''she was drowning but nobody saw her struggle.''
Երգ. Sahsa Sloan - Dancing With your ghost
«Նրանք մեզ խոստացան, որ երազաները կարող են իրականանալ, բայց մոռացան նշել, որ մղձավանջները նույնպես երազներ են:»
- Նորից չե՞ս քնում,- հարցնում է Հոգեթերապևտը երկու թեյի բաժակ դնելով սեղանին։ Առանց շտապելու առաջին բաժակը տեղավորում՝ Թեհյոնի մոտ, ապա նստելով իրեն մոտեցնում եկրորդը,- մենք խոսել էինք այդ մասին։
-Հեշտ է ասել,- հեգնում է Թեհյոնը շնչելով մրգային թեյի բույրը։
-Դադարե՞լ ես խմել հաբերը,- հույսով հրցնում է։
-Ա՜խ, ցավոք ես դրանք չեմ կարող ուղղակի գնել դեղատնից,- հիասթափված խոստովանում է Թեհյոնն ու խմում Թեյից կնճռոտելով ճակատը. տաք է։
-Ինչու՞ չես փորձում փակել աչքերդ ու երազել,- հայացքը թեյի բաժակից չկտրելով հարցնում է։
-Ես չեմ կարողանում քնել,- մի կում է անում, խորը շունչ քաշում շարունակելով,- Ես երազներ ունեմ, բայց քուն չունեմ։
-Ֆրանց Կաֆկա... գեղեցիկ է ասված, այ իսկ երեւույթն ամենեւին էլ գեղեցիկ չէ,- չեզոք ժպտում է։
-Ես մերժեցի նրան,- ուղիղ աչքերի մեջ նայելով սկսում է Թեհյոնը,- Ես տեսա ցանկությունն աչքերում եւ վախեցա։
-Նորմալ է վախենալը։ Դու դրան սպասել ես շուրջ յոթ տարի Թեհյոն,- փորձում է բացատրել բժիշկը, եւ որ ամենակարեւորն է ստիպել բարձրաձայնել այն ինչից վախենում է։
-Ես չեմ վախենում կորցնել... Ոչ նրան,- դժվարությամբ կուլ է տալիս կոկորդի ուռուցիկն ու կոտրված ժպիտով շարունակում,- վախենում եմ վերջնական կորցնել ինձ։ Ես ճանաչում եմ նրան ավելի լավ քան ինքն իրեն։ Այս տղան քայլող հետաքրքրասիրություն է։ Այն ամեն ինչ հայտնվում է ուշադրությունում՝ ուսումնասիրում է ամբողջությամբ։ Կլինի դա սպորտ, երաժշտական գործիք, նկարչություն կամ պարզապես ինչ-որ մեկը։ Չոնգուկը ստանում եւ անգիր է անում այն։ Եւ անցնում... հաջորդին։ Երբ նա գնա, ինձնից էլ ոչինչ չի մնա։
-Իսկ, եթե՞ չգնա։
-Կամ դու ասում ես ինչ է եղել, կամ ինքս եմ քեզ դուրս հանելու,- Հոսոկը համբերատար է, բայց ոչ այսօր։
-Վաղը Թեհյոնի ծնունդն է,- Չոնն ավելի մոտ է սեղվում Հոսոկին։
-Եւ, հայտնագործությու՞ն է, ես պե՞տք է զարմանամ,- սարկազմով հարցնում է, փորձելով տղային հետ հրել, փոխարենը կատվի պես կծկված ավելի հարմար է տեղավորվում։
-Ի՞նչ անեմ, ես ինձ ապուշի պես եմ պահել, հյոնն անգամ չի ուզի դեմքս տեսնել։
-Լավ է, որ գիտակցում ես,- մազերը շոյում է Հոսոկը,- Թեհյոնն ասեց, որ չի ցանկանում խնջույք կամ նվերներ,- տեղեկացնում է կարծելով, որ դա ինչ-որ կերպ կարող է օգտակար լինել լուծելու այս կաշմառը, որում հայտնվել են։
-Դե հյոն, զանգիր նրան,- աղերսում է Գուկը երկու ձեռքերը շփելով։
-Ա՜յշ,- դատապարտված շարժում է գլուխը, վերցնում սեղանին դրված հեռախոսը եւ միացնելով բարձրախոսը սպասում։
«Հյո՞ն»
