Սեքս ու Ոչ Մի Պարտավորություն

Էրեբունի հիվանդանոցի երրորդ հարկում իրար կողք կողքի նստած էին երկուսը' կին ու տղամարդ: Կինը լաց էր լինում, կողքինը չգիտեր, թե ինչ ասեր:

Դրանք Եվգենյայի ծնողներն էին:

-Այս ամբողջը իմ պատճառով է: Ես ամենաահավորը մայրն եմ, ես արժանի չեմ նրան: Ես անպատասխանատու եմ, քնել եմ նրա ընկերոջ հետ,-այստեղ նա փղձկաց ու սկսեց ավելի բարձր եւ ուժգին լաց լինել,-նա իմ պատճառով հայտնվել է այստեղ: Հուսով են' նրա հայտնվելը ինչ-որ բան կփոխի:

-Խնդրում եմ, հերիք է լաց լինես: Մեղավորը ես եմ: Ես ձեզ շաբաթներ շարունակ մենակ էի թողնում: Չէի շփվում նրա հետ, քեզ հետ,-այստեղ Լենան աչքերը բարձրացրեց,-ես քիչ ժամանակ էի անցկացնում ձեզ հետ: Ինչո՞ւ պետք է քեզ մեղադրել դավաճանության մեջ: Աղջիկս իմ պատճառով է այստեղ:

-Չէ, դու մեզ համար էիր աշխատում, ես ստորն եմ...

-Չէ, էդպես մի ասա, դու լավ կին ես: Ճիշտ է, խմել չգիտես,-նա ժպտաց, -բայց դա քեզ վատը չի դարձնում:

Նրանք երկուսն էլ սկսեցին ծիծաղել: Լենան արցունքները սրբելով ժպտում էր:

Այդ պահին նրանց մոտեցավ Արամը, նա շատ գունատ էր:

-Նրա հետ ամեն ինչ նորմա՞լ է,-հուզված հարցրեց նա:

-Այո, շնորհակալ եմ, որ եկար:Ինչո՞ւ ես այդպես հուզված:

-Չէ,-խորը շունչ քաշելով ասաց Արմենը,-ուղղակի շատ շոգ է ապրիլ ամսվա համար,-նա գիտակցեց իր այդտեղ գտնվելու անփութությունը :

-Լավ, ուզում ես նրան տեսնե՞լ,-կասկածամիտ հայացքով հարցրեց Համբարձումը:

-Եթե հնարավոր է, ուղղակի եթե հասել եմ այստեղ...

-Եթե ուզում ես մտիր, բայց նա մենակ չէ, նրա ընկերը նրա հետ է,-Արամը մի տեսակ ընկճվեց,-օ, ես մոռացա ձեզ ծանոթացնել: Սա Լենան է, իմ կինը, այսինքն շուտով նախկին կինը,-մի փոքր կարմրելով ասաց նա,-իսկ սա իմ փաստաբանն է, Արամը:

-Ուրախ եմ, տեսնում եմ' Դուք ընկերացել եք Եվգենյայի հետ:

-Այո, նա շատ լավ ու անմիջական աղջիկ է...,-կարծես չիմանալով ինչ ասել կմկմաց Արամը,-նրա մոտ նրա ընկե՞րն է:

-Այո, նրանք բաժանվել էին եւ դրա պատճառով է նա այս վիճակում: Հուսով եմ' հիմա ամեն ինչ լավ կլինի...

-Այո, ես էլ,-գետնին նայելով ասաց Արամը,-լավ, ես պետք է գնամ: Մոռացել էի, որ հանդիպում ունեմ նշանակած: Առողջություն ձեր աղջկան: Ցտեսություն:

-Այո՞, չե՞ք մտնի նրա մոտ...

-Ոչ, ուշանում եմ...

-Լավ, այդ դեպքում մինչ հանդիպում:

-Ըհն,  ցտեսություն:

Արամը մտամոլոր շարժվեց դեպի վերելակը: Նա կոտրված էր մի տեսակ, երեւի չէր սպասում, որ Եվգենյան նրան կների: Նա վերադարձավ աշխատանքի:

Այդ ժամանակ համար 331 հիվանդասենյակում երկուսը նստած զրուցում էին:

-Ես էլ չեմ բարկանում քեզ վրա: Ուղղակի այս երկու շաբաթում ինձ համար շատ բան պարզ դարձավ ու ես հասկացա, որ ամեն ինչ ավելի վատ կավարտվեր, եթե այս ամենը շարունակվեր:

Եվգենյան պառկած էր, նրա կողքին մի տղամարդ էր նստած, ձեռքերը կրծքին խաչված:

-Ներել ես ինձ, դա լավ է, բայց մորդ էլ ներիր: Նա լավ խմած էր, երբ ես նրան մետեցա:

-Ես նրան արդեն ներել եմ: Հաջողություն քեզ,- Էրիկը արդեն վեր էր կացել տեղից, ուզում էր հեռանալ,-սպասիր, քեզ ո՞վ է կանչել:

-Քո ծնողները: Նրանք կարծում են, որ քո հիվանդանալու պատճառը ես եմ:

-Այո, լավ, գնա: Երջանիկ եղիր:

Եվգենյան մենակ մնաց պալատում: Նա մտածում էր իր հիվանդության իրական պատճառի մասին: Նա սկսեց լաց լինել հիշելով, թե ինչ տեսավ, երբ մտավ բնակարան: Նա չպետք է այդքան շուտ մոռանար նրան, գոնե մեկ օր պետք է դիմանար:

Նա սրբեց արցունքները, երբ զգաց, որ ինչ-որ մեկը պալատ է մտնում: Դրանք նրա ծնողներն էին:

-Ինչպե՞ս ես աղջիկս:

-Լավ մայրիկ:

-Ես այնքան ուրախ եմ: Ներիր ինձ, ես հասցրի քեզ հիվանդանոց, դու հիվանդացար...,-բայց նա չհասցրեց ավարտել, երբ Եվգենյան փակեց նրա բերանը:

-Ոչ մայրիկ, դու մեղավոր չեք: Դուք մեղավոր չեք,-նա նայեց նաեւ հորը, -խնդրում եմ հանգստացեք: Ես Էրիկին չէի սիրում, եւ ինձ շատ քիչ ժամանակ պահանջվեց դա հասկանալու համար: Այնպես որ, ես քեզ ներելու ոչինչ չունեմ: Ձեր հարցերը ինքներդ պարզեք,-ծնողները իրար նայեցին:

-Եթե մենք մեղավոր չենք, ապա ո՞վ է մեղավոր: Բժիշկը ասաց, որ դու ուժեղ սթրես ես տարել, երկար անձրեւի տակ ես մնացել ու այդ պատճառով ես հիվանդացել: Ես կարծում էի, որ դրա պատճառը ես եմ...

-Ոչ ամեն ինչ նորմալ է,-նա նայում էր իր ձեռքերին,-իսկ դուք ի՞նչ եք որոշել: Բաժանվո՞ւմ եք:

Լենան նայեց Համբարձումին:

-Ես սիրում եմ քեզ ու ուզում եմ ամեն ինչ ուղղել,- կնոջը մոտենալով ասաց Համբարձումը:

-Դու պատրաստ ես ինձ ներե՞լ,-լացակումած ասաց Լենան:

-Եթե միայն դու պատրաստ ես ինձ ներել,-նրանք գրկախառնվեցի,-ես քեզ համար լավագույն ամուսինը կդառնամ:

-Իսկ ես քեզ համար լավագույն կինը:

Նրանք երկար գրկախառնվեցին, Եվգենյան ուրախ էր նրանց համար: Նա գիտեր, որ այսուհետ նրանց մոտ ամեն ինչ լավ կլինի:

-Արամին պետք է միանգամից ասեինք, քանի դեռ նա չէր գնացել:

-Ի՞նչ, նա այստե՞ղ էր,-զարմացած հարցրեց Եվգենյան:

-Այո, սկզբում ուզում էր մտնել, բայց մենք ասացինք, որ Էրիկն է այստեղ: Նա ասաց,  որ հանդիպում ունի ու գնաց:

Եվգենյան չգիտեր, ուրախանար, թե տխրեր:

<<Հնարավոր է, որ նա մտածել է, թե մեր բաժանումն է պատճառը, դրա համար էր եկել: Նա ուղղակի իրեն մեղավոր է զգացել: Բայց ինչո՞ւ նա պետք է իրեն մեղավոր զգար>>.Եվգենյան մտածում էր:

-Լավ աղջիկս: Մենք.ք գնանք քեզ համար հագուստ բերենք: Քեզ վաղը դուրս են գրում: Մենք շուտով կվերադառնանք:

Նրա ծնողները դուրս եկան ու Եվգենյան մնաց մենակ: Նա շրջվեց պատի կողմը: Աղջիկը անընդհատ մտածում էր, թե ինչո՞ւ է Արամը եկել հիվանդանոց: Մի՞թե նա նրան սիրում է: Իսկ այդ դեպքում ինչո՞ւ թողեց նրան,եւ ինչո՞ւ դավաճանեց միայն մի քանի ժամ անց:

Եվգենյան եկավ եզրահանգման, որ Արամը նրան սիրել չի կարող, միայն խղճի խայթից դրդված է եկել հիվանդանոց ու առանց նույնիսկ նրան տեսնելու հեռացել: Միայն իմացել է, որ լավ է ու հեռացել է: Բայց նա դա հեռախոսով էլ կարող էր հարցնել, այնպես չէ՞:

Եվգենյան անդադար մտածում էր, իսկ արեւը այդ պահին դանդաղ մայր էր մտնում:

Հուսով եմ' այս մասը ձեզ դուր կգա: Գրեք ձեր կարծիքը մեկնաբանություննդրուն ու մի մոռացեք ⭐⭐⭐⭐-երի մասին.😚