Գլուխ 13
4 օր անց
Ոստիկանություն
- Մի՛ հիստերիկացիր։
- Եվ Ինչպե՞ս, - բղավում է ոստիկանը մյուս ոստիկանի վրա։ - Ձեզ արդեն մեկ շաբաթ առաջ էի հրամայել, որ գործի միակ վկային հարցաքննության բերեք, որտե՞ղ է նա։ Որտե՞ղ։
- Չոն Թեհյոնի գտնվելու վայրն անհայտ է։ Ոստիկանությունը հետևում է տունը, բայց նա տուն չի գալիս։ Առաջին ջոկատից Սոնյակը խոսել է վկայի մոր հետ, նա հիվանդանոցում է, ու մեկ շաբաթ է ինչ չի տեսել որդուն։ Մայրն ասել էր, որ աշխատում է, բայց աշխատանքի վայրը փակ է արդեն մեկ շաբաթ է։ Ես ձեզ ասում եմ, նրան հանձնեք անհետ կործաների գործով զբաղվողներին։ Իսկ դուք ինձ չեք լսում։ Շատ հնարավոր է, որ նրան հենց այդ սերիականն է առևանգել։
- Դա բացառվում է։
- Չի՛ բացառվում։ Մենք այն ժամանակ սխալ մարդու էինք բռնել։ Մարդասպանն ազատության մեջ է։
- Գուցե Չոն Թեհյոնը գիտի, որ մենք փորձում ենք նրան բռնել և վախենում է գնալ անգամ հիվանդ մոր մոտ։ Հսկողություն սահմանեք նաև հիվանդանոցում։
- Անիմաստ է... Նրա մայրը լուսադեմին մահացավ..
_
Մետաղական սեղանին շղթայված՝ Թեհյոնը գլուխը պարանոցից հետ գցած լուռ կուլ էր տալիս խեղդված արտասուքները։
Թանձր լռություն է, միայն ջրի կաթիլները, որոնք թափվում են ճաքած առաստաղից՝ գետնին փոքրիկ լճակ ստեղծելով։
Տղայի պատռված սպիտակ վերնաշապիկը ամբողջությամբ չորացած արյուն էր, և դեմքը և ողջ մարմինը։
Նա մտածում է, երբ է վերջին անգամ դուրս եկել կապույտ երկինքը տակ։ Հուզմունքով ու կարոտով լսված մտածում էր մոր մասին ու շրթունքները կծումն էր, որպեսզի ցավից չգոռա ու չողբա։
Թեհյոնը փակեց կոպերը, ասես փշերի վրա։ Ակնթարթ էր այդ։
Նա իսկույն բացեց, երբ լսեց այդքան ծանոթ դարձած կոշիկների ձայնը։
Վին վախեցած թարթեց. նա վերադարձել էր ...
Սատանայական քմծիծաղը դեմքին տղամարդն իր բարձր հասակն առաջ էր տանում դեպի փոքրը, ով հապճեպ աչքերը պինդ սեղմեց։
- Աստծո արարածը, ով լաց լինելով քնեց, կրկին արթնացավ լաց լինելու համար, - անբացատրելի խաղաղությամբ արտասանեց ու սառը մատները անցկացրեց եղբոր պարանոցով։
- ....
Թեհյոնը փշաքաղվեց։ Եվ որքան էլ ուզեց քնած ձևանալ, հանկարծ սկսեց այնպես դողալ, որ մատնվեց պարտության։ Չոն Չոնգուկն իր մատները անցկացրել վերնաշապիկի տակով ու սահեց նրա կրծկավանդակի վրայով։
Սարսափելի է, իսկապես սարսափելի։
Թեհյոնի կուրծքը ցավում է։ Սիրտն այնքան արագ է բաբախում, որ թվում է, թե ամեն վայրկյան դուրս կցատկի։ Մարմինը դողում է։
«Մեռնելու՞ եմ», մտածում է նա։ «Ես չե՛մ ուզում մեռնել... ո՛չ, ո՛չ, խնդրում եմ, ես չե՛մ ուզում մեռնել...»
Չոնգուկը քմծիծաղ է տալիս, բայց Թեն չի նկատում, որովհետև աչքերը դեռ փակ են և այնքան ամուր, որ արցունքները դուրս պրծնել չեն կարողնում։
- Ես չե՛մ ուզում մեռնել, - շշնջում է Թեն ու հետո հասկանում, որ բարձր է ասել։
- Դու չե՛ս մահանալու, - հվում է Չոնը նրա ականջին, - դու լավ կլինես։
- Խնդրու՛մ եմ, - նույն շշուկով շարունակում է ու շրթունքները ներսից կծում։
- Շշշշ՜։
- ....
