մաս 1
-Մայրիկ՝ ես չեմ ուզում տանից հեռանալ-ասաց որդին, մոր աչքերի մեջ նայելով։
-հավատա փոքրիկս, քեզ այնտեղ դուր կգա_փողկապը կապելով ասաց մայրը։
-մայրիկ՝ ես քեզ շատ եմ սիրում_ համբույր _ և չեմ ցանկանում մենակ թողնել։
-իմ հրաշք տղա, քեզ այնտեղ ավելի դուր կգա _ այտը շոյելով ասաց մայրը։
-լավ մայրիկ, ես հավատում եմ քեզ _ասաց տղան։
Հեռվից լսվեց հոր մեքենայր ձայնը, վերջինս այնտեղ նրանց էր սպասում։
- Հայրտ մեզ է սպասում, պայուսակտ վերցրա դուրս գնանք _ մի փոքր վախեցած ասաց մայրը։
-մայրի՞կ, ինչու՞ ես անհանգստանում_երկմտելով ասաց փոքրը։
-չեմ անհանգստանում արագացրա_նորից, նույն զգացողությունը մոր մոտ։
-մայրիկ ինչու՞ ես վախենում հայրիկից _ հարցրեց տղան։
-տղաս,՝ յուրաքանչյուր կին վախենում է իր ամուսնուց _ մի փոքր անհանգիստ ասաց մայրը։
Դուրս եկան առանձնատնից, և տեսան հոր մեքենան, որը վերջերս էր գնել, այն սև էր, բարձրակարգ, մեքենայի մեջ, քեզ զգում էիր երկնքում սավառնելիս։Փոքրը վազեց և ընկավ հոր գիրկը։
-հայրիկ գիտես ինչքան եմ քեզ կարոտել _ համբուրելով հոր այտը ասաց փոքրը։
-կներես որդիս, գործարանում գործերս խառնվել էին, բայց հայրտ ամեն ինչ հարթեց _ գրկում պահելով տղային, ասաց հայրը, և աչք գցեց կնոջ վրա։
-անցի՛ր նստի՛ր _ ասաց հայրը կնոջը, մեքենան նստելով։(կինը գիտեր, որ գործարանում ի՞նչ-որ բան ամուսնու սրտով չէր գնացել, դրա համար է բարկացած)։Կինը սուս ու փուս գնաց նստեց ամուսնու կողքին։
Pov 2
Թեպետ ընտանիքը աղքատ էր, բայց սերն ու ուրախությունը, խինդն ու ծիծաղը, չէր պակասում տանից։Տղան կանգնած էր հայելու դիմաց, և նայում էր իրեն, հիանում սքանչելի տեսքով։
-տղա՞ս, ինչպե՞ս կարողացար փողկապը կապել _ սենյակ մտնելով զարմացած հարցնում է մայրը, չէ որ ինքը չի սովորեցրել այն կապել։
-մայրիկ՝ սա ի՞նչ էր, որ տղատ չկարողանար _ քմծիծաղով ասաց փոքրը - համացանցով եմ տեսել ինչպես պետք է կապել։
-ախխ~~ Չիմինա, իմ գեղեցիկ տղա_մոտեցավ և համբուրեց այտը -լավ վերցրա պայուսակտ դուրս գնանք։
☆☆☆
Հասնելով դպրոցի մոտ հայրը կայանեց մեքենան։Այդ պահին դպրոցի բակի հավաքված բազմություը լռեց, և նայեց երեզելի մեքենային, որից դուրս եկավ մի գեղեցիկ ընտանիք, սև կոստյումով, այդ վարկյանից կարելի էր հասկանալ, ընտանիքի կարգավիճակը։Եվ արդեն պարզ է դպրոցում, ով՝ ով էր։Փոքրին դա դուր եկավ, լինել ուշադրության կենտրոնում, հայացքների շուջը, երազելի հաճույք է ինչ խոսք, նա իրեն յուրահատուկ է զգում։Մայրը և հայրը նրան դպրոց ճանապարհեցին, ծանոթացան ուսուցչի հետ, և շարժվեցին տուն։
☆☆☆
Դպրոցում փոքրը առաջ գնաց, և բոլորից ընտրեց ամենից գեղեցիկ աղջկան, և նստեց կողքին։
Տղան որոշեց, այնուամենայնիվ ծանոթանալ աղջկա հետ։
-բարև՝ մի գուցե ծանոթանանք _ ձեռք մեկնելով ասաց տղան։
-այո իհարկե դեմ չեմ _պատասխան սեղմելով _ իմ անունը Լիսա է, հիմա դու ներկայացիր։
-այո՜, ես Չոնգուկն եմ _ ասաց տղան։
Շատ չանցած, դասարան մտավ ուսուցիչը։
Ուսու.-հարգելի աշակերտներ, ձեզ համար նոր կյանք է սկսվում, որտեղ պետք է կրթվեք, գիտ......_ չհասցրեց ավարտել, երբ դասարան մտավ կապույտ կոստյումով, կապույտ փողկապով, մի երկարահեր պատանի։Նա շատ գեղեցիկ էր, տղայի հագուստի համադրություը, ընդգծել էր սլացիկ մարմինը։
-կներերեք, կարո՞ղ եմ առաջանալ _ ասաց տղան, մինչ ավարտեցին մտածել նրա գեղեցկության մասին։
Ուսու. - այո առաջ անցիր տղաս, և ներկայացիր։
-ես Փաք Չիմինն եմ _ ասաց տղան,
առաջանալով և նստելով ուսուցչի դիմաց, առաջին շարքում, ինչ֊որ աղջկա կողքին։
