Սեքս ու Ոչ Մի Պարտավորություն

Երբ Արամը վճարեց ընդունարանում համարի համար, նրանք նստեցին ավտոմեքենան:

-Հիմա, չես ասելո՞ւ, թե ինչ է ինձ սպասվում:

-Չէ:

-Ես անհամբեր եմ:

-Ժամը քանի՞սն է:

-12:45:

-Շատ լավ: Միայն խոստացիր, որ ինչ ասեմ' պետք է անես:

-Օրինա՞կ:

-Ուղղակի խոստացիր:

-Լավ, բայց դու ինձ արդեն վախեցնում ես:

Արամը ժպտաց:

-Հիմա դու ինձնից ամաչելուց բացի նաև վախենում ես:

-Ես քեզնից չեմ ամաչում:

-Այո՞,-նա աչքի տակով նայեց Եվգենյային,-դե, հանվիր ու նստիր իմ ծնկներին, հենց հիմա:

-Դու գժվե՞լ ես, վարելու պահի՞ն:

-Այո: Ես պատուհանները կփակեմ,-ասելու հետ միասին նա փակեց դրանք:

-Իսկ հետո՞:

-Հետո ինքդ ինչ-որ բան կմտածես: Այսքանը ես եմ մտածել, մի փոքր էլ դու:

-Չէ,-զայրացած ասաց աղջիկը:

-Ուրեմն ամաչում ես:

Եվգենյան գլորեց աչքերը, խեթ նայեց Արամին ու հանեց շապիկը, հետո' կրծկալը ու նստեց այնպես, ինչպես նա էր ասել:

-Ի՞նչ ես անում,-զարմացած հարցրեց Արամը:

-Դո՞ւ չասացիր...

-Ես չէի կարծում, որ կանես:

Եվգենյան կրկնակի զայրացած էր, բայց չար ժպտաց:

-Իսկ դու գիտես, որ իմ հագին վարտիք չկա:

Արամի ադամախնձորը շարժվեց: Նա դժվարությամբ կուլ տվեց թուքը: Դա լավ նշան չէր:

-Այնտեղ ընդհանրապես ոչինչ չկա,-ասաց Եվգենյան ու կրծքերը մոտեցրեց նրա շրթունքներին: Արամի բախտը բերել էր, որ ճանապարհը ուղիղ էր և պետք էր ընդամենը ղեկը ուղիղ պահել: Արամը նայեց նրա կրծքերին, ավելի շուտ արդեն քարացած պտուկներին:

Եվգենյան նրա գլուխը կտրուկ վերև բարձրացրեց, հետո աջ ձեռքը դանդաղ իջեցրեց ներքև, դեպի նրա անդամը ու սկսեց շոշափել:

-Դե, ասա...

-Ի՞նչ ասեմ,-հազիվ խոսելով ասաց Արամը:

-Որ ուզում ես ինձ...հիմա...այստեղ...,-նա զգում էր նրա քարացած առնանդամը:

-Ա...այո, ուզում եմ,-կմկմալով ասաց Արամը:

-Այո՞

-Այո, այո:

Արամը ձգվեց նրան համբուրելու համար, բայց Եվգենյան կտրուկ վերադարձավ իր տեղը:

-Ի՞նչ, ինչո՞ւ գնացիր:

-Քեզ պատժելու համար:

-Fuck, ինձ պետք է ավելի քիչ խոսել:

-Այո, դա ճիշտ մարտավարություն է,-նրան երկուսով սկսեցին ծիծաղել:

Հագնվելուց հետո Եվգենյան մոտեցավ Արամին:

-Սիրում եմ քեզ ու հենց այդ պատճառով ամեն անգամ ամաչելու եմ, ամեն անգամ սիրահարվելու եմ ու ամեն անգամ ավելի ուժգին,-Արամը համբուրեց նրա ճակատը:

-Ուզում դու ինձ վստահես այնքան, որքան ինքդ քեզ: Ուզում եմ մենք մի մարմին ու մեկ հոգի դառնանք: Հանկապես հանկողնում:

-Դու գիտես, որ ես քոնն եմ, ամբողջությամբ: Չկա մի բան, որ դու իմ մասին չիմանաս ու հուսով ես նույնպես:

-Իհարկե,-նա ժպտաց Եվգենյային,-իսկ հագիդ իսկապե՞ս վարտիք չկա:

-Թող դա գաղտնիք մնա,-Եվգենյան ժպտաց նրան,-կարող եմ երաժշտություն միացնե՞լ:

-Միայն ոչ Goodbye angels-ը:

-Ինչո՞ւ:

-Դու տխրում ես,  իսկ ինձ այսօր ուրախ Եվգենյան է պետք:

-Այդ երգի տակ ուղղակի ես ավելի լավ եմ զգում շրջապատը, զգում յուրաքանչյուր թփին, կենդանուն, քեզ, իմ սերը: Իմ հոգին կարծես բացվում է...

