MY GHOST LOVER.... JİKOOK

Aradan bir az zamam geçmişti. Ben Jiminin hayatından kitap yazıyordum. Sabahları işe gidip, geceleri yazıyordum. Böylece 1 yıl geçmişti. Bir gün işten izin alıp Jimin söylediği adamın yanına gittim. Kapıyı tıklatıp İçeri girdim. İki genc sohbet ediyordu. Sakin sesle.

"Gele bilirmiyim."

Bana baktılar kısık sesle

"Buyurun. geçin"

İçeri girdim. Sakin sesle

"Bay Kim ben sizden bir ricada bulunacaktım."

Güzel qamzeli olan gülümsedi. Sakince

"Evet buyurun. Sizi dinliyorum."

Kitabı ona uzattım. O kitabı alıp bir az okudu. Sonra sakince

"Geleceğini biliyordum. İstediğini yapacağım."

Hafifce gülümsedim. Sonra minnettar olub odadan ayrıldım.

2 ay sonra kitap yayımlandı. Kitabın ismi " MY GHOST LOVER" olmuştu

Anlamamıştım neden kitabı böyle adlandırmıştı. Ama Jimin mutluydu. Bende mutluydum. Gerisi benim için önemsizdi. Ben sadece Jimin için yaşıyordum. Jiminin bir gülüşü için her şeyi verirdim. Hayatımı bile.

Bir gün eve döndüğümde. Beni kapıda iki genç bekliyordu. Bana baktılar. Biri sakince konuşarak

"Bay Park Jungmin sizinle konuşa bilirmiyiz?"

Kafamı olumlu salladım. Sakince

"Buyurun geçin."

Kapıyı açıp önce onların girmesini sağladım. Sonra kendim geçtim. İkiside bana bakıyordu. Kaslı olanın elindeki kitaba baktım benim kitabımdı. Onları misafir odasına davet ettim. Kendim mutfağa geçip onlara su getirdim. Sonra sakince

"Ne konuşacaktınız bay..."

O sakince

"Ben Jungkook Jeon Jungkook. Buysa..."

Sözünü kestim. Acı sesle

"Yanınızdakıda Kim Taehyungdur anladım."

İkiside şaşkındı. Jungkook bir yudum su içip devam etti.

"Bay Jungmin. Siz bu kadar açık nasıl yazdınız bizim hikayemizi?"

Sakince ona baktım. Sonra derin nefes alıp

"Jimin anlattı. O benim sevgilim. O istedi ben yaptım."

Onların bana korku dolu gözleriyle baktığını görünce sert sesle

"İnanmıyorsunuz değilmi? Bana deli gibi bakıyorsunuz Ama bu doğru. Size bir şey söyleyimmi?

İkiside kafasını salladı benim söyleyeceklerimi bekliyordular. Acı sesle

"Biz Hatta onunla seviştik. Seks bile yaşadık. Onun vücudunda bir dövme var. Nevermind yazıyor."

Jungkook ve Taehyung şaşkın tonla

"Bu olamaz Bay Jungmin. O öldü. Hemde 2yıl önce köprüden attı kendini."

Onlarara baktım. Gözlerim dolmuştu. Jiminin bir hayalet olduğunu biliyordum ama bunu kabul etmek istemiyordum. Acı hıçkırıklı sesle

"Biliyorum allah kahretsin biliyorum. Ama o intihar etmek istemiyordu. Onun panik atağı vardı. Kalbide çok zayıftı. O yüzden intihar etse bile onu bulduklarında kalbinin önce durduğunu söylemiştiler. Bu intihar sayılmaz. Neden geldiniz ha. Bana neyi anlatacaksınız ki. Kkk"

Bana baktı. Sakince elindeki fotoğrafı gösterdi. Bu Jimindi. Fotoğrafın üzerinde

"Park Jimin 1996- 2020."

O an sanki her şey durdu. Vücudumu hiss etmedim. Ayaklarım beni dinlemedi. Yere düştüm. Sonrasını hatlamıyordum. Uyandığımda. Hastanedeydim. Jungkook ve Taehyung o gençle konuşuyordu. Kitabı çıkaran ve yanındakı gençle. Jungkook sakince

"Jin o doğruyu söylüyor. Jimin o dövmenim üzerini hep kapatırdı. Kimse bilmiyordu. Bir tek ben biliyorum. Birde o biliyor. Jiminin nasıl öldüğünü bile biliyor. Bana söylediki

*Biliyorum. O kendini köprüden atmış. Ama panik atak ve kalp yetmezliğinden onun ölüm sebebini intihar bile yazamamışlar.*

Jin o her şeyi bu kadar iyi bilemez. O Jimini görüyor. Bu korkunç"

Jin sakince

"Biliyorum Kook ama Jungmin bir şizofren hastası. O yıllardır burada tedavi alıyor. Annesi ve babası onu buraya getirdiğinde sadece 6 yaşı vardı. Babası ve abisi onu sürekli dövüyormuşlar. Sebepse onun hayali arkadaşları varmış. Ama onları sadece o görüyormuş. Jungmin arkadaşlarının yaşadığı evleri gösterdiğinde polisler orada ölü çoçuklar buluyormuş. Oysa bunu bildiğinde deliriyormuş. Babası ve abiside onu dövüyormuş."

Duyduklarım canımı yakıyordu. Ama Jin haklıydı. Ben bir şizofrendim onlar için. Ama ben deli değildim. Ben sadece onların göremediği şeyleri görüyordum.

Taehyung kısıkca

"Ona bunu söylediğimizde krize girdi. Vücudu bir anda esmeğe başladı."

Kitabımı çıkaran adam sinirle

"ÖLÜMÜNE SEBEP OLA BİLİRDİNİZ  SİZ DELİRDİNİZMİ?. KARDEŞİMİ ÖLDÜRDÜNÜZ YETMEDİMİ?"

Jungkook ve Taehyung susup bir söz söylemediler.

Jin onları yolcu edip gencin yanına yaklaştı. Kısık sesle

"Joon sevgilim. Sen nerden anladın ki o kitap Jiminden bahs ediyordu.

Joon dolan gözlerini silip sakince

"Jimin rüyama geldi. Benden rica etti.

*Joon benden bir anı olsun istiyorum. Biri gelecek kitapla onu yayınla olurmu. Benim hayatımdan olucak kitap*

Bende kabul ettim. O benim kardeşim Jin Hıçk"

Jin Joona sarıldı sakince

"Biliyorum Joon affet seni üzmek istemiyordum."

Joonda Jine karşılık verdi. Joon kollarını Jine sarıp sadece tüm acısını gözyaşlarıyla çıkardı.

Akşam oluyordu. Jimin yanıma geldi. Ona sarıldım öptüm dudaklarından. Bana baktı ve kısık sesle.

"Jungmin. Artık gitmem lazım. Affet ama, seni sahiden çok sevdim ben. Böyle olmanı istemiyordum."

Onun gözlerinden akan damlaları görüyordum. Artık hissiz bakmıyordu. Sarıldım ona ve sakince fısıldadım.

"Benide götür seninle geleceğim. Yoruldum zaten."

Bana baktı. Buna mutluydu. Beni bırakmak istemiyordu. Bana sarıldı. Bir süre öyle durduk. Bir söz söylemedi. Ellerimizi kenetleyip. Beni pencerenin önüne getirdi. Birlikte sarılarak, pencerenin önüne çıkıp yıldızlara baktık.

YAZARDAN

Jungkook Taehyung sabah haberleri açtıklarında gözlerine inanamadılar.
Sunucu böyle sözlerle başladı.

Park Jungmin 2000-2022

"Dün Umut akıl hastenesine getirilen Şizofren hastası Park Jungmin gece 02:00 da kendini camdan atarak intihar etmiş. Sabah olunca onu ilk bulan Doktor SeokJin  açıklamasında sert tonla

"Her kes ona deli diyordu. O deli değildi. Sadece biz insanların göremediği mucizeleri o görüyordu. Başka açıklama yok."

Jungkook ve Taehyung hastaneye geldiklerinde Jin ve Joonun ağladığını gördüler. Jungkook Jine yaklaşıp sakince

"Jin ben üzgünüm. Böyle olsun istememiştim."

Taehyung Jine sarılıp hıçkırarak

"Abi affet ne olur ben bilmiyordum. Hıçk"

Joon sert tonla.

"Yeter artık Tae kocanıda al git burdan. Jimini siz öldürdünüz. Şimdide bu zavallını mahvettiniz. Onun hayallerini yakdınız. Kardeşime yaptığınız gibi."

Jungkook Taehyunguda alıp hastaneni terk etti.

Joon Jine sarılıp onu teselli ederken pencerenin önünde. Bir mektup buldu. Mektupda bunlar yazılıydı

"Bay Joon ve Bay Jin üzülmeyim ben Jiminle gidiyorum. Sadece bir ricam var. Beni onu  yanına götürün. Onun yanında uyumak istiyorum.ELVEDA"

Joon bu mektubu Jine göstermişti. Onlar ikiside Jungminin ailesinden izin alıp Jungmini Jiminin yanına gömmüştüler.

Joon ve Jin bu aciz mezarların önünde durup çiçek koydular mezarların üzerine.

Joon kısık sesle

"Jiminim minik adam ve Jungmin mutlu olun canlarım."

Jinde Joona sarılıp ağlayarak

"Jimin affet. Benim kardeşim Tae ve Jungkook senin ve bu gencin hayatını mahetti. Özür dilerim. Hıçk"

O an rüzgar esti. Joon ve Jin bir anlığına semaya baktılar. İki yıldız kaydı. Onlar bir anlığa rüzgarda Jimin ve Jungminin sesini duydular. Jimin kıkırdayarak.

"Üzülmeyin ben iyiyim Jungmin yanımda ben mutluyum."

Jungminde sakince gülümseyip kısıkca

"Teşekkürler Sevdiğime kovuşturdunuz beni minnettarım."

Sonra sesler bir anda kayboldu. Joon ve Jinse öylece semaya bakıp ağladılar.

Hayat devam ediyordu. Onlarda yaşadılar. Ama her zaman kalplerinde bir acıyla yaşadılar.

Jungkook Ve Tae pişmandılar. Arkadaşları ve sevdiğini insanı kaybetmiştiler.

Jin pişmandı. Kardeşi sevdiği adamın kardeşinin ölümüne sebep olmuştu.

Joonsa minik kardeşini koruyamadığı için pişmandı.

Ama kader işte. İhanetin acısı korkunçtur. Onu tatmayan biri bunun ne olduğunu, nasıl acıttığını bilemez maalesef.

✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹✹

İşte final yaptık. Bu kitap fazla uzayamazdı. O yüzden buraya kadardı.
Yalnışlarım varsa affedin. Umarım beğenirsiniz. Yıldıza basmayı unutmayın