մաս 7
Հեռվից երևում էր անվերջական ճանապարհը, որը տանում էր շատ հեռուն, մինչ այն պահը երբ հասնես անհրաժեշտ վայրը։Ամեն ինչ ունի իր տրամաբանական ավարտը։Միայն ճանապարհն է, որ ավարտվում է այնտեղ որտեղ ինքդ ես ցանկանում։Բայց և ճանապարհ կա, որ կյանք արժե, երբեմն դա կյանքի կանգի պատճառն է հանդիսանում։
Յունգին երբեք չի ցանկացել, որ իր մեքենան վարի անծանոթ մեկը ում սովորաբար անվանում են 《վարորդ》։Նա ինքը գիտի անվտանգության բոլոր կանոնները (հուսով եմ հասկացաք հեղինակն ինչ նկատի ունի...)։Յունգին վարում էր աշխատանքի վայր։Հասնելուն պես իրեն նայեց հայելու մեջ, տեսքի պատշաճության համար։Նա կատարյալ է ինչպես երբևէ։Դուրս է գալիս մեքենայից, մտնում գրասենյակ։Մտնելուն պես այդ հարկում գտնվողները խոնհարվում են՝ որպես հարգանք, և բարև։Քարտուղարուհին ուղեկցում է աշխատասենյակ։Ներս է մտնում նստում իր յուրահատուկ աթոռին։Ոտքը-ոտքին է գցում, և դիմացի դրված փաստաթղթերը աչք է անցկացում։
-Այսօր ժողով կհրավիրես, բոլոր բաժնետերերը այնտեղ լինեն _ հաստատակամ ասաց Յունգին
-լավ պարոն Յունգի, իսկ հիմա հրավիրեմ թե՞ ավելի ուշ _ ասաց քարտուղարուհին, և անհասկանալի փաստաթղթեր սեղանին դրեց։
-ցանկալի է հիմա հրավիրես, _ աչքեը չկտրելով թղթերից պատասխանեց Յունգին։
-հասկանալի է պարոն Յունգի, իսկ ի՞նչ-որ բան կցանկանաք _ անհամարձակ ասաց քարտուղարուհին։
-սուրճ և թխվածք, ազատ ես _ նայեց քարտուղարուհու աչքերի մեջ։
-լավ պարոն Յունգի հիմա կբերեմ _ ասաց և դուրս եկավ սենյակից, ինչպես ասել էր Յունգին։
☆☆☆
Արևի շողերը տարածվեցին ամբողջ տան մեջ։Շողերը ընկան տղայի աչքերի վրա, սիպեցին արթնանալ։ Չիմինը աչքերը բացեց և դիմացը տեսավ աթոռին քնած Գուկին, ով բռնել էր Մինի ձեռքը։Ասել որ Մինը զարմացած է, նշանակում է ոչինչ չասել։Փորձում է ձեռքը ազատել դիմացինից, բայց Գուկն էլ ավելի ուժեղ է բռնում։Գուկը աչքերը բացում է, և բազմանշանակ նայում Մինին։
-ձեռքս ցավում է, բաց թող _ նստում է, բայց ապարդյուն ձեռքը դեռ Գուկի ձեռքի մեջ էր։
-իմ փոքրիկը ցանկանում է փախչել ինձնից _ նա նույնպես դիրքը փոխեց։
-ի՞նչպես եմ ես հայտնվել այստեղ _ Մինի համար այս իրավիճակը, իր համար բարդ մաթեմատիկայից էլ բարդ է։
-փոքրի՞կ, հարցեր այստեղ ես եմ տալիս, և ի վերջո քեզ իմ տանը դուր չի գալի՞ս _ տարօրինակ քմծիծաղեց, այս քմծիծաղը նույնիկ տիրոջն է անհայտ։
-ձեռքս բաց թող, պետք է տուն գնամ _ ծածկոցը ետ հրեց, իջավ անկողնուց, բայց ձեռքը դեռ գտնվում էր Գուկի ձեռքի մեջ։Գուկը Մինի շարժումներից սառեց, և միայն հետո Մինին հրեց և գցեց անկողնու վրա։Ինքն էլ կախվեց վերևում։
-հե՜յ, ուր ես այդպես շտապում _ Մինի ձեռքերը վերևում խաչաձև պահեց, և ավելի ուժեղ հրեց անկողնուն։Մինը հիմա գտնվում է Գուկի տակ, բառից բուն իմաստով։Մինի սիրտը արագ էր բաբախում, արա՞գ, այն էլ ինչպես, դա բացատրել չի լինի։Փորձեց ազատվել, բայց ապարդյուն ալֆան միայն ուժեղացրեց սեղմումը։
