իմ գրքի ընկեր

POV Աստղիկ

Ներս մտա տուն տատիկը տանն էր, արագ գնացի փոխվեցի, որ չտեսնի հագուստիս կեղտը  հագուստս դրեցի լվացքի մեքենայի մեջ և եկա ճաշասենյակ

-Աստղ բան է եղել, որ շուտ ես տուն եկել

-Չէ տատ, ուղղակի դասատուն չէր եկել, մեզ էլ բաց թողեցին

Ստեցի ես, չեմ սիրում ստել սակայն չէի ուզում պատմել իրական պատմությունը

-Իսկ ինչի ես  կարմրել

ես անկախ ինձանից արագ ձեռքերս տարա այտիս, ամբողջությամբ վառվում էի 

-Երևի որ արագ եմ եկել դրանիցա

-Լավ դե արի խոհանոց ճաշենք

-Լավ

Ճաշելուց հետո գնացի իմ սենյակ, հայելու մոտ կանգնեցի տեսա որ կարմրությունը արդեն անցել էր,  հիշեցի Էմիլի համբույրը ու մարմնովս դող անցավ: Ես էլ չէի հասկանում թե ինչ է կատարվում: Միաժամանակ ուզում էի որ Էմիլի հետ անընդհատ լինեմ  իր կողքին, սակայն մյուս կողմից էլ մտածում էի թե ինչ ռեակցիա ցույց կտա Նարեկը և վախենում էի անգամ դրա մասին մտածել:

Լսեցի որ Նարեկը եկավ տուն ու միանգամից մտավ իմ սենյակ, երևի արդեն Էդգարը պատմել էր կատարվածի մասին

-Աստղ Էդգարը ասեց թե ինչ է եղել այսօր

-Տենց էլ գիտեի որ կասի, իսկ ես նրան խնդրեցի որ չասի քեզ

-Աստղ ես զայրացել եմ, որ դու չես ասել ինձ ու եթե Էդգարը չասեր, ես մեկ է իմանալու էի

-Նարեկ ինչ կարիք կար քեզ ասելու, որ այսօր մի աղջկա հետ կռիվ եմ արել, լուրջ բան չի եղել, 

-Աստղ չեմ ուզում որ քեզ մեկը նեղացնի

-Չի կարող ինձ որևէ մեկը նեղացնել, քանի որ դու ինձ միշտ կպաշտպանես, ասեցի ես ու գրեցի եղբորս

-Ճիշտ ես, իսկ ով նեղացնի, ոտքերը կջարդեմ կես կատակ, կես լուրջ ասեց Նարեկը:

Հաջորդ օրը դպրոցում բոլորը խոսում էին իմ ու Մոնիկայի կռվի մասին:

-Աստղ ափսոս երեկ չէի եկել, ասեց Արփինեն

- Հաա, տխուր էր առանց  քեզ

-Բոլորը խոսում են քո ու Մոնիկայի կռվի մասին, սակայն ինչ կապ ունի Էմիլը, որ անընդհատ իր անունն էլ են տալիս

-Մոնիկան Էմիլի ընկերուհին է, կամ ընկերուհին էր և նա եկավ մեզ բաժանեց այնուհետև Մոնիկային տարավ ճաշարանից

-Հաա, կարծես կինոյի դրվագ լինի Աստղ

-Ես էլ եմ համաձայն:

Երկար դասամիջոցին ես ու Արփինեն գնացինք ճաշարան, ես անկախ ինձանից փնտրում էի Էմիլին, սակայն նա չկար: Երբ վերադարձանք դասարան տեսա որ սեղանիս վրա ինչ-որ տուփ է դրված

-Սա ինչ տուփ է Աստղ, հարցրեց Արփինեն

-Ես էլ չգիտեմ, ու երբ բացեցի տեսա որ մեջը ձեռնոցներ են

-Աստղ տեսնես ով է նվիրել, հարցրեց Արփինեն

-Չգիտեմ, թեև կասկածում էի թե ով կարող է լինել

-Ինչին ես սպասում փորձի

Ես հագա ձեռնոցները նրանք այնքան փափուկ էին, 

-Աստղ շատ գեղեցիկ են, ու քեզ շատ է սազում,

-Հա իմ դուրն էլ շատ եկան

Ես վստահ էի, որ Էմիլն է նվիրել,քանի որ երեկ ասել էի որ կորցրել եմ ձեռնոցներս, սակայն չէի պատկերացնի որ նա կֆիքսի դա ու ինձ նվեր կանի: Ես ձեռնոցները դրեցի նորից տուփի մեջ, սակայն ամբողջ դասին ձեռնոցը նվիրողի մասին էի մտածում:

Հաջորդ դասամիջոցներին էլ ես նրան չտեսա, դիտմամբ բոլոր դասամիջոցներին դուրս էի գալիս դասարանից, սակայն նա չկար, նույնիսկ մտածում էի արդեն որ սխալվել եմ, որ կարող է որ Էմիլը չի նվիրել:

Արդեն մնում էր 5 րոպե վերջին դասի զանգին, երբ ինձ նամակ եկավ: Բացեցի տեսա որ անծանոթ համարից է, նամակում գրված էր՝

-Հուսով եմ որ նվերը դուրդ եկավ, ու այն չես կորցնի:

 Ես մի քանի անգամ կարդացի նամակը, ու չգիտեի թե ինչ պատասխանեմ:

-  Շնորհակալ եմ, բայց պետք չէր Էմիլ գրեցի ես, իսկ անունը նշեցի որ իմանա գիտեմ որ նա է ինձ նվիրել: Այնուհետև մինչ նրա գրելը նորից գրեցի նրան

-  ինչպես ես համարս իմացել?

-Հավատա համարդ իմանալը ամենահեշտ մասն էր,

-Իսկ բարդ մասը այ դեպքում որն էր?

-ՔՈ նուրբ ձեռքերի համար ձեռնոց ընտրելը

ես ոչինչ հետո չպատասխանեցի, քանի որ զանգը հնչեց: 

-Աստղ կգաս այսօր մեր տուն, ասաց Արփինեն

-Հա կգամ

- ՈՒխխ Ինչ լավա 

Մենք 2-ով միանգամից գնացինք Արփինննեց տուն: Արփինեի հետ գնացինք ֆիլմ նայեցինք, այնուհետև խոսացինք տարբերթեմաներից

-Աստղ վերջերս դու քեզ նման չես պահում, իսկ այսօր էլ այդ նվերը, կարող է ընկեր ունես ինձ չես ասում, մի փոքր ծիծաղով ասաց Արփինեն

-Չէ Արփ ընկեր չունեմ, բայց գիտեմ թե ով է նվիրել, սակայն չեմ կարող ասել թե ով է, 

-Լավ Աստղ, հուսով եմ կարող ես մի օր ասել թե ով է, 

Այնուհետև որոշեցինք նորից ֆիլմ դիտել, ու չնկատեցինք թե ինչպես մթնեց

-Արդեն ուշ է ես գնամ

-Աստղ մեկ է վաղը շաբաթ է, կարող ես մնալ մեր տանը

-Չէ Արփ գնամ, տատիկը մենակ է, Նարեկը քաղաքում չի

Ես Արփինեն գրկեցի, ու դուրս եկա: Դուրսը ահավոր ցուրտ էր, ես ամբողջ մարմնով դողում էր, ձեռքրս փայտացել էին, ու ես հիշեցի Էմիլի նվիրած ձեռնոցների մասին ու որոշեցի հագնել: Արդեն հասնում էի մեր տան մոտ երբ տեսա, որ Էմիլը կանգնած է իր շան հետ մեր շենքի մոտ: 

Մաքսը առաջինը ինձ տեսավ և հաչաց, ու վազելով եկավ ինձ մոտ, 

-Էմիլ ինչ ես անում այստեղ?

-Մաքսի հետ զբոսնում էի, ես էլ չհասկացա թե ինչպես հայտնվեցի այստեղ, մտքերով զբոսնում էի Մաքսի ետևից, և երբ ուշքի եկա տեսա որ Մաքսը բերել է ինձ ձեր բակ, կարծես թե նա զգում էր որ քեզ այսօր կհանդիպեմ

Էմիլը խոսաց, այնուհետև հայացքը ուղղեց դեպի ձեռքերս

-Տեսնում եմ հավանել ես նվերս, ինչպես միշտ իր քմծիծաղային տոնայնությամբ ասաց

-Ոչ այդքան ստեցի ես, ուղղակի ցուրտ էր և ստիպված հագա

-Եթե չես հավանել, խնդիր չկա կարող եմ ետ վերցնել, ու նա մոտեցավ ինձ

Ես միանգամից ձեռքերս հետ տարա

-Աստղ քեզ չեն սվորեցրել որ խաբելը լավ բան չի, ծիծաղալով ասաց Էմիլը

Նա ավելի ինձ մոտեցավ, 

-Միայն տեսնեիր քեզ այն պահին երբ առաջին անգամ փորձեցիր ձեռնոցները

Ես ամբողջությամբ կարմրեցի, ուրեմն նա այդ ամբողջ ընթացքում հետևել է ինձ

-Չկա այդպիսի բան, ես ուղղակի հետաքրքության համար փորձեցի

-Ապա ինչու ասեցիր ոգևորված որ քո դուրը շատ եկավ, 

-Լավ հաղթեցիր, հավանել եմ նվերդ, 

-Այ սա ուրիշ բան, իսկ շնորհալակություն չես ուզում հայտնես

-Ես արդեն քեզ գրել եմ նամակով

-Այդպիսի շնորհակալությունը հետաքրքիր չէ, և նա նայեց ուղիղ շրթունքներիս...