{22/?}
Վերադարձը դեպի տուն երբեք էլ հաճելի չի եղել Յունգիի համար'սկսած դեռ մանուկ հասակից,երբ նա դպրոցում հերթական հիմարների կողմից մի բաժին ծեծ ուտելով փորձում էր կապտուկները թաքցնելով ներս մտնել,մինչև Չիմինի մահվան լուրով կոտրված հարբեցողության երեկոներից հետո վերադարձը' բոլոր դեպքերում նրան մենակություն էր սպասում, չնայած փոքր տարիքում ծնողները կարող էին դպրոցական "ընկերների" կիսատ գործը շարունակել և նման պահերին նա մտածում էր,որ կարոտում է մենակությունը։
Այսօրը սակայն բացառություն էր, արդեն մեկ շաբաթ էր անցել Թեհյոնի հետ անհետացած օրագրի մասին խոսելուց և նա ուրախ էր,որ դեռ ոչ մի լուրեր չկան այդ մասին։Ամեն դեպքում Յունգին չափից դուրս խելացի էր հեշտ բռնվելու համար,քանի որ նա նախապես փոխել էր իր արխիվ մտնելու ձայնագրությունը մեկ այլ ձայնագրության հետ,ինչի շնորհիվ նրանք ոչինչ չեն գտնի(չնայած տեսագրության որակը միայն տասնամյակներ անց ավելի լավ տեսախցիկներ ունենալու հույս է տալիս,բայց ամեն դեպքում դիմագծեր տարբերել հնարավոր է)։
Վերջերս տեղի էր ունեցել Նամջունի հոր աճյունը այրելու արարողությունը,չնայած որ այդ արարողակարգը փորձում էին հետաձգել'դին հնարավորինս երկար քննելու նպատակով։
Դին այրելուց հետո լցվել է մի կարասի մեջ և դրվել էր նրանց ընտանեկան գերեզմանոցում,որտեղից և Յունգին աճյունի մոխրից մի փոքր քանակ "առևանգել էր" այսօր։ Պոլիէթիլենային տոպրակով փաթաթված 100 գրամանոց մուգ զանգվածը թեթև փայլում էր տան դեղնավուն լույսի ներքո,ինչից Յունգին միայն ուրախ ժպտում էր,քանի որ նա բավական չարչարվել էր այս գեղեցիկ նվերը անելու համար։
Լցնելով մոխիրը ափսեի մեջ նա բացեց նկուղի դուռը(իսկ հետո ներսից փակեց ավելորդ խոչընդոտներ չունենալու համար), ամեն նոր քայլի հետ ներքին թրթիռը ավելի էր ուժեղանում ակնկալելով տեսնել կենդանի սարսափ նրանց աչքերում,իսկ ավելի կոնկրետ նրանցից մեկի աչքերում։
Մտնելով սենյակ նա վառեց լույսը դժոխքին գույներ տալու համար և նկատեց պատին գամված տղաներին,ովքեր վերջին երեք օրը անգամ ջրի չեն արժանացել, չնայած որ թ*րանյութից հետո օրգանիզմը ունենում է թե ջրի,թե նոր քանակի պահանջ։
Չնայած որ այս սենյակի հարևանությամբ գտնվում էր ջեռուցման բլոկը, մեկ է ներսում սառնամանիք էր տիրում,ինչից տղաները առանց ամաչելու գրկել էին միմյանց,որպեսզի կապտած վերջույթները մի քիչ տաքացնեն։
