի կծիկին կպնել ու դրանով միաժամանակ հաճույք պատճառել Չիմինին,հաճույք,որից նա ավելի շատ զզվում էր։
Մինչ Հոսոկը արագ տեմպով մտնում ու դուրս էր գալիս Չիմինից,Նամջունը արդեն աքցանի միջոցով սկսեց քաշել ու ցավացնել Չիմինի կուրծքը։
Իհարկե Նամջունը ու Հոսոկը իրենց քայլերից հաճույք էին ստանում,բայց այ Չիմինը....նա հիմա արդեն հասցրել է փոշմանել,որ երբևէ ծնվել էր։Նրա ձեռքերը հիմա ազատ էին,բայց միևնույնն է,նա նրանցից ազատվել չէր կարող,նրա հոգին ցավում էր ավելի շատ,քան արյունահոսող մարմինը,որի հանդեպ այդքան դաժան էն վարվում,որին այդքան դաժան ծաղրում էն,կարծես այն ոչ թե կենդանի էակ,այլ արդեն վաղուց նեխած դիակից լինի։
Չիմինին միաժամանակ և ցավեցնում էին,և որոշ առումով նյարդերի կծիկին դիպչելով հաճույք պատճառում,ինչից նա անգամ լռել չէր կարողանում,չնայած որ ինքն իրեն խոստացել էր ձայն չհանել։
Նրա աչքերին հավաքվել էին արցունքները,բայց գոնե այսօր նա չպետք է լացեր,ու հենց դրա համար սկսեց արագ արագ թարթել աչքերը,ու հանկարծ այդ ընթացքում զգաց,որ տղաները սկսեցին վեր կենալ,ու մարմինը նորից սկսեց սառել օդի հետ ավելի մեծ շփում ունենալուց։
Չիմինը հայացքը ուղղեց դեպի տղաները,որոնք կամաց կամաց հագնվում էին,բայց մեկ է դուրս չեկան։
Նրանք ինչ որ տարա վերցրեցին սեղանից ու....կրակայրիչ?այո,դա կրակայրիչ էր,բայց ինչի համար էր դա նրանց պետք?
Չիմինը վախեցած հայացքով ուղեկցում էր քմծիծաղ տվող տղաներին,որոնք գնալով քայլ առ քայլ մոտենում էին իրեն։
Առաջինը մոտեցավ Չոնգուկը,նա ձեռքի պարունակությունը տվեց Նամջունին,հետո գրկեց Չիմինին,այդպիսով բարձրացնելով նրա մերկ ու արյունոտ մարմինը սառը գետնից։Չոնգուկը մի քանի փոքր քայլ անելով հասավ սեղանին,որի վրա մինչ այդ դրված էին նրանց անհրաժեշտ պարագաները զվարճանալու համար,և Չիմինին պարկեցրեց սեղանի վրա, այնպես,որ նրա ծնկները մնացին կախ իսկ մյուս մարմինը ամբողջությամբ դիպավ սառը սեղանին։Սեղանի սառնությունը միանգամից անցավ Չիմինի մարմնով,ինչից նա աչքերը սեղմեց,իսկ մեջքի վերքերը որոնք մինչ այդ արյունահոսում էին ծածկեցին սեղանի փոշով,որից սկսեցին ավելի ցավել։
Չոնգուկը ձեռքի ափերը տեղադրեց Չիմինի կոնքերին,դրանք սեղմելով ու շոյելով,ու սեղմում էր այնքան ուժեղ,որ հաստատ կապտուկ կմնա։
Հետո մի հայացք նետեց դեպի Չիմինի աչքերը,ու դրանք այնքան...դատարկված էին?...այո,դրանց մեջ եթե զգացմունք էլ կար ապա միայն ամոթն էր։Նա ամաչում էր,որ տղամարդ լինելով չի կարող իր պատիվը պաշտպանել։Նա ոչմի ձայն չէր հանում,արցունքները չորացել էին աչքերին,այնպես էլ չհասցնելով հոսել նրա այտերից։
Չոնգուկը հավանում էր այդ հայացքը,նաև նրա մեջքի ետևում կանգնած Նամջունը ու Հոսոկը նրա տանջանքներին ուրախ հայացքով էին հետևում։Բայց Չիմինը արդեն թքած ուներ նրանց հայացքներին,որոնցով նրանք մեղմ ասած խժռում էին նրան,նա հիմա միայն մտածում էր իր մոր մասին,հույս ունենալով գոնե մի քանի օրից հանդիպել նրան,ձևացնել,թե իբր ոչինչ էլ նրա հետ չէր պատահել։
Ավաղ այս տղաները նրան այդքան շուտ բաց թողնել չէին կամենում...
