մաս 9
Բայց Չիմինը ամենեվին էլ չխառնվեց որոշեք գնալ, և փնտրել Թեին։Նա գիտեր Թեի սիրելի վայրերը, և այդքան էլ դժվար չի լինի իրեն գտնելը։Համենայնդեպս Չիմինը այդպես էր մտածում։Վերցրեց անհրաժեշտ իրերը և դուրս գնաց տանից։Եվս մեկ անգամ այցելեց ընկերների տուն, բայց նրանց պատասխաները նույնն էին, նույնիսկ ոմանք առաջարկում էին իրենց օգնությունը։Մինը գնաց իրեն հայտնի բոլոր ակումբները, սրճարանները, այգիները, բայց անհույս հետ էր դառնում։Նրան մնում էր իր վերջին տարբերակը բարձրահարկ շենքի տանիքը, դա համարվում էր Թեի պաշտելի վայրը, նա երբ ցանկանում էր մենակ մնալ, կամ հանգստանալ, գուցե և անհետանալ գնում էր հենց այդ նույն բարձրահարկ շենքի տանիք։Այդ շենքը համարվում էր Սեուլի ամենաբարձրահարկ շենքը, որը Չիմի տանից այնքան էլ հեռու չէր։ Մինը պատվիրեց համապատասխան տաքսի ծառայություն, և ուղևորվեց բարձրահարկ շենք։Հասնելուն պես դուրս եկավ վճարեց վարորդին գումարը, և՛ բավականին արագ, և՛ անհանգիստ, բարձրացավ շենքի տանիք։Նա ստացավ իր մեծ ծանր անդիմադրելի հարվածը, Թեն այնտեղ չէր և ի զարմանս Մինի ոչ ոք չկար, նա էր և ձանձրալի միապաղաղ դատարկությունը։Կարծես մարմինը ծանրացավ և ոտքերը թուլացավ, ընկավ գետնին, նրան միայն մի բան էր մնում մտածել իսկ թե ինչի՞ մասին գիտի միայն ինքը։
-որտեղ ես Թե, ինչու՞ չեմ կարողանում գտնել քեզ, ես քեզ նեղացրե՞լ եմ, իմ Թե _ խոսում էր ինքն իր հետ և միակ բանը, որ լսում էր այդ պահին դատարկ տանիքում իր ձանի արձագանքն էր, որը խլացնում էր միապաղաղությանը։Իջնում է ներքև տանիքից, քայլում է դատարկ փողոցներով թեև դրանք մարդաշատ էին բայց Մինը հիմա ոչինչ չի նկատում։Քայլում է քայլում մինչև հասնում է իր տուն։Տան բակում դեռ կայանած էր Թեի մեքենան։Ներս է մնում նստում առաջին պատահած աթոռին, և իրեն ինչ է մնում, ցավալի լուրը հայտել ծնողներին։Զանգում է մայրիկին պատմում իրողություն, իսկ մայրը սարսափելի վատ վիճակով ասում, որ վաղը ևետ առաջին թռիչքով կգան Սեուլ։
☆☆☆
Առավոտյան։Գեղեցիկ վարագույր, պատշաճ կահավորված սենյակ, բարձրակարգ անկողին և քնած տղա, որին արթնացնում է մայրը։
Մայրը ներս է մտնում առաջ գնում մինչև հասնում է որդու անկողնուն, ձեռքը տանում է և շոյում որդու դեմքը, և մեղմ շշնջում։
-որդիս միգուցե արթնանաս։
Գուկը մոր ձայնից սկսեց շուռ ու մուռ գալ, և հետո տրորելով աչքերը նստեց։
-մայրիկ համազգեստս պատրաստ է _ նա դեռ պատերազմի մեջ էր քնի հետ։
-ամեն ինչ պատրաստ է, մնում է միայն դու վեր կենաս _ տղայի մազերը խառնելով ասաց մայրը։
-մայրիկ դուրս գնա պետք է հագնեմ _ դժգոհ մռութներով ասաց Գուկը։
-հագիր և իջիր նախաճաշելու _ վեր կենալով անկողնուց, ասաց մայրը։
-լավ մայրիկ, միայն թե դուրս գնա պատրաստվեմ _ ձայնի տոնը բարձրացնելով ասաց Գուկը։
-գնում եմ, գնում _ դուրս եկավ սենյակից։
Գուկը գլուխը հետ գցեց խորը շունը քաշեց, և բարձրացավ պատրաստվելու։
Հագնվեց իջավ նեքև մայրը և հայրը նախաճաշում էին, փորձեց աննկատ անցնել։
-Չոնգուկ կանգնիր, չես ցանկանում նախաճաշել մեզ հետ _ բավականին զգաստացնող ձայնով ասաց հայրը։
-ոչ, չեմ ցանկանում ուտել _ կարճ պատասխանեց Գուկը։
-ուրեմն շտապիր _ հայացքը բարձրացնելով ասաց հայրը։
Պատասխան չտալով դուրս եկավ առանձնատնից, նստեց մեքենան, և շարժվեց դպրոց։