-ի՞նչեր ես քեզ թույլ տալիս բաց թող, ինձ տանը սպասում են _ դե իհարկե պարզ էր, որ այս խոսքերից հետո, Մինը հանգիստ չէր ունենալու։
-ես գիտեմ, որ միայնակ ես ապրում ուրեմն քեզ ո՞վ է սպասում _ օհհօ՜ Գուկը բարկացած է, դա լավ չի անրադառնա Մինի համար - դու միայն իմն ես, ու ոչմեկ իրավունք չունի մոտ լինի քեզ _ դեմքով մոտ գնաց Մինին այնպե՞ս, որ նրանք զգում են միմյանց տաք շնչառությունը։
Մինը ցանկանում էր ի՞նչ-որ բան ասել բայց Գուկը իր հյութալի շուրթերով ծածկեց Մինինը։Համբույրը ցավոտ էր Մինի համար։Գուկը՝ համբուրում էր, կծում, լիզում, Մինի շուրթերը։Եվ նաև ցանկանում էր լեզուն գործի դնել։Բայց Մինը համառություն արեց և չբացեց բերանը։Այդ քայլից հետո ալֆան բարկացավ, և նրա սուր ատամնելով կծեց Մինի վարին շրթունքը։Մինը ցավից բացեց բերը թույլ տալով Գուկին շարունակել մտքինը։Մինի վարին շրթունքից սկսեց հոսել արյուը, Գուկը իր լիզվով սրբեց այն և հրեց Մինի բերանի խոռոչ։Սկսեց լիզվով սահել սպիտակ ատամների վրայով։Հետո միացրեց դիմացինի լիզվին, այդ պահին Մինի մարմնով սառը դող անցավ, և կարծես թե իրեն դուր եկավ կատարվածը։Գուկը համբույրը դարձրեց ավելի պահանջկոտ։Գրողը տանի, Մինը զգում է Գուկի արթնացած օրգանը։Օմեգան գիտակցում է, որ եթե չդաթարեցնի Գուկի ոճրագուծությունը, ապա ինքն էլ հետո անզոր կլինի։Գուկը շարունակում էր համբուրել, որին դեռևս չէր պատասխանում Մինը։Մինը համբույրից կտրեց իրեն գլուխը թեքեց։
-ինչու՞ ես անում այն, ինչը ինձ դուր չի գալի՞ս, հասկացիր ես չեմ ուզում դա, ես ցանկանում եմ գնալ տուն _ աչքերը մի փոքր լցրեց։
-լսիր ես կանեմ այն, ինչը ինձ է դուր գալիս, դու միայն ինձ բավարարելու համար ես ապրում _ կատաղությունը գլուխ էր բարձրացել Գուկի մեջ։
-ես քեզ պարտք չեմ, ոչ էր ծառատ, որ ինձ հետ անես այն ինչ ուզում ես _ Գուկի խոսքերը Մինի մինչև հոգու խորհքը վիրավորեց, գուցե ավելին։Նրա խոսքերը կարծես նոր պատրաստած սուր դանակ լիներ, որը մխրճվեց Մինի վիրավոր սիրտը։
-լսիր դու ավելի ցածր տեղում ես _ բարձրավ Մինի վրայից, մտավ լոգարան, իրեն կարգի բերելու համար։Դա հարմար պատճառ հանդիսացավ մինին փախչելու համար։
☆☆☆
Թեն առավոտան արթնացավ սպասուհու ոտնաձայններից, որը եկել էր հերթական անգամ տղայի վերքը մշակելու։Դե իհարկե Թեն կցանկանար երկար քնել, չէ որ ամբողջ գիշեր չի քնել ոտքի ցավից, միայն ոտքի ցավից չէ որ չի քնել, նա հիմա ուրիշ ավելի կարևոր մտածելու բան ունի, որի վերջաբանը ինքը նույնիսկ չգիտի։
-պարոն կարո՞ղ եք վեր կենալ, ձեր ոտքը պետք է մշակեմ _ մոտ գնաց անկողնուն, ձեռքերի մեջ պակելով սկուտեղով առաջին օգնության պարագաներ։Ինչու՞ այդ սպասուհին, քանի որ նա հասկանում էր դեղորայքից, և հենց ինքը եկավ վիրակապելու։
-դուրս գնացե՞ք, ինձ պետք չէ ձեր օգնությունը _ առհամարական նայեց սպասուհուն։
-տերը հրամայել է վիրակապել ձեր ոտքը _ մի փոքր տոնը բարձրացնելով ասաց սպասուհին։
-դուք էլ գրողի ծոցը գնացեք, ձեր տիրոջն էլ ձեր հետևից տարեք _ այս անգամ ափերից դուր եկավ Թեն։
-պարոն՝ իսկ ի՞նչ ասեմ տիրոջը _ հանձնեվելով ասաց սպասուհի։