Յունգին վերցրեց պատի մոտ դրված դույլը,որտեղ լաթի կտոր կար,որի շնորհիվ օրեր առաջ նա ստիպեց Չոնգուկին հատակը մաքրել իր ընկերների հետևից,իսկ հետո գցեցին գարշելի լաթի կտորը այդ դույլի մեջ այն լքված թողնելով սենյակի մի անկյունում, և հանելով այնտեղից լաթի կտորը, կեխտոտ և գարշահոտ ջուրը լցրեց նրանց վրա ստիպելով արթնանալ։Սովից ու թուլությունից ծանրացած աչքերը դժվար էին բացվում կամ բաց պահվում,իսկ քաղցից հյուծված ուղեղը վերջին ուժերն էր գործադրում մարմինն արթնացնելու համար։
Նամջունը կամաց-կամաց բացեց աչքերը փորձելով կենտրոնանալ լույսի վրա և հասկանալով,որ Յունգին այս պահին այստեղ է։
-Չափից դուրս երկար ես արթնանում,արքայադուստր ,- նա հրեց ոտքով Նամջունի կապույտ ոտքերից - դա անգամ վիրավորական է,գիտե՞ս, ի վերջո ես հատուկ քեզ համար մի քանի գրամանոց նվեր ունեմ, բայց նախ արի գուշակենք։
Նամջունը արդեն հասցրել էր ուշքի գալ,չնայած որ խոսքերը նրա ուղեղին միանգամից չէին դիպչում,այլ կարծես ականջի մոտ պտտվում էին մինչև ներս մտնելը։Նա քմծիծաղ տվեց ինչքանով թույլ էին տալիս ճաքած շուրթերը և փայլող աչքերով նայեց Յունգիին,նա գիտեր,թե ինչպես է պետք զայրացնել ու նա այդ հնարքները մինչև վերջ առաջ էր տանում։
-Չը....Չգիտեմ,-նա հազաց,քանի որ կոկորդի չորությունը սղոցի պես կտրտում էր բառերը,-Բայց լավ է,որ....որ անակնկալներ ես մատուցում,քանի դեռ կենդանի ենք....-նա ձեռքերով անգամ սիրտ ցույց տվեց,ինչից Յունգիի մինչ այդ բարի ժպիտը փոխակերպվեց սատանայականի' բացելով ատամների հարթ շարքերը և ցույց տալով դժոխային կրակները աչքերի խորքում։
-Գրազ կգամ կխոնարհվես իմ առաջ այս նվերը ստանալուց հետո,-նա վերցրեց ափսեն սեղանիկից' հեռվից ցուցադրելով ոչինչ չհասկացող Նամջունին,-ի՞նչ է,հայրիկիդ չե՞ս ճանաչում արդեն, այո,կհամաձայնեմ շատ է փոխվել, բայց դե նայի, ախր նույն աչքերը ունեք,վստահ եմ իմ ձեռքերում հենց գլուխն է...
-Ի՞նչ...
Նամջունը բացեց մինչ այդ չենթարկվող աչքերը լիովին, ուշադիր նայելով Յունգիի ձեռքի պարունակությունը։ Մոխրի կույտը նրա ձեռքի մեջ տարօրինակ զգացողություն էր առաջացնում, ասես գերեզմանի սառնությունը միանգամից ներթափանցեց նրա հոգի' այն տակնուվրա անելով։ Նամջունը չէր սիրում հորը, ավելին, նա ամեն օր մտածում էր հոր կոկորդը պատռելու և արյունը խմելու մասին, բայց երբեք չէր պատկերացնի, որ այդ երազանքը իրականություն կդառնա։
-Ծերուկը շատ է փոխվել,- Նամջունը նորից հանդարտ փակեց աչքերը մեջքով հենվելով պատին, նա քրոջ մասին անգամ խոսել չէր փորձի, Աստված չանի, եթե այս խելագարը նրա քրոջը նույնպես ձեռք տա,- սկզբում անգամ չճանաչեցի։
Յունգին քմծիծաղ տվեց սպասելով նման ռեակցիայի և մոխրով ափսեն դրեց Նամջունի ոտքերի առաջ.