☆☆☆
Առավոտյան։ Առաջինը արթնանում է Յունգին, վերցնում է հեռախոսը, և զանգում իր քարտուղարուհուն։Նրա հետ երկար խոսեց ինչ-որ անհասկանալի թղթերի մասին։ Յունգիի բարձր ձայնից արթնացավ Թեն։Փորձեց վեր կենալ, բայց միայն մեծ ցավ զգաց որովայնի շրջանում, սկսեց սաստիկ ցավից տնքալ։Թեի ձայնից Յունը անջատեց հեռախոսը և մոտեցավ։Թեն ուներ գունատ տեսք, մերկ վիճակում պարկած էր հատակին, մեծ քանակության կապտուկներով։Յունը նայում էր Թեի կապտուկներին և հիանում իր աշխատանքով։
Իսկ Թեն ամոթից կամ ուժերի պակասությունից գլուխը կախել էր, և ցածրաձայն արտասվում էր։Յունգին Թեի այս վիճակից իրեն ավելի հզոր էր զգում։Իջավ ներքև, մտավ խոհանոց, այնտեղ արդեն պատրաստ էր իր ընթրիքը։
Նախաճաշեց վերջացրեց, վերցրեց սկուտեղը վրան դրեց ուտելիքը, հյութով հանդես և բարձրացավ աստիճաններով երկրորդ հարկ, Թեին հատկացված սենյակ։
Թեն դեռ նույն դիրքով պարկած էր, Յունը մտավ սենյակ, ինչ խոսք նա իրենից գոհ էր Թեի այս վիճակի համար։Սկուտեղը դրեց անկողնուն, ինքն էլ նստեց վրան։
-վեր կաց, պետք է նախաճաշես, չմտածես քեզ համար եմ անում, ուղակի չեմ ուզում, որ ժամանակից շուտ մահանաս _ ծաղրանքով ասաց Յունը։
Դուք նույնիսկ չեք պատկերացնի, թե Թեն ինչքան է հոգնել այս ամենից։Նա հիմա կնախընտրեր շուտ մահանալ, նույնիսկ ինքնասպան լինել միայն Յունգիի պես անսիրտ, անհոգի, սադիստի ձեռքերում չհայտնվեր։Թեն նույնիսկ թքած ունի ինչ է կատարվում շրջապատող աշխարհում նա ինչից, որ վախենում էր այն էլ կատարվեց, նրա ամենամեծ վախը։Նա էլ կորցնելու ոչինչ չունի, քանի որ էլ ոչ մի վախ չունի։Թեն հիմա կագնած է անդունդի առջև, և գիտեք ի՞նչն է վտանգը, որ անդունդի գլխավոր կետում կանգնած է նա ում ամենից շատ է ատում Թեն։
-չհասկացա՞ր _ սարսափելի վախեցնող հայացք, որ գցել է Յունը Թեի վրա։
Թեն միայն համարձակ նայեց Յունին (ինչ խոսք համառ օմեգա)
-դու դեռ համարձակվում ես ինձ նայել, գիտես ինձ թվում է, որ լավ չեմ աշխատել, պետք է ձայնից էլ զրկվես _ բարկացած արտաբերեց Յունը։
Յունգին տեղից վեր բարձրացավ մոտեցավ Թեին ձեռքից բռնեց և գցեց անկողնուն։Թեի ցավերը կրկնապատկվեցին, նաև սկսվեց թույլ բայց ցավել ոտքը։ Նա այնքան ցավ ուներ, որ ոտքինը դա միայն մեղմն էր։Յունգին սկուտեղը վերցրեց անկողնու ծայրից և դրեց պահարանի վրա, որ իրեն չխանգառի։
☆☆☆
Գուկը հասնելով դպրոցի բակ կայանեց մեքենան և մտավ դպրոց։Իր մոտ ընկերներից մեկի հետ զրուցելով մտավ դասարան։Ներս մտավ, առաջացավ նստեց իր տեղում։Նայեց իր դիմացը, աթոռը դեռ չէր զբաղեցրեց Մինը։Դե դա այնքան էլ զարմանալի չէր։
Զարմանալին այն էր, որ այսօր բոլոր աշակերտները ճիշտ ժամանակին եկել էին դպրոց։
Ինչևէ նա դրա վրա թքած ուներ։Վերցրեց հեռախոսը սկսեց սիրելի խաղը խաղալ։
Որոշ ժամանակ անց զանգը ղողանջեց, ուսուցիչը մտավ դասարան, նստեց իր տեղում։Չոնը սկսեց անհանգստանալ, այո ճիշտ կարդացիք չէ որ եթե Մինը մեկ անգամ ևս ուշանա ազատման դիմումը պետք է ներկայացնի։Դասերը անցան, Չոնը ակտիվ պատասխանում էր իրեն ուղղված հարցերին։
Դասը ավարտվեց նրանց մնում էր վերջին ժամը, դասամիջոց էր։
Չոնը դուրս եկավ դասարանից...
Շարունակելի' սպասում եք հաջորդին ????, և ասեմ, որ ստուգված չէ , այնպես որ սխալներ կլինեն։