-դու ինձ հետաքրքրեցի՛ր, կապույտ փողկապով տղա _ մի փոքր բարձր, արտահայտվեց տղան։
-բան ասեցիր Չոնգուկ_ասաց աղջիկը։
-դու քո դիմացը նայի՛ր_առհամարական պատասխանեց։
Քանի որ նա նստում էր առաջին շարքի երկրորդ նստարանին, ի դեպ Մինի ետևում, որոշեց խաղ խաղալ, տղայի համբերությունը չափելու համար։Ոտքով հետևից հարվածեց տղայի աթոռին։Վերջինիս՝ շատ անսպասելի էր, և վեր թռչեց։Չիմինը շրջվեց և ասաց։
-հե՜յ, ոտքտերտ չես կարողանում պահել, աջ ու ձախ հարվածում է _ բարկացած ասաց տղան։
-օօ՜յ շատ ծանր է, չեմ կարողանում պահել, կօգնե՞ս _ ծաղրանքով ասաց Գուկը։
-գիտես ինչ.... _ չհասցրեց ավարտել, երբ ուսուցիչը արեց առաջին դիտողությունը։
-Չիմին շրջվի՛ր, ու մի խոսի՛ր, իհարկե ես ուրախ եմ, որ ընկերներ եք, բայց այդ ամենը դասից դուրս։
☆☆☆
Դասերը ավարտվեց, չնայած ուսուցչի երկրերդ, և երրորդ դիտողությունները։երկրորդը՝ երբ Գուկը գիրքը վերցրեց, և հարվածեց Մինի գլխին։Վեջինս բարկացած հայացք նետեց, որից կարելի էր հալվել։Վերջին երրորդը Գուկի խելահեությունն էր, գրիչի սուր ծայրով, հարվածելը Մինի մեջքին։ Մինի համար դա անտանելի էր, որովհետև գրողը տանի, մեջքը սուր ցավ զգաց, և վստահ էր, որ մեջքը արնահոսում է։Բայց համենայնդեպս չշրջվեց, որը առավել բարկացրեց Գուկին։
☆☆☆
Դասերը ավարտվեց, Չիմինը առաջինը հավաքեց իրերը և դուրս եկավ։Նրա հետևից դուրս վազեց Գուկը։Նրան հասնելուն պես բռնեց ձեռքը։
-ու՞ր ես այդպես շտապում _ մի փոքր ուժեղ սեխմելով ձեռքը, ասաց Գուկը ։
-կարող ես բաց թողնել ձեռքս, ու ինձ հանգիստ թողնել _ հանգիստ՝ առանց խուճապի մատնվելու պատասխանեց։
Գուկը չցանկանալով բաց թողեց ձեռքը, գրողը տանի հայրը եկել էր իր հետևից, նա ուզում էր մի քիչ էլ, մի քիչ զրուցել բայց ոչինչ, դեռ կհասցնի իր սրտի փափագով ծաղրել, ու վիրավորել տղային։Խառնաշփոթ մտքերով էլ նստեց հոր մեքենան, և շարժվեցին առանձնատուն։
☆☆☆
Չիմինը հասնելով տուն շտապեց իր սենյակի լոգարան։Հանեց կապույտ վերարկուն, կապույտ փողկապը, սպիտակ վերնաշապիկը, և նկատեց արյան հետք, անիծեց այդ տղային իրեն այս օրը գցելու համար։Կագնեց հայելու առաջ, շրջվեց մեջքով, գլուխը թեքեց, և նայեց հայելու մեջ իրեն։Ախխ այն ինչ տեսավ, իրեն ափշեցրեց, գրիչի ծայրի տեղը երևում էր, կային կարմրամանուշակագույն հետքեր, վերքից ոչ շատ հեռու։Մտածեց, որ պետք է շտապ լողանալ, լվանալ վերնաշապիկի արյունը, մայրիկից թաքցնելու համար։Արեց այնպես ինչպես մտածել էր, բայց կար այդ բայցը, արդյո՞ք այդ ութ տարեկան տղան, կկարողանար լվանալ իր վերնաշապիկը, այնպես, որ հետք չերևար, բայց իհարկե, դա հանճար Փաքի համար ոչինչ էր, անչնչին խնդիր։Մայրը առավոտյան գնալու է խանութ գնումների, հայրը աշխատանքի ինչպես միշտ, այդ ժամանակահատվածում էլ կանի անհրաժեշտ գործը։Վերքը դժվարությամբ կապեց, նույնիսկ նա չհասկացավ թե, ինչպե՞ս կարողացավ վիրակապել, պարկեց քնելու։Ինչը դժվար ստացվեց, վերքը անընդհատ հիշեցնում էր իր գոյության մասին, շուռ ու մուռ էր գալիս, բայց և դժվարությամբ քնեց։
☆☆☆
Գուկի մտքերը խառն էին, նա մտածում էր թե տղան ինչու՞ այդքան շուտ գրավեց իր ուշադրությունը, և ինչու՞ է նա այդքան ցանկանում ցավեցնել տղային։Բայց նաև գիտակցում էր, որ տղան շատ համառն է, և դժվար կլինի նրան նվասցացնելը, բայց համենայնդեպս կփորձի, չէ որ <փորձը փորձանք չէ> լավ ինչևէ, դասերը արեց պարկեց փափուկ անկողնուն, մետաքսյա ծածկոցով էլ փաթաթվեց և քնեց։
Շարունակելի՝ ձեզ դուր է գալիս առաջին ֆանֆիկս ?????