Չոնգուկը կրկին դող ունի մարմնում, եթե ժմանակին ասեին, որ նա մի ամբողջ փոթորիկ կզգա միայն ձայնը լսելուց, նա վստահաբար չէր հավատա։ Բայց սա Թեհյոնն է, այն տղան ում պատճառով դադարեց քնել։ Չոնգուկը նայեց բոլոր տեսանյութերն ու վերհիշեց տեսախցիկներից այն կողմ կատարվածը։
Նա միշտ Թեհյոնին է ընտրել։ Իրենց ճակատագիրն է կապել։ Իրենց ժամանկն է փորձել։ Եւ միայն մյուսի գոյությունն էր, որ ստիպել է ոտքի կանգնել։
«Ի՞նչ է ուզում մեր այլմոլորակայինն իր օրվա առթիվ։»
Թեհյոնը լուռ է, եթե չլիներ հանգիս շնչառությունը Չոնը կմտածեր, որ նա անջատել է հեռախոսը։
«Նա ինձ լսում է, այդպես չէ՞»
«Թեհյոն, ի՞ն...»
Հոսոկը փորձում է ծիծաղել, բայց այն չափազանց անբնական է ստացվում, Իսկ Չոնգուկն ուղղակի դդարում է շնչել։
«Ոչինչ հարկավոր չէ, միայն եկեք... երկուդ։ »
երգ. Beth Hart - Caught out in the rain ( Կարծում էի, երբեք ոչ մեկի հետ չէի կիսվի իրենով, բայց էստեղ ՅունՄին ունենք գրողը տանի, լավագույնը, լավագույնների համար։)
-Չիմի՞ն,- դուռը բացելով անակնկալի է գալիս Յունգին։
-Ողջույն հյոն,- ժպտում է տղան, հրավերի չսպասելով ներս մտնում,- ես կզգուշացնեի գալու մասին, եթե չիմանայի, որ ամեն պատճառ կբերես մենակ մնալու համար,- բացատրում է սեղանին դնելով գարեջրի շշերն ու հոգնած պառկում բազմոցին։
-Անհեթեթություն, ես երբեք քեզ չեմ մերժել։
-Դա ճիշտ է,- աչքերը փակած ժպտում է Չիմինը հիշելով յուրաքանչյու պահ Յունգի հետ։ Յունգին վիշապ է, ամեն պահ պատրաստ դուրս ցայտել կրակե շիթ։ Կարող է հանգիս լինել, եւ հաջորդ պահին կործանել շուրջն ամեն ինչ։ Բայց Չիմինը նա է, ում մոտ Յունգին միշտ վերադառնում հանգստի համար։
Եւ Չիմինը սիրում է դա։
-Չասես, որ կարոտել ես, ես չեմ դիմանա դրան,- Յունգին ձգվում է սեղանից գարեջրի փաթեթը վերցնելու համար, բայց Չիմինն առաջ է ընկնում, տոպրակից հանում շիշը բացելով ու Յունգին մեկնում։
-Իսկ, եթե ես իրոք կարոտել եմ,- աչքերում չկա ծաղրանք, խաղ։ Ինչից Յունգին շփոթվում է, ախր սա Չիմինն է փոքրիկ անդաստիրակ կատվիկ, ով սիրում է լկտի խաղեր։
-Ամեն ինչ կարգի՞ն է քեզ մոտ,- արդեն անհանգստացած ուղղվում է Յունգին, զգուշացնելով, որ թեմայից խուսափել չի ստացվի։
-Օհ մեր սիրահարված տղան ուրիշի համար էլ է անհանգստանում,- հեգնում է Չիմինը մոտենում Յունգին, փոքր ինչ կռանալով, դեմքն ավելի մոտիկից ուսումնասիրելու համար,- Ինչպիսի՞ զգացողություն է անպատասխան սիրելը Հյոն,- ավելի լուրջ հարցնում է։
-Դա ցավոտ է,- նայում է ուղիղ աչքերին (հուգուն)։
Թաքնվելու զրո հնարավորություն։
-Ցավոտ է,- շշուկով կրկնում է Չիմինը համոզվելով, որ ինքը ծայրաստիճան ապուշ է,- Դե լավ վերջ դրամաներին,- լայն ժպտում է, վերցնում եւս մեկ շիշ,- «...ովքեր կեսգիշերին շրջաններ էին գծում թափառելով երկաթգծի կայաններում մտմտալով ուր գնալ, ու գնում էին, հետեւներից չթողնելով կոտրված սրտեր...»