-Հետաքրքիր է մարդու մարմնի համը մոխրի մեջ մնո՞ւմ է, թե՞ ոչ,-Յունգին ուշադիր նայում էր Նամջունի երեսին, իսկ վերջինս այլևս չէր ժպտում հասկանալով, թե նրանից ինչ են ուզում,- համենայն դեպս քեզ մեծահոգաբար շանս կտամ, որպեսզի քո թշվառ կյանքի ընթացքում այդ գաղտնիքը բացահայտես ու միգուցե նաև ցանկանաս ինձ հետ էլ կիսվել։
Նա ձեռքին նախապես քաշված ձեռնոցը ուղղեց և սկսեց շոյել Նամջունի արդեն վաղուց փոշոտված ու յուղոտ մազերը, որոնք անհավասար խմբերով բաժանվում էին միմյանցից կեխտոտ լինելու պատճառով։
-Գիտես չէ, ես շատ բարեսիրտ եմ, դրա համար քեզ անգամ հրաժարվելու շանս կտամ, բայց պայմանով, որ հրաժարվելու դեպքում կկտրեմ ոտքդ և կստիպեմ, որ երեքով լափեք, չնայած վստահ եմ ընկերներդ դեմ չեն էլ լինի։
Նամջունը քմծիծաղ տվեց գլուխը մի կողմ քաշելով, իսկ հետո թուլացած ձեռքով բռնեց ափսեն ու մոտեցրեց այն երեսին։ Ձեռքը դողում էր, բայց միայն ուժասպառ լինելուց, աչքերի մեջ անառողջ փայլ կար, ասես փոքր սատանաները խարույկ էին վառել ու պարում էին ներսում, հայացք դեպի ափսեն' խամրած զանգվածը լցված է անհավասար բլրակներով, դեռևս իր մեջ պահելով խանձված մսի հոտը (իսկ միգուցե՞ դա արդեն իր ուղեղն էր հորինում)։Նամջունը փակեց աչքերը, իսկ հետո ափսեն շրջեց' պարունակությունը բերանի մեջ դատարկելով, և Յունգին պատրաստ էր անգամ գովել, քանի որ նրա դեմքի արտահայտությունը ի վերջո չփոխվեց։
-Մմմմմ,-ավարտելուց հետո Նամջունը անգամ ժպտում էր, չնայած որ մոխրապատ ժպիտը ահասարսուռ էր թվում,- Չգիտեի, որ հայր ունենալը այսքան քաղցր բան է,- նա փոշոտ մատներով փորձեց սրբել բերանը, սակայն ուղղակի տարածեց մոխիրը մի փոքր ավելի,- Մար...,-Նամջունը սկսեց հազալ, արդեն ի զորու չլինելով զսպել ծարավը,- Մարդու համ գրեթե չկա, պարոն ոստիկան,- նա ևս մեկ անգամ ժպտաց ափսեն պատին շպրտելով։
Յունգին վեր կացավ կռացած դիրքից և ժպտալով նայեց կոկորդի չորությունից խեղդվող Նամջունին։
-Այսօր դու 50 գրամ ավել ջուր վաստակեցիր,- նա վերցրեց հեռու սեղանիկին դրած ջրի շիշը(մոտ երեք օրվա հնեցման),որը լուսավորության շնորհիվ լավ երևում էր, բայց շատ հեռու էր, որպեսզի տղաների ձեռքը հասներ շշին, և սկսեց լցնել այն փոքր բաժակի մեջ,- Շատ ապրես, շարունակիր բերանով աշխատել սովորել և քեզ մոտ ամեն ինչ կստացվի,- նա մոտեցավ Նամջունին և քաշեց վերջինիս մազերը ստիպելով գլուխը հետ գցել և բերանը բացել։ Մարդկանց խեղդվելու մասին նման պահերի Յունգին մտածում էր վերջին հերթին, ի վերջո այստեղ նա անգամ մարդ չէր տեսնում իր առաջ։ Ջուրը արագ լցրեց նրա կոկորդի մեջ, ինչից այն սկսեց հոսել անգամ բերանի կողքից, ինչը շատ ցավալի էր, ի վերջո նման մեծ պատվի միշտ չեն արժանանում։Նա արագ փակեց բերանը կուլ տալով թանկարժեք հեղուկը, որը ծակելով ու սեղմելով նեղ կոկորդի պատերը կամաց հոսեց դեպի ստամոքս։ Դա կատաստրոֆիկ քիչ էր հագենալու համար, ընդհակառակը, այն միայն ուժեղացնում էր ծարավի զգացումը, բայց Նամջունը գոհ էր ավելի քան երբևէ։
***
-Ոստիկանապե՜տ,- Յունգին արդեն մոտենում էր իր անձնական կաբինետին, երբ հետևից լսվեցին դետեկտիվի ոտնաձայները և ծանր շնչառությունը։
