Մաս 2
Երգ. NF "if you want Love"
«Ստեղծված ստի մեջ Խնդրում եմ, գտեք ինձ անմեղ...
Խնդրում եմ վերադարձեք ինձ իմ ժպիտը»
Դժվար է, երբ ընկերությունը փչացնում են, ավելորդ զգացմունքները, վերջին ժամանակներում Թեհյոնի տրամադրության անկումը նկատել են անգամ երկրպագուները։ Գիտակցումը , որ դարձել եմ հարազատ մարդու ցավի կենտրոնը ստիպում է մեղավորություն զգալ, դա է չէ՞ պատճառը Թեհյոն, որ Սորային համբուրելու ժամանակ արցունքներդ եմ հիշում, որոնց այդքան փորձում էիր թաքցնել։ Անիծյա՛լ, միգուցե դուրս գաս գլխիցս։
- Քեզ ի՞նչ-որ բան է անհանգստացնում Գուկիա
- Պարզապեզ հոգնած եմ Սորա
- Ես կարող եմ հանգստացնել քեզ Գուկի,- խորամանկ ժպտում է։
- Ըմմմ, փորձիր փոքրիկս,- պատասխանում է լիզելով ներքևի շուրթը։ Սորային այդքանն էլ բավական է Գուկի ծնկներին նստելու և վերնաշապիկը դանդաղ արձակելու համար։ մի պահ նայում է մթնած սև աչքերին ու սատանայական ժպիտով լիզում պարանոցի ցցված երակները, որից հետո Գուկը կնճռոտում է ճակատը ցավոտ, բայց միեւնույն ժամանակ հաճույք պատճառած խայթոցից։
- Իմ փոքրիկը որոշել է խաղա՞լ հայրիկի հետ։
- Իսկ պե՞տք է,- պատասխանում է Սորան համբույրները տեղափոխելով կրծքավանդակ,- Արի վերհիշենք վերջին դասը հայրիկ,- շարունակում է ձեռքերը տեղավորելով Գուկի ամուր կրծքավանդակին ու հետ հրում անկողնուն, ինքն էլ հարմար տեղավորվում տղայի ազդրերին՝ հանում շապիկն ու մնում միայն կրծկալով։ Չոնգուկը վայրի հայացքով ուսումնասիրում է թափանցիկ սև կրծկալը, որոշելով, որ այն կրքոտ է, բայց գրողը տանի առանց դրա էլ ավելի ու տաք մատները ուսումնասիրում են աղջկա մեջքը կանգ առնելով կրծկալի ամրակի մոտ, որը մեկ հմուտ շարժումով թուլանում է։ Սորան փորձում է իջեցնել կանթերը, բայց Գուկը սպառնալից հայացք է ընդունում, երկար մատները թափառում են աղջկա ուսերով, մերկացնելով փարթամ կուրծքը, հեգնական ժպտում է, որ այս գեղեցկությունն իրեն է պատկանում ու լիզում աղջկա շուրթեր հավաքելով թույլ տնքոցները, լեզվով ուսումնասիրում է տաք, թաց լեզուն և փոխում դիրքերը կախվելով վերևում։ Սորան հաճույքից փակում է աչքերը, իսկ մատներն արագորեն քանդում են տաբատի գոտին, կոճակը թույլ տալով մատներին ներս թափանցել։ Գուկն աղմկոտ շնչում է ստացած հաճույքից ու շարունակում ծծել աղջկա պարանոցն ու կրծքավանդակը։ Մի քանի րոպե անց երկուսին պատկանող վերջին կտորներն ընկնում են հատակին, իսկ բարձր տնքոցները խլացնում են մարմինների իրար հարվածող ձայնը։ Սենյակում տարածվում է սեքսի և քրտինքի բույրը, և դա խթան է դառնում ավելի շատ գրգռվելու, ավելի շատ ու վայրի ցանկանալու, մարմինները լի են խայթոցներով կարմիր հետքերով, բայց դա էլ հաճույքի մի մասն է կազմում, Գուկը շարունակում է հրել առնանդամը նոր ուժով ու անկյունով, ստիպելով վերջապես երկուսին էլ օրգազմից ծանր շնչել։
- Սիրում եմ քեզ,- շշնջում է Սորան դեռ դժվարությամբ շնչելով։
- Ես էլ,- դժվարությամբ պատասխանում է Չոնգուկն ու ինքն էլ անհանգստանում սեփական ձայնի անկայունությունից։
- Թեհյոն դադարիր քեզ տանջել, դու քեզ տեսե՞լ ես ընդհանրապես, մասունքներդ մասնագետներն էլ չեն կարողանա հավաքել, անգամ, եթե շատ փորձեն։
- Ես լավ եմ Չիմինին
- Իհարկե լավ ես, ես էլ արքայազն Հարրին եմ,- Թեհյոնը սրբում է այտին մնացած վերջին արցունքն ու թույլ ժպտում։ Չիմինի հետ հեշտ է։ Դու կարող ես հայտնվել նրա տանը գիշերվա երեքին մրսած, լացելուց ուռած կարմրած աչքերով, իսկ նա քեզ տաք ծածկոցից ու թեյից բացի ոչինչ չի հարցնի։ Այսօր էլ բացառություն չէ։