-Հիմա ուզւոմ ես դա լսե՞լ:

-Ըհն :

-Լավ, բայց նախ ասա, թե ժամը քանիսն է:

-13:05:

-Մենք հինգ րոպեից կհասնենք: Դու մեկ երգ լսելու հնարավորություն ունես:

-Լավ, փոշմանեցի: Արի ռադիոյով պատահական երգ ընտրենք:

Եվգենյան միացրեց ռադիյոն և հենց առաջին իսկ գտած երգը նրա սրտով էր: Դա Maroon 5-ի Sugar-ն էր:

Նրանք հասան ջրվեժ, այն ավելի գեղեցիկ էր, երբ արևն ընկնում էր վրան:

-Մենք պետք է վերև բարձրանանք, այտեղ, որտեղից այն գահավիժում է ցած:

-Լավ, համաձայն եմ:

Նրանք դա մեծ դժվարությամբ արեցին, իհարկե ոչ առանց օգնության:

Վերևից հիանալի տեսարան էր բացվում:

Նրանք երկուսով կարծես աստվածներ լինեին, որոնք վերևից նայում էին ներքև, քայլող փոքր մարդկանց:

-Սա հրաշալի է,-բացականչեց Եվգենյան, շնորհակալ եմ,-ու գրկեց Արամին:

-Սա դեռ ամենը չէ:

-Այո՞:

-Ըհն...Եվգենյա,.դու սիրում ես ինձ այնպիսին, ինչպիսին ես կամ: Ես էլ եմ քեզ սիրում, մինչև քո վերջին մոլեկուլը: Ես խոստանում եմ, որ դու երբեք չես զղջա, որ հանդիպել ես ինձ, թեկուզ այնպիսի պայմաններում, որոնցում մենք հանդիպեցինք: Իսկ ես երջանիկ եմ, որ ամեն օր կարողանում եմ լսել քո ձայնը, տեսնել ժպիտդ, գրկել քեզ ու նաև ուրախ եմ, որ ես ազատություն ունեմ քեզ զգալու և սա միայն սեքսի մասին չէ,-Եվգենյան մի փոքր վախեցած էր թվում,-Ես զգում եմ քո տրամադրությունը, քո վախերը, քո զգացմունքները: Կարծում եմ, որ այս ամենը ավելի ազատ անելու ու մեր սերն ու երջանկությունը լիարժեք վայելելու ժամանակն է: Պատրաստ ես ինձ նման հիմարին պատկանել ամբողջ կյանքում, մինչև' մահը չբաժանի մեզ:

Այս խոսքերի վրա նա ծնկի իջավ ու գրպանից հանեց մի սև տուփ, բացեց այն ու թեքեց դեպի Եվգենյան: Դրա մեջ շատ նուրբ մատանի էր դրված, գունավոր մանուշակագույն քարով: Եվգենյան նրա խոսքի կեսից արդեն հասկացել էր, թե ինչին է նա տանում ու նրա սիրտը շատ արագ էր բաբախում հիմա, երբ նա դրանում համոզվեց:

Հանկարծ նա էլ ծնկի իջավ, մեկ ոտքի վրա: Արամը արդեն վախեցավ:

-Նախքան պատասխանել, ես էլ եմ ուզում քեզ մի հարց տալ: Դու ուզո՞ւմ ես ամբողջ կյանքդ ինձ հետ կապել: Միասին լինել, երբ դաշտանի օրերին ես կատաղած եմ, մնացած օրերին հարցասեր, փոփոխական: Դու գիտե՞ս, որ ես կարող եմ անտանելի լինել, կոպիտ, նույնիսկ շատ կոպիտ: Կարող եմ նեղացած ժամանակ ասել, որ գնաս: Գիտե՞ս, որ մեքենայի միջի դեպքը կարող է շատ անգամ կրկնվել, բայց եթե դու ուրիշ կնոջ մոտ գնաս, դա քո վերջին քայլը կլինի, որ դու կանես: Ասել, որ ատում եմ քեզ ու այս ամենը մինչև մահը չբաժանի մեզ:

-Միայն քո կողքին ես կարող եմ ապրել, միայն քեզ հետ: Հիմա ես պետք է ընտրեմ ապրելու ու չապրելու միջև ու ես ընտրում եմ ապրելը: Ու այո, ես պատրաստ եմ անբավարարված մնալ,-նրանք երկուսը սկսեցին ծիծաղել, բայց Եվգենյան նաև լացում էր: Ամեն կերպ փորձում արցունքները կանգնեցնել, բայց չէր ստացվում...Նրա դեմքը ամբողջությամբ կարմիր էր:

-Դե, ես <<այո>>-ից բացի ասելու ոչինչ չունեմ,-Արամի սիրտը վերջապես հանգստացավ ու նա ամուր գրկեց նրան:

Նրանք այդ դիրքում մանցին մոտ 5 րոպե, որից հետո աղջիկը ասաց.

-Դու դեռ փոշմանելու ես սրա համար, և դեռ շատ անգամներ,-Արամը ժպտաց ու նրա ձախ ձեռքի մատնեմատին դրեց մատանին:

-Հուսով եմ, հակառակ դեմքում մեր կյանքը չափազանց տխուր կանցնի:

Սպասում եմ Ձեր արձագանքին:))
Ինչպես նաև Ձեր մեկնաբանություններին:)