Չոնգուկը սկսեց մերսել Չիմինի ոտքերը ծնկներից ներքև,համբյուրներ էր թողնում նաև դրանց վրա,իսկ Նամջունն ու Հոսոկը ձեռքերը դրել էին Չիմինի կրծքին ու որովայնին,այդպիսով շոշափելով այդ հատվածները։
Չիմինը աչքերը մի քանի րոպե փակեց,բայց ոտքերին խոնավություն զգալուց արագ բաց արեց դրանք։
Չոնգուկը...նա...ինչ-որ նյութ էր լցնում։ Չիմինի ծնկներից ներքև,ու հոտից կարելի է ենթադրել,որ դա հեշտ հրկիզվեց նյութ է։
Հիմա արդեն Չիմինը իրոք վախեցած էր,ինչ էին ուզում անել այս խելագարները նա անգամ պատկերացնել չէր կարող,ու չէր էլ ուզում։
Բայց համարձակություն հավաքելով նա միևնույն է հարցրեց'
Չիմ։Ի-ինչ ե-եք անում?-խոսելը դժվար էր,Չիմինը արդեն ուժասպառ էր եղել,իսկ այդ էմոցիոնալ սրթեսը ուղղակի նրան խանգարում էր կենտրոնանալ։
Չոն։Չես համբերում մինչև արդյունքը կտեսնես?-Չոնգուկը կարծես թե դժգոհ հայացք ուղղեց դեպի տղան,իսկ հետո արագ մեղմելով ավելացրեց,-մենք մտածում ենք,որ դու կուզենաս փախչել,դրա համար մենք հիմա քեզ ոտքերից որոշ ժամանակով կզրկենք,մինչև ավելի լավ բան կմտածեմ։
Չոնգուկի այդ հիմար ժպիտը նորից հայտնվեց նրա երեսին,այդպիսով բարձրացնելով նրա շուրթերի ծայրերը դեպի վերև,իսկ կողքին կանգնած տղաները,որոնք մինչ այդ անհոգ Չիմինի մարմինն էին շոշափում ու համբուրում մի քանի քայլ հետ գնացին։
Չոնգուկը վերցրեց կրակայրիչը Նամջունի ձեռքից ու նորից մոտեցավ Չիմինին։
Չիմ։Խ-խնդրում եմ,մ-ի արեք դ-դա,-Չիմինը արդեն գրողի ծոցն էր ուղարկել հպարտությունը,հիմա նրա համար առաջնային տեղում վախն էր,քանի որ այրվելը ավելի ցավոտ էր,քան մինչ այդ նրա զգացած բոլոր ցավերը։
Չոնը որոշ ժամանակ լարված նայում էր Չիմինի աչքերին,այդպիսով կարծես հավատացնելով նրան,որ արդեն փոշմանում է իր մտահաղացումների համար,բայց հանկարծ...նա ուղղակի այրեց կրակայրիչը,ու մոտեցրեց Չիմինի ոտքերին,որոնք միանգամից սկսեցին այրվել։
Չիմ։Աաաաաաա
Տղայի գոռոցը լցրեց ամբողջ նկուղի լռությամբ ներծծված պատերը,չնայած տղաները այդ տեսարանից միայն հրճվում էին,բայց հանկարծ վերևից կանացի ձայն լսվեց...
?։Չոն?-մոտ 16 տարեկան մի աղջիկ սկսեց իջնել նկուղի աստիճաններով,ու նկատելով այրվող տղային,որը և բարձր գոռում էր ահավոր վախեցավ,-Աստված իմ Չոն!!!այս ինչ է ?-պատասխանի չսպասելով նա արագ վերցրեց կախոցից կախված հին պիջակներից մի քանիսը ու դրանցով ծածկեց Չիմինի ոտքերը,ինչով և հանգցրեց կրակը։
Նկուղում լսվում էր միայն Չիմինի զուսպ լացի ձայնը ու աղջկա բարձր շնչառությունը։Օդում դեռ պարզ զգացվում էր վառելիքի,այրված մաշկի ու հագուստի հոտը,որոնք բոլորին կարող էին խեղդել,բացի խելագար եռյակից։
Անհայտ աղջիկը ամուր գրկել էր Չիմինի ոտքերը կտորով,ու վախեցած գլուխը կամաց բարձրացրեց դեպի վեր,հանդիպելով տղաների դժգոհ հայացքներին։
?։Ինչ եք անում?դուք խելագարվել եք?Բա որ մահանա?