- Մի՛ ասա ոչինչ։
Մատները հեռացան։ Թեհյոնը սկսեց էլ ավելի շատ վախենալ։ Նա աչքերը չէր բացում։
Մի քանի րոպե անցավ, բայց այդ րոպեները նրա համար հավերժության պես են։ Նրա ձեռքերը դեռ մի փոքր դողում են, և դեռ մի քանի րոպե էլ է պահանջվում, որպեսզի նրա սիրտը կրկին սկսի բաբախել նորմալ տեմպով։
Թեհյոնը բացեց աչքերը շատ դանդաղ։ Այդ մի պահին սիրտը չբաբախեց։ Նա նայեց շուրջը, բայց եղբայրը չկար։
«Գնացե՞լ է։ Չկա... Եվ նույնիսկ շղթաները։ Ա՛խ։ հհհ»։
Թեհյոնը տկարությամբ շարժեց վիրավոր ոտքը և առաջին քայլով կողքի շրջվեց, սակայն չկարողանալով հավասարակշռությունը պահել բերանքսի վայր ընկավ գետնին։
- Ա՛Խ։ Ըհմմմ՜։
Թեհյոնը իրեն մի կերպ ոտքի քաշեց։ Բռնվելով անդամնաբուժական մահճակալից նա իրեն ոտքի հանեց։
Բոբիկ էր։ Աջ ոտքն ամբողջությամբ վիրավոր էր, չորացած արյունով ու մուգ կապտուկեներով։
- Գնա՞մ... թե՞ չէ։ Բա որ ծուղակ լինի։ Ինչո՞ւ է ինձ ազատել և լուռ հեռացել։
Թեհյոնը կաղալով առաջ գնաց ու ձեռքը բարձրացրեց բռնակին։ Ուղղակի դուռը դեպի իրեն քաշել կնշանակեր ողջ ուժերը վատնել դռան վրա, սակայն....
Խորը շունչ քաշելով՝ նա դուռը քաշեց դեպի իրեն, և այնքան երկար տվեց ու բարդ, որ կողերը ճխրտվեցին։
Նրա հիվանդագին քմծիծաղը...
Գլուխը հետ գցած և բռնած անմեղ երեխայի մազերից Չոնգուկը փոքրիկ տղայի մեջ էր մտել ամբողջ երկարությամբ։
Մի ժամանակ մոռացված, բայց հիմա արթուն կանգնած հիշողություններ, որոնք Թեհյոնը պահել էր ներսում... դրանք դժվար էր թաքցնել, քան նա կարծում էր։ Միգուցե նրա բախտը, պարզապես որոշել էր, որ նա միշտ հիշելու է այդ։
Երեխան վաղուց անգիտակից էր, ով գիտե, գուցե նաև մեռած, բայց ամենից վատն այն էր, որ պատին շղթայված են մի կին ու տղամարդ, ըստ երևույթին երեխայի ծնողները, ովքեր դանակահարված ու ծեծված են։
- ԸԸ ... ըըը ... հըըըը, - Թեհյոնը սկսեց ծանր շնչել ու հետ-հետ գնալ։
Թեհյոնը ընկավ վայր, իսկ դանակը խրվեց երեխայի մեջ, այն բանից հետո, երբ Չոն Չոնգուկը կտրուկ դուրս եկավ նրա միջից։
Թեհյոնը շունչ քաշեց ու նույնը զգաց ինչ տարիներ առաջ էր և նույն այրող ցավը։ Նա կողքի ընկավ, որովհետև հետույքը սկսեց ցավել, ասես դանակը հենց նոր մտավ իր մեջ։
Երեխան մահանում է ծնողների առաջ և ինչ կարող են նրանք անել... ոչինչ։
- Չարը միշտ էլ գոյություն է ունեցել։ - ասում է Չոնն ու հագուստն ուղելով քայլում Թեհյոնը։ - Այն կատարյալ աշխարհը, որին մարդիկ ձգտում են, երբե՛ք չի գա, և ամեն ինչ միայն ավելի է վատանալու։ Փառք Սատանային։ հա՜-Հա՛։
- Մի՛ ...
- Տեսնու՞մ ես, թե ինչպես է վերջին շունչը լքում նրանց մարմինը։ Վի՛ ... ա՜հ, մմմ՜ Վի՛, Վի՛... ինչու՞ է դա այդքան հաճելի է հնչու՞մ։ Հը՞ն, Վի՛։ Հը՜մ, կարծում եմ, որովհետև ես եմ այդպես որոշել։ Ես քեզ կնքեցի այդ անվամբ, որովհետև դու իմ սեփականությունն ես։ Դա հաճելի է, Վի՛ ... Վի՛ ... Վի՛ ։ Երեխան հիմա գնում է հայրիկիդ մոտ, դե՛, տե՛ս, եթե ինչ-որ բան ունես հորդ փոխանցելու, ասա՛ նրանց։ ... Օօ՜ լսու՞մ եք, Վի՛ն, սիրում է իր աղբ հորը։ ....
