Եղիր իմը հավերժ

Կորեայի գեղեցիկ առավոտներից մեկն էր, արևը իր շողերը սփռել էր ամբողջ աշխարհով մեկ , ջերմացնելով շրջակայքը , տղաները դեռ քնած էին երբ հեռախոսը զանգեց, և այդպես զանգեց ևս մի քանի անգամ երբ մեծը վեր կենալով վերցրեց այն և առանց նայելու ով է զանգում պատասխանեց։
-տեսել եք ժամը քանիսն է,-քնից դեռ ամբողջովին չարթնացած։
-տղաս վեր կենալու ժամանակ է, Չիմը դասի է։
Յունը նայեց հեռախոսին , մայրն էր .
-ախխ մայրիկ կներես , չէի նկատել ով է զանգում,հիմա արագ կպատրաստվենք, Չիմինին ես կտանեմ , չի ուշանա,-մի փոքր իր պահվածքից անհարմար զգալով։
-ոչինչ տղաս, լավ դե արագ քնկոտներ պատրաստվեք և գնացեք ։
-լավ մայրիկ,-ասելով տղան անջատեց, ձեռքերով դեմքը շփեց և նայելով քնած տղային, ամուր գրկեց, մոտենալով ականջին շշնջաց։
-փոքրիկ Պակ արթնանալու ժամանակն է,-տղայի այտը համբուրելով։
-հյոն թող քնեմ,-պտտվեց Յունի կողմը այնպես որ իրենց շուրթերի միջև ընդամենը մեկ սանտիմետր էր մնացել,օհ Յունգից շատ ջանք կպահանջվի իրեն զսպելու համար, բայց նա դա չէր ուզում, մոտեցավ և համբուրեց, մի ակնթարթ տևած համբյուրից հետո Չիմինը զարմացած նայում իր եղբորը , իսկ Յունգին արագ վեր կենալով հեռացավ, չմոռանալով եղբորը զգուշացնել որ ուշանում է։
Տղան արագ վեր կացավ և գնաց լոգարան, արագ լոգանք ընդունելուց հետո  հագնվեց։
(Նրա տեսքը)

Հագնվելուց հետո ներքև իջավ , եղբայրը նախաճաշ էր պատրաստում , հագին միայն տաբատն էր, այնքան սեքսուալ տեսք ունի , կարելի է ժամերով հիանալ։
Մտածեց Չիմինը , հայացքը չէր կտրում առնական տղամարդու մերկ մարմնից , այնքան կուզեր այդ գեղեցկությունը իրենը լիներ, օհ մեռնելու չափ ուզում է, որ եղբայրը միայն իրեն պատկանի, այն թաքուն խանդը որը ներսից կրծում էր Չիմինի մարմինը , նրան հանգիստ չի տալիս ամեն գիշեր,այն միտքը որը եղբայրը կարող է ընկերուհի ունենալ։
Յունգին նկատել էր եղբոր մտահոգ հայացքը, այնքան բան կար աչքերում գրված, որ եթե Յունգին ուզի կարդալ և հասկանալ կխորտակվի այդ անսահման տիեզերքում ։
-դե եղբայր նախաճաշիր այն արդեն պատրաստ է ,ես քեզ կտանեմ  երբ վերջացնես,-ժպիտը դեմքից չէր անհետանում։
-ըմ լավ
Նրանք լուռ նախաճաշում էին մինչ այն պահը երբ,
Յունը պետք էր Չիմինին տաներ համալսարան, մի պահ Չիմինը շփոթվեց երբ հասկացավ որ եղբայրը շոր հագնելու բացառձակ միտք չունի,  վեր կացավ տեղից և մոտենալով տղայի ականջին շշնջաց։
<<Ես չեմ ցանկանում որ իմ եղբորը այսպես տեսնեն , արագ մի բան հագիր և  ինձ տար >>չսպասելով իր Հյոնի պատասխանին , գնաց բակ որտեղ էլ պետք է սպասեր իր եղբորը։
Յունգին զարմացած էր տղայի խոսքերը ստիպեցին իրեն մոռանալ ամեն բան, այնքան քաղցր մեղեդու պես հնչեցին որ քիչ էր մնում նա հենց այտեղ էլ ավարտեր, ուշքի գալով , հագավ մի բաց վերնաշապիկ և շտապեց եղբոր մոտ։
Մեքենայի մեջ ոչ ոք չխոսեց , լուռ հասան համալսարան, հասնելով տեղ Չիմինը համբուրեց եղբոր այտը և նրան հաջողություն մաղթելով անհետացավ։
<<Փոքրիկ սատանա , դու ինձ ստիպում ես անել մտքիս ուզածը >>քմծիծաղ տվեց իր իսկ մտքերին և շարժիչը գործի գցելով մեծ արագությամբ սլացավ մոտակա ակումբներից մեկը, այնքան էմոցիա կար իր մեջ որ քիչ էր մնում խեղտվեր իր իսկ ստեղծած անեանելի իրավիճակից։
////
Առաջինը ժամը անցավ , շատ հանգիստ դասամիջոցին բոլորը շտապում էին ճաշարան, բացի Չիմինից ով կրկնում էր իր դասը։
Նրան մոտեցավ Հոբին, նուրբ ժպտաց տղային իսկ հետո անցավ բուն թեմային։
-բարև Պակ, եթե քեզ հրավիրեմ սրճարան չես մերժի?,-սպասում էր բացասական պատասխանի, որը գնալով ուշանում էր, վերջապես լսվեց տղայի դրական արձագանքը և պայմանավորվեցին դասերից հետո հանդիպել և գնալ։
Չիմինը չէր մտածում թե ինչ կլինի, չէ որ հանցանք չի գործում, ուղղակի ինչ որ տղայի հետ, այն էլ գեղեցիկ գնալու է սրճարան , ոչ, ոչ մի վատ բան չի լինի։
Որոշեց զանգել և տեղեկացնել իր Հյոնին...