մեջբերում է, իր սիրելի բանաստեղծությունից հատված, աչքով անում Յունգին եւ խմում։
Չիմինն այն եզակիներից է, ով գեղեցիկ է ամեն ինչով։ Բայց նման մարդիկ հաճախ տեսնում են իրենց ուրիշների աչքերում որպես՝ ոչնչություն։ Նամն մարդիկ ծայրաստիճան չեն ընդունու իրենց։ Չիմինը հենված բազմոցին կիսահարբած վիճակում դեռ հարցնում է իրեն «Ինչի՞ համար պետք է իրեն սիրեն», երբ շուրջն այդքան գեղեցիկ մարդիկ կան։ Չիմինը չի չարանում Թեհյոնի հանդեպ, հակառակը ավելի շատ է սիրում, այդ տղան արժանի է սիրո։ Իսկ ի՞նքը։ Ինքը դեռ պետք է շատ-շատ աշխատի։ Չիմինը մտածում է նորից պարի փորձերի, դիետաների, եւ ոկալ պարապելու մասին։ Սե՞ր. նա դեռ կլուծի հարցերն այդ օրգանի հետ, որն իրեն հանգիստ չի թողնում, բայց սկզբի համար Չիմինն ուզում է լավ ընկեր, մարդ ու արվեստագետ դառնալ։ Իհարկե Յունգի քունը հսկելուց հետո։
-Բարի գիշեր հյոն,- շշնջում է շատ կամաց, նուրբ համբույր թողնելով շուրթի ծայրին։
-Իսկ ինձ թվում է գիշերը նոր է սկսվում,- դատսակից բռնելով արտասանում է Յունգին սարսափեցնելով Չիմինին,- խաղերե՞ր ես ուզում կատվիկ,- շուրթի մի հատվածը բարձրացնելով, ասես ժպտում է, բայց դա բացարձակ հեռու է անկեղծ ժպիտից։ Չիմինը պատրաստ է երդվել, որ հենց նոր սատանան վերածնվեց Յունգիում, սա խելագառության հասցնող նոր է, եւ Չիմինն այս կրակ աչքերին ավելի ուժեղ, կործանարար է սիրահարվում։
-Միթե՞ խաղերի ժամանակ ունես, - փորձում է ժամանակ շահել Չիմինը այտերի կարմրությունը քողարկելու համար։ Սա, իր անձնական դժոխքն է։
-Ճիշտ ես, չունեմ, բայց դու միշտ բացառություն ես եղել, մոռացե՞լ ես։
Փոխարենը բացասակ շարժում է գլուխը, զգալով ինչպես է Յունգին թուլացնում դաստակը, մատների ծայրով եթերային հպումներ կատարում թեւի երկարությամբ եւ կանգ առնում պարանոցին։
-Դու գեղեցիկ ես Չիմին,- Յունգին ուսումնասիրում է դեմքը,- գրողը տանի ձայնիդ մասին պարզապես կլռեմ,- ժպտում է իր իսկ մտքերի վրա, ավելի մոտենալով,- չնաշխարհիկ ես պարում, շարժվում։ Դու գոնե ունե՞ս մի բան, որը զերծ կլինի կատարելությունից կատվիկ,- ծանր շնչում է արդեն շուրթերին։
Չիմինը միացրեց Յունգին, իսկ ալկոհոլն ապահովեց անկեղծությունը։