-լսիր, ի՞նչ ցանկանում ես այն էլ ասա՛, իսկ հիմա դուրս գնա՛ այստեղից _ բարկացած ասաց Թեն։
Սպասուհին դուրս եկավ սենյակից սկուտեղը ձեռքին։Նա կարծես թե բարկացել է Թեի այդ վերաբերմունքից։Վերցրեց հեռախոսը զանգեց ԻՐ ՏԻՐՈՋԸ։Յունգին միայգամից չվերցրեց, բայց երբ աշխատողը երկրորդ անգամ փորձեց բարկացած պատասխանեց։
-ինչպե՞ս ես համարձակվում զանգել ինձ, ես ձեզ ասել եմ դատարկամիտներ, որ ինձ աշխատանքի վայրում չզանգահարե՛ք _ բարկացած օօօ՜ ոչ՝ անչափ բարկացած ասաց Յունը։
-խնդրում եմ մի բարկացեք տեր, ես ընդամենը ցանկանում էի տեղեկացնել, որ ձեր տանը գտնվող տղան (սպասուհին չգիտեր Թեի անունը) չի թողել, որ վիրակապեմ ոտքը և նաև ավելացնեմ վիրավորել է ձեզ ասելով, որ գնաք գրողի ծոցը _ խորամանկ հայացքով ասասց սպասուհին։Դե գուցե բոլորը անեն այնպես ինչպես սպասուհին՝ այդ վիրավորանքներից հետո...գուցե՞....։
-ախխ՜ այդպե՞ս, լա՜վ նա դե՞ռ պատասխան կտա _ այս խոսքերից հետո միանգամից անջատեց։
Իսկ սպասուհին՝ անհասկանալի մտքերով, անցավ ամենօրյա աշխատանքին։
Թեն դեռ անկողնում շուռ ու մուռ էր գալիս, ոտքը դեռ ցավում էր։Բայց չպետք է իրեն մոտ թողի աշխատողներին։Նա չի ցանկանում կատարել Յունի հրամանները, աշխատողների միջոցով։Ցավը մի փոքր մեղմել էր և որոշեց գնալ լոգարան, <կարող է ցավը ավելի մեղմի> այս մտքերով մտավ լոգարան։
☆☆☆
Բարձրակարգ միջավայր, կատարյալ զգեստներ, խավարի մեջ կորած գիտակցություն, հարստություն, փող, կորած խիղճ։Եթե այս մարդկանց հարցնենք՝ ի՞նչ է կարեքցանքը, գթությունը դիմացինի հանդեպ, վստահ եմ կասեն փողի մի մասնիկը։Բայց ոչ, նրանք դատարկամիտ են մտածում՝ <փողը միայն ձեռքի կեղտ է > դե փողով էլ կարող ես հարցեր լուծել, որոնք օգտակար են մարդուն, բայց այս սեղանի առջև նստածները վստահ եմ փողը իրենց կեղտոտ գործերը մաքրելու համար են օգտագործում։Կամ էլ հաճույքներ ստանալու համար։
Սեղանին դրված է ջրի շշեր, իսկ այ շուրջը նստած են բաժնետերերը, սեղանի գլխավերևում նստած է Մին Յունգին։
-պարոն Յունգի, Չոնի (ի նկատի ունի Չոնի հորը) գործակալությունը դուրս է եկել մերինի դեմ _ խոսեց պարոն Նամջունը, որը համարվում էր Յունգիից հետո գլխավորներից մեկը։
-ի՞նչպես եք դա հասկացել _ մատները մեկը մյուսի մեջ անցկացրեց Յունգին։
-պարոն Յունգի՝ մեր վերջին ուղարկած մեքենան տեղ չի հասել, իսկ դրա հետևում միայն Չոն Դահյոն կարող էր կանգնած լինել _ խոսեց Ջինը ով նստած էր Նամջունի դիմաց՝ Յունի աջամասում։
-դե այո, դու ճիշտ ես, համենայնդեպս նա չի թաքցնում, որ աչք ունի մեր համատեղ բիզնեսի վրա _ լրացրեց մյուսներին Հոբին։
-այսպես այսպես, ուրեմն քննարկելու ոչ մի հարց չունենք, ուղակի կվերացնեմ այդ գրողի տարած Չոն Դահյոնին ու հարցը փակած է _ քմծիծաղով ասաց Յունը, իսկ հետո լրջացավ։
-իսկ, մեր օգնության կարիքը կա՞ _ միջամտեց հաջորդ բաժնետերը։
-ինչպես միշտ, ես իմ գործը մաքուր կանեմ _ բզմանշանակ քմծիծաղելով ասաց Յունը։