- Մարաթոնյան վազքին ե՞ս նախապատրաստվում, Դետեկտիվ Քիմ,-Յունգին ուշադիր նայում էր շնչահեղձության և աստմայի հազով տարված դետեկտիվին, ով ընդամենը հիսուն մետր էր վազել, բայց պատրաստ էր թոքերը դուրս թքել,- Ի՞նչ կմտածեն ոստիկանները, երբ տեսնեն դետեկտիվին նման մրցույթների մասնակցելիս։
Դետեկտիվը ոլորեց աչքերը և միանգամից ուղղվեց, քանի որ մինչ այդ փորձում էր ձեռքերով ծնկներից հենվելով ու հևալով վերականգնել շնչառությունը։ Դետեկտիվի երեսը և անգամ ականջները կարմիր էին, ինչը Յունգիի մոտ ծիծաղի առիթ տվեց և նա հազիվ իրեն հետ պահեց "Կույսի դեմքը առաջին գիշերվա ժամանակ տասնհինգ սանտիմետրանոց օրգան տեսնելիս " կատակը ասելուց։
-Պատրաստվու՞մ ես խոսել, թե՞ կարող եմ հանգիստ խղճով լքել քեզ,-Յունգին արդեն նյարդայնացնում էր այդ քար լռությունը, որը միայն քարտուղարուհու դռան հետևում երկար եղունգների կտկտոցով էր ընդհատվում, Յունգին պատրաստ էր երդվել, որ եթե Թեհյոնը ևս քսան վարկյան լռեր,ապա նա չդիմանալով ինքը կկտրեր այդ սատանայական ճանկերը։
-Իրականում ցանկանում էի իմանալ ազատ եք հիմա, թե ոչ,- նա հույսով լի հայացք նետեց Յունգիի կողմ, իսկ վերջինս փորձեց ձևացնել, թե չգիտի, որ Քիմը ամեն շաբաթ անգիր է անում բոլոր բարձր պաշտոնի աշխատակիցների օրակարգը։
-Ազատ եմ, անցիր ներս։
Օդորակիչը տանջահար աշխատում էր, փորձելով տաքացնել սառը օդը, պատուհանին դրված էր միայնակ աճող "Հիսուսի ծառ" բույսը, որի փշերը և կարմիր ծաղիկները երևում էին անգամ հեռվից։ Թեհյոնը նստեց հյուրերի համար նախատեսված բազմոցին, իսկ Յունգին հանեց բաճկոնը այն կախիչին հանձնելով, և հետո միայն նստեց իր աթոռին։
-Ինչի՞ մասին ես ուզում խոսենք,- Յունգին սեղմեց քարտուղարուհու զանգի կոճակը խնդրելով, որ նա երկու բաժակ սուրճ բերի,- թե՞ որոշել ես աշխատանքից այսպես գլուխ ազատել,- նա սարկազմով նայեց Թեհյոնին, ով մինչ Յունգիի հայացքը նկատելը լուրջ դեմքով էր նստած և ուսումնասիրում էր Յունգիի ձեռքերը, իսկ հետո կարծես հանգստացավ և ավելի ազատ էմոցիաներ սկսեց ցուցադրել։
-Իրականում ես ցանկանում էի մի քանի հարցեր տալ, ոստիկանապետ,- նրանց խոսակցությունը ընդհատեց քարտուղարուհու դռան թակոցը, ով սուրճը ներս բերելով նկատեց Թեհյոնին և նրա դեմքի արտահայտությունը մի պահ բարի և ժպտերեսից վերածվեց կիտրոն փորձած երեխայի երեսի, այո, նման հարցերում կանանց հավասարը չկա, չնայած Թեհյոնի տանջահար դեմքը և մի քիչ ծուռ քայլվածքը համատեղելով աղբամանի օգտագործված պահպանակի հետ, կարելի էր լավ եզրակացության հանգել։
Քարտուղարուհին ուղղեց կիսաշրջազգեստը, չնայած որ այն արդեն անթույլատրելի կարճ էր, իսկ հետո նորից նայելով Յունգիի դեմքին լայն ժպտաց սեղանին թողնելով սուրճը։
-Շնորհակալ եմ,- Յունգին իբրև թե պատահմամբ դիպավ քարտուղարուհու ձեռքին, ինչից վերջինս կարմրելով և ավելի լայն ժպտալով շտապեց դուրս գալ, կրծքին սեղմելով ձեռքը,- Ի՞նչ է, անգամ խանդել չե՞ս պատրաստվում,-Յունգին կիտեց հոնքը նայելով ինքնագոհ ժպտացող դետեկտիվին։
-Իսկ ու՞մ խանդեմ, ես էլ հո կույր չեմ, նկատում եմ, թե ինչ հայացքով ես նայում կանանց,-նա մոտեցավ վերցնելով սուրճի բաժակներից մեկը,- հետերոսեքսուալը քո մեջ վաղուց է մեռած,- Յունգին այդ հայտարարության վրա բարի ժպտաց գլխով հաստատող ժեստ ցույց տալով։
Նստելով բազմոցին դետեկտիվը շարունակեց կիսատ մնացած խոսքը.