Չոնգուկը մոտեցավ աղջկան,ամուր բռնեց նրա ձեռքից ու ուժեղ քաշելով նրան մի կողմ շպրտեց, հասկացնելով,որ նա չմոտենաք Չիմինին։
Չ։Կարող ես հանգիստ լինել,նրա հետ ամեն ինչ էլ կարգին է,նա միայն ձևացնում է,որ ցավ է զգում։
Չոնգուկը խոսում էր հանգիստ տոնով,ասես նրան չէր էլ մտահոգում այն փաստը,որ Չիմինը կարող էր անգամ կյանքից զրկվել,եթե այդ աղջիկը չգար։
Չոնգուկը հայացքը թեքեց տղաներին,որոնք արդեն հավաքել էին իրենց բերած իրերը,ու սպասում էին նրա հրահանգին։Նա հայացքով թե աղջկան ու թե տղաներին հրահանգեց,որ դուրս գան նկուղից։
Երբ նրանք դուրս եկան նա պտտվեց դեպի դեռևս ցավից կծկված ու զուսպ լաց եղող Չիմինին։
Չոն։Հն?Դուրդ չի գալիս?
Չիմինը արցունքները մաքրեց մատներով։Նա նայեց ուղիղ Չոնգուկի աչքերի մեջ,ու ուժերը հավաքելով և ընդդեմ դուրս գալով ցավին պատասխանեց։
Չիմ։Ե-ես ք-քեզ ինչ եմ ար-րել?-խոսելը դժվար էր,բայց Չիմինը շարունակեց,-ինձ հե-ետ քն-նելը քեզ արդեն հե-երիք չէր?
Չոնգուկը մի հոնքը վեր բարձրացնելով նայեց Չիմինին,իսկ նրա հայացքը կարծես այնպես էլ ասեր "ինչ կա չհասկանալու?",բայց ոչմի պատասխան չտալով դուրս եկավ նկուղից,տղային այնպես էլ երկաթե սառը սեղանին նստեցրած թողնելով։
*Նկուղից դուրս*
?։Չոն?-լսելով բացվող դռան ձայնը աղջիկը նետվեց դեպի այդ կողմ,հանդիպելով տղայի հանգիստ հայացքին,-Չոն,դուք վնասվել եք?ինչ էր անում այդ տղան այստեղ?ու ընդհանրապես ով էր նա?
Չոն։Հեռու գնա,հիմա քո հետ խոսելու ժամանակը չի,փորձի մենակ ուրիշ տեղ ասել մեր տանը ավելորդ "հյուրի" մասին,նրա պես այրվելու ես։
Աղջիկը միշտ էլ վախենում էր ավագ եղբոր խոսքերից,մանավանդ երբ նրանք հարազատ քույր ու եղբայր չէին, ու այդ դեպքում նման քայլի դիմելը ավելի հեշտ կլիներ։Դրա համար նա ուղղակի մի կողմ քաշվեց,ճանապարհ տալով Չոնին ու Չոնգուկի ընկերներին։
*Նկուղում*
Չիմինը դեռ մի 15 րոպե ինքն իրեն հանգստացնում էր։Նա հիմա մենակ նստած էր սառը ու մութ նկուղում,նրա մարմինը վնասվածքներով էր պատվել,իսկ նրա մտքերում էլ իսկական քաոս էր։Չիմինի հայացքը ուղղված էր դեպի իր կտորով ծածկված ոտքերը,որոնց վրայից կտորը հանել նա չէր համարձակվում,նա ուշադիր զննում էր մատները,որոնց վրա դեռ պարանի հետքն էր մնացել,իսկ հետո զգուշությամբ գլուխը բարձրացնելով նայում վախեցնող ու խեղդող մթությանը,որի համար լույսի միակ աղբյուր էր փոքրիկ լուսամփոփը։
Նա հիմա մենակ էր,ու այդ հանգամանքը նրա համար անգամ չգիտենք լա՞վ էր, թե՞ ոչ։Մենակ նստած նա սպասում էր,սպասում ավելի վատին...չնայած նրա համար այս ամենից էլ ինչքան վատ կարող էր ինչ-որ բան լինել։
Մթությունը խեղդում էր...Չիմինը նայում էր իր դիմաց,բայց աչքերը լավ տեսնել չէին կարողանում, կուտակված ջրի հետևանքով։
Հենց դրա պատճառով աչքին տարբեր անդեմ ու տձև մարդկանց պատկերներ էին հայտնվում,որոնք կարծես անընդհատ մոտենային։
Որոշ ժամանակ նստած մնալուց հետո Չիմինը կամաց հանեց պիջակը,նայելով ոտքերին նա արդեն իսկ սարսափում էր։Ոտքերը ուռել էին,դրանց վրա այրվածքներ կային,և պարզ երևում էին երակները,որոնք ուռել էին վնասվածքներից։
