9 մաս
-տար ինձ շատ հեռու Չյոլ,-ասացի ես
Մենք գնացինք մի տեղ,որտեղ բնությունը շատ գեղեցիկ է,հաճելի եղանակ էր և համարյա մարդ չկար…մենակ փոքրիկ տնակ նկատեցի:
Դուրս եկա մեքենայից և սկսեցի ուսումանսիրել:
-Wow,այստեղ շատ գեղեցիկ է,-ասացի ես
-ես համարյա միշտ այստեղ եմ լինում,-ասաց նա
Մենք բարձրացանք ամենա բարձր սարը:
-այն փոքրիկ տնակը տեսնում ես?,-ասաց նա
-ուհու
-ժամանակին այնտեղ տատիկս էր ապրում,փոքր ժամանակ ես ու եղբայրս ամառային արձակուրդներին գնում էինք տատիկի մոտ,-պատմում էր նա ժպտալով
-ես սիրում եմ փոքրիկ տնակներ,իսկ եղբայրդ տանել չէր կարողանում :) տեսնես փոքր ժամանակ ինչպես է մնացել,-ասացի ես
Ծիծաղեց և ասաց.
-Նա գալիս էր այստեղ մենակ նրա համար,որովհետև տատիկը համեղ ուտեստներ էր պատրաստում :D
Սկսեցինք ծիծաղել,հետո գնացինք այդ տնակը:
Համ դրսից,համ ներսից շատ գեղեցիկ էր:
-Սոված ես?,-հարցրեց նա
-հա,-ասացի ես
-բայց ոչ ինչ,որ պատրաստ էլ չգիտեմ,-ծիծաղելով ասաց նա
-ինչ? Ես արդեն մեկ տարի է գազօջախի մոտ չեմ կանգնել,-ասացի ես
-ինչ? Մեկ տարի? Ահհ….
Երկուսիս ստամոքս միաժամանակ ձայն հանեց:
-Ռամյոն կա?,-ասացի ես
-հմմ,սպասիր……հա կա,-ասաց նա
-այսօր մենք ուտելու ենք ռամյոն ու..ու էլի ռամյոն,-ասացի ես
Գնացի նրա հետ խոհանոց:
-ինչից սկսենք,-ասաց նա
Մենք բարեհաջող պատրաստեցինք ռամյոնը:
-Բարի ախորժակ
-Բարի ախորժակ
Մենք այնքան սոված էինք,որ չէինք խոսում,բայց մի քանի րոպեից Չյոլը ասաց.
-Սոլ
-ինչ?
-ես վաղը գնում եմ,-գլուխը կախելով ասաց նա
-ուր ես գնում?
-Չինաստան
-քանի օրով ես գնում?-հարցրեցի ես
-ընդ միշտ
-ինչ?
-Ես նրան խոստացել էի,որ եթե նրա հետ ինչ որ բա լինի ես քո մասին հոգ կտանեմ,բայց ես հիմա համուզված եմ,որ քեզ ոչ մեկ չի կարող նեղացնել,ու քո հետ ամեն ինչ կարգին ա
Իսկ ինչ վերաբերվում ա Մայքին,նա էլ գոյություն չունի երկրի վրա