Չոնգուկը տարած ծիծաղով ծնկի իջավ նրա առաջ ու իր փայլող աչքերով նայեց եղբոր մեռած աչքերին։
- Իսկ աղբ մո՞րը։
- ... Ս~ս... հհհ ... Ս~սու՛ս ... մնա։
- Մնա՞մ սուս։ Իմ Վին ի՛նձ ասում է, որ մնամ սուս։ .... - Չոնի ժպիտը վայր ընկավ ու հայացք սառեց։ - Այո՛, ճիշտ ես, սուս մնալ է պետք, չէ՞, որ մարդ է մահացել։ Քիչ առաջ, հե՛նց նոր, հե՛նց այստեղ, հե՛նց այսօր, հորդ մահվան տարելիցի ժամանակ... Հա-հա։
Չոնը սկսեց խենթի պես ծիծաղել և այդպես մի քանի րոպե ու հանկարծ կրկին սառեց։
- Տեսնես մայրդ էլ այսօր չի՞ մահանա։ Ընտանիքով այս օրը սևով ներկեք... չնայած ի՞նչ եմ ասում, ձեզ պեսները միայն լավություն կանեք սատկելով։ Աշխարհը մաքրեք աղբից։ ... Բայց դու շատ մի՛ մտածիր, փոքրի՛կ Վի, դու չե՛ս մեռնի, ... ապրելու ես, որովհետև ես թույլ եմ տալիս ... դեռ։
Չոնգուկը թեթև ժպտաց ու չորեքթաթ մոտեցավ ընկածին ու կախվեց վերևում։ Թեն, ատելությունն աչքերին է ... Ախ, ինչպես է ատում իր կյանքը, որ հիմա եղբոր այդ ստոր աչքերը չի կարող հանել ու չի կարող կոտրել ձեռքերը։
- ... ս~սպա ~... ահ... ~նիր։
- Ի՞նչ։ Ես չլսեցի քեզ։
- Ս...
- Գիտե՞ս, - Չոնն անմիջապես ընդհատեց։ - Դու միակն ես, ում այսպես ջանում եմ լսել... կռահու՞մ ես ինչու, - գլխով է անում, հայացքը կախում է, քմծիծաղ տալիս ու նորից ինտենսիվորեն նայում երկյուղած աչքերին։ - Որովհետև ես ուզում եմ իմանալ քեզ։ Քեզ յուրահատուկ է դարձնում միայն իմ հարվածներից հետո ողջ մնալը... կարծում էի, թե մեռնելու ես ... կարծում էի։ Բայց արի՛ ու տես ողջ ես մնացել։
- ....
- Այն երեխան կրեց այն դաժանությունն ինչ դու, բայց նա մահացավ - ասում է Չոնն ու տղայի քրտնած ու յուղոտված մազերը հետ տանում ականջի հետև։ - Եվ դու չէ ... Սատանաներն ինձ քեզ ընծայեցին... Քո երկրորդ կյանքը ծնեց նեռն ինձ համար ...
Չոնգուկը ժպտում է։ Եվ Թեհյոնը ոչ մի տեղ չունի նայելու, բայց եղբոր աչքերի մեջ, որոնք այնքան մոտ են։ Եվ միայն Թեն գիտի, թե ինչ է զգում՝ նայելով այդ անխղճության խորքերին։
- Իսկ հիմա ասա՛՝ ինչ ես ասում։ Ես լսում եմ քեզ։
- ...
- Դե՛, խոսիր... Վի՛։
- ....
Թեհյոնն ուղղակի սարսափ է ապրում այդ Վիի-ից։ Նա պարզապես փակեց աչքերն ու կծեծ շուրթը։
Չոնգուկը ընդունեց նրա լռությունը։ Նա ոտքի կանգնեց ու բռնելով տղայի օձիգից մի շնչով ոտքի հանեց ու գցեց շալակը։
- Ահ, - տնքած Թեն ստամոքսի սեղմվելուց։
Չոնգուկը նրան դուրս տարավ միջացք։
Հին, վթարային շենք։ Մի քամու պոռթկում, և շենքը կարող է փլատակ գալ։ Երկար միջացք, որը չուներ պատուհաններ ու բաց էր ծովի տեսարանին։ Կամ էլ, եթե կար կոտրված էր ու դարավոր կեղտը վրան։
Չոնգուկը քայլեց դեպի աստիճանները, որոնք չունեն բազրիք, և ուր որ է կարող են փլուզվել՝ իր հետ տանելով երեք հարկ։ Բախտիբերմամբ այսօր էլ Չոնգուկը կարողացավ առանց վնասվելու դուրս գալ այդ շենքից՝ դեռևս հավատալով, որ շենքին բան չի լինի, քանի որ սատանաները պահում են այդ շենքն ապահով։
Չոնգուկը քայլում է դեպի ծովի ափը և ամեն քայլից Թեհյոնը նկատում է իրարից տարբեր վայրեր ընկած, կապտած դիակներ, որոնց վրա բազմացել են ճիճուների, որդերի, բոլոճների և ճանճերի բազմությունը և որ ամենավատը թռչունների, ովքեր պոկում են մեռելների մսերն ու թռչում օդ։ Գետինն ամբողջությամբ կարմիր է։
Եվ որքան Չոնգուկն առաջ է քայլում, դիակները ավելի են շատանում ու արդեն ազատ տեղ չեն թողնում գետնին։ Գարշահատոնն ամենուր է և Թեհյոնն այլևս իրեն զսպել չկարողացավ փղձկած եղբոր մեջքին ու գիտակցությունը կորցրեց։