-Հյոն...,- մի կերպ շշնջում է Չիմինը հրաժարվելով հաջորդ բառից, ցանկացած աննշան շարժ եւ նա կարող է զգալ Յունգի շուրթերը։ Դա հաճելի է, բայց Չիմինը կարդացել է կախվածությունների մասին։ Եւ հիմա համոզված է, Յունգի շուրթերն իր կախվածությունն է։
-Թուլացիր կատվիկ,- շշնջում է անակջին, նստում բազմոցին, եւ Չիմինն էլ նստեցնում ազդրերին։ Յունգի ներսում ինչ-որ բան բղավում է դադարեցնելու մասին, բայց այս տղան անջատում է ցանկացած ազդակ, որը կարող է դադարեցնել խելահեղությունը։
-Գրողը տանի, ինձ միշտ հետաքրքրել է, թե արդյո՞ք կատվիկը խաղալ գիտի անկողնում,- լկտի ժպտում է Յունգին եւ համբուրում։ Ոչ նուրբ։ Վայրի, թաց, կծումներով ու լեզունների պայքարով։
Նրնացից ոչ ոք չի ուզում խաղից պարտված դուրս գալ։
Եւ երկուսն էլ չեն գիտակցում, որ այս խաղից ոչ մեկ հաղթող դուրս չի գա։ Եւ ընդհանրապես կկարողանա՞ն դուրս գալ։
-Յունգի,- շապիկը մի կողմ գցելով կրկնում է Չիմինն ասես տրանսի մեջ։ Հուսահատ կարծես կարող է կառչել դրանից,- ինձ թթվածին է պետք, ուռած շուրթերը լիզելով ետ է քաշվում։
-Իսկ ինձ դու ես պետք,- շնչում է Յունգին օգտվելով առիթից հանում, իր շապիկն էլ։
Յունգին կտրուկ շարժումով Չիմինին պառկեցնում է բազմոցին, կախվելով վրան, մթնած աչքերով նայում պարանոցի ծծումներին, խոստովանելով, ով այն իդեալական է տեղավորված պատկերում։ Հայացքը կանգ է առնում կրծքավանդակին, եւ... Յունգի տանիքն իրոք փչում է, այս պատկերից։ Չիմինն ունի պիրսիգներ, հենց կրծքերի կենտրոնում։ Բարակ մետաղիկ երկու կողմերից ծածկված գնդիկներով։ Սա գրողի տարած գռեհիկ, բայց եւ պաշտելի է թվում։
-Ե՞րբ ես հասցրել տղա,- չկարողանալով հավատալ տեսարաններին հարցնում է Յունգին լիզելով նեքեւի շուրթը։ Նա անտանելի ցանկություն ունի սեփական ատամերիվ բռնել այդ մետաղներից, բայց Չիմինին բարկացնելն ավելի գրգռիչ է,- Ես առաջի՞նն եմ, չէ, որ փորձելու եմ սա,- սպառնալից շարունակում է։
-Ի՞նչ է կույսի էիր սպասում Յունգի,- ձայնում ծաղրանք մտցնելով հարցնում է, - ես դա փորձարկել տվեցի տեղում հենց այդ աղջկա լեզվով, ի վերջո դա ցավոտ էր, եւ դրա համար պետք էր վճարել, - էլ ավելի ցինիկ ժպտում է Չիմինը։
-Ա՜խ դու,- խորամանկ ժպտում է Յունգին եւ հարմար տեղավորվում Չիմինի ոտքերի արանքում երկուսի անդամներն էլ պայթում են ցավից, ուշադրության պակասից, Յունգին դանդաղ շարժում է ազդրը եւ սենյակը լցվում է հաճուրքի քաղցր հնչյուններով։