- Պետք է քնենք,- հասկանալով, որ պատասխաններ այսօր էլ չի ստանալու, որոշում է գոնե ստիպել քնել։
- Կարո՞ղ եմ քեզ հետ քնել։
- Եվ, երբվանի՞ց է քեզ անհրաժեշտ իմ թույլտվությունը։
- Յունգիիիիիա՜,- չկարողանալով ծիծաղը զսպել բղավում է Թեհյոնը։ Պարի ստուդիան ինչպես միշտ աղմկոտ է, եվ երբ դրան գումարվում եք Յունգի լավ տրամադրությունը, ուրեմն հաշվեք, որ դրախտ եք ընկել։ Բայց դժողքը իր սև աչքերով շարունակում է հետևել Թեհյոնին, ամեն ժպիտին, մարմնի ամեն շարժման, նրան դիպչող ցանկացած մեկին։ Չոնգուկը գաղափար էլ չունի, որ ամբողջ ընթացքում հետևվում էր Թեհյոնին։ Երեկվա կոտրված Թեհյոնից ոչինչ չկա։ Շարունակում է իր քառակուսի ժպիտը բաժանել բոլորին։ Այդպես էլ չՆԿԱՏԵԼՈՎ Չոնգուկին։ Յունգին մեջքից մոտենալով գրկում է կզակը տեղավորելով Թեի ուսին, շարունակելով պատմել ծիծաղելի պատմությունը մինչեւ դռան ձայնը խլացնում է աղմուկը։
Չոնգուկը գնացել է…
- Պետք չի՛ Թեհյոն,- կանգնեցնում է Նամջունը։
- Բայց Հյոն…
- Նամջունը ճիշտ է Թեհյոն, պարզապես բաց թող նրան,- հաստատում է Չիմինը։ Հեշտ է ասել։ Բայց այն ինչ կատարվում է Թեհյոնի ներսում ամենևին էլ հեշտ չէ։ Սիրտը դադարում է հարվածել մտածելով միայն այն մասին, որ Չոնգուկը տրամադրություն չունի։ Որ կարող է ցավ զգալ, կարող է վիրավորվել։ Ու թքած, որ ինքն ամեն պահ ավելի շատ ցավ ու անտարբերությունն է ստանալու։ Թքած, որ Չոնգուկին ամենեւին չէր հետաքրքրի, եթե ինքը սենյակից հեռացողր լիներ։ Դուք կարող եք վստահեցնել, որ ճիշտը նրան թողնելն է, բայց դուք չենք կարող հանգստացնել այն ցավը, որը ապրում է Թեհյոնը, ոչ մեկ ու ոչինչ չի կարող ստիպել Թեհյոնին դադարել նրան սիրել։ Ու թող գրողի ծոցը գնան բոլոր ցավազրկողներն ու հոգեբանները, Թեհյոնը հիվանդ է Չոնգուկից։ Թեհյոնը շնչում ու արտաշնչում Չոնգուկի թողած մնացորդներով, եվ կշարունակեր, եթե Չոնգուկը յոթ տարի անց պարզապես չհայտարարեր, որ իր դժոխային սև աչքերը վերջապես բացվել են, ու ինքը տեսնում է Թեհյոնի ցավը։ Դա նույն էր, տեղեկացնել, որ այլևս չես կարող շնչել։ Իսկ զրկվել թթվածնից Թեհյոնը չի պատրաստվում։ Թող ստի իրեն, Չոնին, աշխարհին, որ ինքը կհաղթահարի սա, այնքան խորը կթաղի, որ ինքն էլ չի կարողանա գտնել, բայց չի մնա առանց Չոնգուկ։ Թող կոտրվեն ներքին օրգանները, թող մեռնի ու նորից վերածվի Չոնգուկի հանդեպ իր սերն անփոփոխ է. Անփոփոխ սխալ, որը չկարողացավ ուղղել.
- Կարծում եմ պետք է խոսենք։
- Ինչի՞ մասին,- շրջվում է Չոնն ու վերջապես հանդիպում են հայացքներով։
- Մեր...
-Մե՞ր,- Քմծիծաղ է տալիս Գուկն ու վերջնական շրջվում՝ հարմար դիտելու համար իդեալական պրոֆիլն ու այտի խալը։ Չէ, Չոնգուկը թուլություն չունի Թեհյոնի հետ կապված ոչնչից. համենայն դեպս Չոնգուկն այդպես է կարծում։
- Լա՛վ Չոնգուկ, ես ընդունում եմ, սխալ էի։ Եվ, եթե հնարավորություն կա փրկելու մեր ընկերությունը ես ամեն ինչ կանեմ։
- Նույնիսկ կդադարես սիրե՞լ ինձ Հյոն,- լուրջ հարցնում է, իսկ Թեհյոնի ցավը կրկին սկսում ծծել մաշկը.
"Ես երբեք չեմ դադարի սիրել քեզ Չոնգուկ, դու ինքդ էլ գիտես պատասխանը"
" Գիտեմ Հյոն"
Այդպես էլ մնում է չասված.
- Մենք ընկերներ ենք չէ՞
- Ընկերներ ենք,- հաստատում է Չոնն ու ձեռքը մեկնում ձեռքսեղման համար։
Որքան կեղծիք կարելի է թաքցնել մեկ բառի մեջ. Ընկերներ։ մեկը շարունակելու է լուռ արյունահոսել, իսկ մյուսը ձևացնել, թե չի նկատել...