-Իրականում ես ցանկանում էի ևս մի անգամ վերանայել արխիվները, գիտե՞ք ինչ նկատեցի,- Յունգին համբերատար հայացքով նայում էր դետեկտիվին,- արկղը, որի մեջ դրված էր Չիմինի տետրը տեղաշարժվելու ժամանակ հետք էր թողել մոխրագույն պատին,- նա մի կում արեց սուրճից, ուշադիր նայելով իր համար մեկ կասկածյալին, իսկ Յունգին իր հերթին նայում էր նրան "լո՞ւրջ ես ասում" դեմքով,- ես դրան ուշադրություն չէի դարձնի, եթե մի "բայց" չլիներ,- կասկածի որդերը վաղուց էին կրծում Թեհյոնի հոգին, իսկ հիմա նա գրեթե վստահ է, թե ով է մեղավոր տղաների անհետացման մեջ։
-Ե՞վ,- զգալով, որ Թեհյոնը շատ էր ձգձգում Յունգին որոշեց նրան շտապեցնել։
-Եվ.... շարունակությունը կասեմ ձեր տանը, ոստիկանապետ,- Թեն ձևական քմծիծաղ տվեց փորձելով ցույց տալ, որ ոստիկանապետը մտածելու առիթ չունի, և կարող է հանգիստ համաձայնվել ,- վաղուց ախր չենք հանդիպել ձեր տանը, իսկ ես դեռ հիշում եմ Ձեր պատրաստած ընթրիքը։
Յունգին ոլորեց աչքերը, բայց մեկ է համաձայնեց, ինչ էլ որ լինի մեկ է, ոչ ոք չի կարողանա խոչընդոտ դառնալ իր ճանապարհին, այնպես որ նա մտածելու առիթ չունի։
***
Յունգին թմրադեղի փոքրիկ քանակը ներարկելով Հոսոկին չէր էլ պատկերացնում, որ վերջինս այդքան բուռն ռեակցիա կտա։ Հիմա նա կոպիտ ու կտրտվող հարվածներով մտնում էր չհակառակվող մարմնի մեջ,որից վաղուց էր արյուն թափվում։ Նա արձակել էր Հոսոկին, ի վերջո նա դիմադրել ոչ մի ձև չի կարողանա, ինչպես նաև փախչել, իսկ Չոնգուկն ու Նամջունը մռայլ նայում էին իրենց ընկերոջ խոշոր ու կարմիր աչքերի մեջ, ով կտրված լինելով իրականությունից անհույս ժպտում էր, երբեմն ցավից մռայլվելով։ Յունգին մի քանի կտրուկ հրում կատարելուց հետո ավարտեց պահպանակի մեջ, իսկ հետո դուրս գալով նկատեց արյան հետքերը, որոնք կաթում էին Հոսոկի ազդրերից, իսկ մյուս մասը կեխտի պես քսվել էր լատեքսի շերտին։
Դուրս գալով թուլացած մարմնից նա ուղղակի վերցրեց սեղանին դրված դանակը և պտտելով Հոսոկին դեմքով դեպի իրեն, որպեսզի նկատի դեմքի միջի անգամ ամենաթեթև փոփոխությունները, ուղղակի սկսեց կտրտել նրա մարմնի տարբեր հատվածները' ոչ շատ խոր, որպեսզի արյունը արագ չթափի, բայց և ոչ շատ նուրբ, որպեսզի ցավը զգալի լինի անգամ թմրանյութ ընդունած մարդու համար։