Չիմինը ոտքերը զգուշությամբ հարմարեցրեց հատակին ու փորձեց իջնել։Ցավը հոսանքի ուժգնությամբ տարածվեց ամբողջ մարմնով,բայց Չիմինը դիմանում էր։Երբ նա արդեն միայն ձեռքերով էր հենված սեղանին,զգաց,թե ինչպես են ոտքերը հրաժարվում պահել նրան,ու դավադրաբար ծալվում են,ոսկորներին հատուկ շխկոցով։
Վերքերը ոտքերի վրա բացվեցին,Չիմինի դեմքը վարկյանապես կնճռոտվեց ցավից,և նա տնքոցով ընկավ գետնին։
Ցավում էր նրա ամբողջ մարմինը,թե' մեջքը իր վերքերով հանդերձ,թե' նրա մարմնի այն հատվածները որոնք ծխախոտի ու այրվող նյութի օգնությամբ այրեցին, և թե' նրա սեռական օրգանները։
Չիմինը ընդհամենը ցած էր իջել սեղանից,բայց տպավորություն էր կարծես Մարաթոնյան վազքի է մասնակցել։
Նա իրեն մոտ քաշեց կողքին ընկած պիջակը և դրանով ծածկվելով աչքերը փակեց։
Նրա մտքերում իր լուսավոր ու ժպտացող մայրն էր,քույրը,հայրը...
*Երկու ժամ անց*
Չիմինը դողում էր,նրա մարմնի ջերմաստիճանը բարձրացել էր,ու դրա հետևանքով նա անգամ չէր հասկանում քնա՞ծ է հիմա,թե՞ արթուն։
Լսվեց նկուղի դռան ձայնը,որը նրա համար այդ պահին կարծես անտանելի լիներ,և այդ զզվելի ճոճվող լուսամփոփի լույսը նորից երևաց,որի հետևանքով նա ավելի ուժեղ կնճռոտեց դեմքը և սեղմվեց,կարծես ինքն իրեն արտաքին աշխարհից էր ուզում պաշտպանել։
Էմիլին զգույշ քայլերով մտավ ներս,իր հետևից դուռը կիսաբաց թողնելով,ու դանդաղ իջնելով ցածկանգնեց Չիմինի գլխավերևում։
-Աստված իմ...,-հնչեց աղջկա ձայնը,որը կռացավ պատանու մոտ,-դու ամբողջությամբ այրվում ես,իսկ մարմինդ...վերքերը մշակել է պետք,թե չէ վարակ կանցնի։
Չիմինը չնայած արձագանքով,բայց մեկ է լսում էր նրան,ու այդ աղջիկը կարծես մեկ այլ էակ լիներ,ամբողջությամբ տարբերվող այդ հոգեկան տղաներից։
Աղջիկը սկսեց ձեռքի ափով շոյել Չիմինի դեմքը,նրա վնասված երեսից հեռացնելով մազերը,որոնք չորացած արյան շերտ էին պարունակում։Նա զգուշությամբ սկսեց թաց կտորով մաքրել Չիմինին,և որոշ դեղեր քսել նրա մարմինը վարակազերծելու համար։
Այս ամենը վերջացնելուց հետո նա վերցրեց հարևանությամբ դրված մյուս տոպրակը,որը նա իր հետ էր բերել դեղորայքի հետ։
-Ուշադիր ինձ լսիր,այս տոպրակում ադեալ,սնունդ ու ջուր կա,ես սա կթաքցնեմ սենյակում,այնպես որ հիմա սրան ձեռք չտաս,երբ մի քիչ լավ լինես նոր օգտագործի,որ հետո չբռնվես,իսկ հիմա այստեղ եղած կտորները պետք է օգտագործեմ քեզ տաքացնելու համար,որ չբռնվենք,եղա՞վ։,-աղտիյը խոսում էր ամենայն լրջությամբ,ու սպասում էր թեկուզ փոքրիկ պատասխանի։
-Լ...լա..վ
Թվում է թե ընդհամենը երեք տառ է,որոնք արտաբերել էր պետք,բայց Չիմինը անգամ այդ երեքը տառը ասեց իր վերջին ուժերով,զգալով թե ինչպես է իրեն սառնություն հաղորդում քարը հատակը,որին որ նա էր հենված։
Էմիլին արագ վերցրեց կախոցից մի քանի այլ հագուստներ,դրանք լցրեց Չիմինի վրա,և վերջում նաև կախոցը գետնին գցեց,որ տպավորություն ստեղծվի,թե իբր Չիմինը ինքն էր այն գցել հագուստ վերցնելու համար։