Այսպիսով ժողովը ավարտվեց, և ինքներտ տեսաք արդյունքը։Հիմա հարց է ծագում՝ ի՞նչ մեքենայի մասին է խոսքը գնում, դա թմրանյութ էր։Յունգի գործարանը մատակարարում է արտերկիր մեծ չափաբաժնով թմրանյութ։
☆☆☆
Մինը ազատություն զգալով փորձեց դուրս գնալ բայց նա մոռացել էր, որ գործ ունի Չոն Չոնգուկի հետ։Գուկը այդքան էլ հիմար չէ, նա դեռ գիշերն էր փակել դուռը։Մինը գնաց դռան մոտ, որը կարծես անդունդ լիներ իր համար։Փորձեց բացել բայց ապարդյուն, այդպես էլ դռանը հենվեց, այդպես իջավ հատակին նստեց և անհույս գլուխը իջեցրեց։Դե ինչպե՞ս կլինի նրա ճակատագիրը մեկ անգամ իրեն օգնի, լոգարանից դուրս է գալիս Չոնգուկը։Առաջ է գալիս կքանստում Մինի առջև, ձեռքով բռնում է Մինի ծնոտից և բարձրացնում վերև ստիպում, որ վերջինս նայի իրեն։
-քեզ թվում էր, որ հիմար եմ, ի՞նչ է _ նա հիմա ոչ հանգիստ է, և ոչ էլ բարկացած։
-ես ցանկանում եմ տուն գնալ ինձ սպասում են _ Մինը դեռ շարունակում էր նայել Գուկի աչքերի մեջ։
-և ո՞վ
-դա քեզ չի վերաբերում _ Գուկի ձեռքը ծնոտից ազատեց։
-այդ դեպքում կմնաս այստեղ, մինչ իմ իմանալը _ քմծիծաելով ասաց Գուկը։
Սենյակի բանալին հանեց գրպանից, և պահեց ձեռքերում։
-ինձ իմ եղբայրն է սպասում _ հանձնվելով ասաց Մինը բայց այս անգամ, համարձակ նայեց Գուկի աչքերի մեջ։
-իսկ նա հարազատ եբայրտ է՞ _ ցինիկ քմծիծաղով ասաց Գուկը։
-ցինիկությունտ սահմաններ չունի _ Մինը արդեն ժամերն է հաշվում, երբ պետք է ազատվի իր համար անդունդ դարձած տարածքից - ես քեզ ասացի, իսկ հիմա բացիր այս անիծյալ դուռը։
-ոչ չեմ բացի, պատասխանտ այդքան էլ գոհացնող չէր _ բանալին վերևում պահելով ասաց Չոնը։
-ի՞նչ, օօօ՜ ոչ ես հիմա քեզ դաս կտամ _ բարկացած տեղից վեր կեցավ և հարձակվեց Գուկի վրա։
Մինչ Մինը տանջվում էր բանալին վերցնելու բաղձալի փորձերով, Գուկը զվայլվում էր Մինի կատարյալությամբ։Գուկը մոտ գնաց և գրկեց Մինի իրանից։Մինի մարմով սառը քամի է անցնում, ձեռքերը իջեցնում է, իր և Գուկի հայացքները հանդիպում են։Չիմի սիրըտ հիմա մեքենայի արագության չափանիշներին համաձայն բաբախում է։
☆☆☆
Յունը ժողովի ավարտից հետո նստում է մեքենան և շարժվում ԻՐ առանձնատուն։Բավականին արագ է վարում, և՛ որ սիրում է արագությունը, և՛ նաև պետք է պատժի իր տանը գտնվողին։Պարզ կարելի է հասկանալ թե ում։Հասնում է առանձնատան դիմաց, մեքենան կայանում է բակում, և մտնում է ներս։Միանգամից բարձրանում է Թեի սենյակ, բացում է սենյակի դուռը, և... սատանան տանի Թեն սրբիչը մինչև գոտկատեղ փակել էր, իսկ այ մարմնի մյուս մասը տեսանելի է իր աչքին։Յունը կծեց շրթունքի վարին հատվածը և կամաց-կամաց առաջ գնաց։Իսկ Թեն ով հասցրել էր կրմրել փորձում էր ամեն հնարավորին ձևով փակել կրծքավանդակը։Ինչ անհնարին է, երբ կանգնած ես փակուղու առջև։
Թեն հետ գնաց մինչև նստեց պահարանի վրա....
Շարունակելի՝օհօ՜ ինձ թվում էր չեմ վերջացնի, բայց ունենք այն ինչ ունենք սխալների համար կներեք, չեմ ստուգել և այո սպասում եմ կարծիքներին 💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖💖