իմ գրքի ընկեր

Այսօր շաբաթ է, ես ու Արփինեն դեռ մի քանի օր առաջ որոշել էինք գնալ կինոթատրոն, բայց երբ տղաները իմացան դրա մասին, նրանք նույնպես ցանկացան գալ մեզ հետ:  Ես որոշեցի այսօր հագնել զգեստ, իսկ վրայից վերարկու: Մազերս ուղիղացրեցի, և մի փոքր դիմահարդարվեցի: Դուրս եկա սենյակից, իսկ Նարեկը նստած էր բազկաթոռին և ֆուտբոլ էր նայում

-Նար չես պատրաստվում?

-Աստղ առանց ինձ գնացեք,  ես գործեր ունեմ

-Ինչ գործեր?

-Ժամադրության եմ, ժպտալով ասեց Նարեկը

-Լուրջ?, ինչ լավա, իսկ ում հետ, ես ճանաչում եմ, ոգևորված հարցրեցի 

-Չեմ ասիիի, ծիծաղալով ասեց Նարեկը

Մի քանի րոպե Նարեկին համոզում էի, որ ասի թե ում հետ, սակայն ոչ մի բան չասեց: Ես զանգեցի Արփինեին, պարզվեց նա էլ չի կարող գալ, հիվանդացել է: Ես տխրեցի, քանի որ այսօր չի ստացվի գնալ կինոթատրոն, և երբ արդեն ուզում էի գնալ սենյակ փոխվելու դռան զանգը հնչեց: Ես գնացի բացեցի, Էդգարն էր եկել:

-Բարև Աստղ

-Բարև

-Շատ գեղեցիկ ես 

-Մերսի

-Նարեկը պատրաստա որ դուրս գանք,?

-Պատրաստվումա, բայց ոչ թե կինոթատրոն գալու համար, այլ ժամադրությանա, Արփինեն էլ հիվանդացելա, մեր կինոթատրոն գնալը հետաձգվեց, տխուր ասեցի ես, իսկ ես անհամբեր սպասում էի այսօրվան:

-Բայց չի հետաձգվում, երկուսով կգնանք, ես էլ եմ տրամադրվել, որ պետքա այսօր ֆիլմ դիտեմ, նենց որ վերարկուդ հագի գնանք, թե չէ կուշանանք, 

Կինթատրոնում Էդգարը 2 popcorn վերցրեց և գնացինք դահլիճ: Նայում էինք The Mountain Between Us ֆիլմը: Ֆիլմը ինձ ու Էդգարին շատ դուր եկավ, և մենք ոգևորված քննարկելով դուրս եկանք կինոթատրոնից: Արդեն մութն ընկել էր, և մենք զբոսնում էինք քաղաքում:

-Ափսոս որ մյուսները չկարողացան գալ, ասեցի ես

-Հաա, բայց դե ոչինչ մյուս անգամ բոլորովս կգնանք,

-Հա անպայման

-Աստղ չես մրսում?

-Չէ ասեցի ես, բայց մրսում էի մի փոքր: Էդգարը բռնեց ձեռքս

-Ոնց չես մրսում, ձեռքերդ շատ սառն են, ասեց ու մյուս ձեռքս էլ վերցրեց: Աստղ քեզ լուրջ բան ունեմ ասելու

-Ասա

-Աստղ ես քեզ սիրում եմ, ու ուզում եմ որ ընկերություն անենք

-Էդգար կներես, բայց ես չեմ կարող

-Աստղ, 

-Չէ, ինձ լսիր:  Դու ինձ համար շատ թանկ ես, ես քեզ շատ եմ սիրում, բայց եղբոր պես, և չեմ ուզում որ մեր հարաբերությունները փոխվեն: Ասեցի ես ու ձեռքերս հանեցի Էդգարի ձեռքերից:

-Աստղ ես էլ էի քեզ սկզբում սիրում քրոջ պես, բայց հետո հասկացա, որ ուզում եմ միշտ կողքիդ լինել, ու վստահ եմ որ շուտով դու էլ ինձ կսիրես:

-Չէ Էդգար, մի պնդիր: Ես վստահ եմ իմ զգացմունքների վրա: 

-Լավ, տխուր ձայնով ասեց Էդգարը, բայց ես չեմ հանձնվի, ու վստահ եմ որ մի օր դու կհամաձայվես:

-Էդգար արի գնանք տուն, արդեն ուշա, 

Էդգարը տաքսի կանգնեցրեց, ետևի դուռը բացեց ու ես նստեցի, ինձ թվաց թե նա էլ կնստի, բայց նա միայն գումարը տվեց վարորդին:

-Աստղ կներես բայց չեմ կարող քեզ հետ գալ, 

Էդգարին երբեք այդքան հուսահատված չէի տեսել, բայց ես չէի կարող համաձայնվել:  Արդեն հասնում էին տուն, երբ տաքսին կանգնեց

-Աղջիկ ջան բենզինը վերջացավ, չեմ կարող շարունակել ճանապարհը

-Լավ ոչինչ, համարյա թե հասել ենք, վարորդը գումարը ուզեց վերադրարձնի, սակայն ես չվերցրեցի, և դուրս եկա տաքսիից: ես գտնվում էի Արփինեի տան մոտ, և կարիք չկար նորից տաքսի նստելու, և որոշեցի ոտքով տուն հասնել:  Հանկարծ լսեցի շան հաչոց, ու վախից քարացա:  Այդ շունը մոտեցավ ինձ, և երբ ուզում էր հարձակվել, կողքից մի շուն եկավ ու հարձակվեց այդ շանը: Ինձ վրա հարձակվող շունը փախավ, իսկ ինձ փրկող շունը մոտեցավ ինձ: Այդ շանը ես անմիջապես ճանաչեցի, Էմիլի շունն էր՝ Մաքսը: 

-Մաքքսսս, լսվեց հեռվից, երևի Էմիլն է, Մաքսը հաչեց, և այդ ձայնի վրա Էմիլը եկավ: 

-Աստղ?, զարմացած հարցրեց Էմիլը

Ես դեռ ուշքի չէի եկել կատարվածից, և ոտքերս անմիջապես թուլացան, Էմիլը միանգամից բռնեց ինձ: 

-Չէի մտածի, որ ինձ տեսնելուց ոտքերդ կթուլանան ասեց Էմիլը

-Բայց դու ինչ ինքնավստահն ես, հիշիր որ քեզանով աշխարհը չի պտտվում

-Միայն չասես որ Մաքսն է մեղավոր, այս անգամ ես ներողություն չեմ խնդրի

-Մաքսը մեղավոր չի, նա հակառակը դեռ ինձ պաշտպանեց, այլ շան հարձակումից

-Պարզ է, նախորդ, անգամը քեզ համար դաս չեղավ, որ ուժ ժամին դուրս չգաս, թե դու առանց ինչ որ խնդիրների մեջ ընկնելու չես կարող արպրել?:

-Կարող եմ, բայց այս անգամ ես մեղավոր չէի, ու ես պատմեցի Էմիլին տաքսիի պատմությունը: 

-Արդեն ուշ է, բախտդ բերեց որ ինձ հանդիպեցիր:

-Ոչ թե քեզ, այլ Մաքսին, Մաքսն է ինձ փրկել

-Բայց Մաքսը իմ շունն է, և եթե ես նրան ման տալու չտանեի, այսպես չէր ավարտվի

-Շնորհակալ եմ որ Մաքսին որոշեցիր այս ժամին դուրս հանել , հեգնական տոնով ասեցի ես ու թեքվեցի որ գնամ, այդ ժամանակ ոտքս սայթակեց ու ընկա: Էմիլը սկսեց ուժեղ ծիծաղել, իսկ ես կատաղությունից չգիտեի ինչ անել, դե իհարկե ես այս պահին պետք է ընկնեի: Էմիլը մոտեցավ ինձ, և ուզեց որ ինձ օգնի, բայց նա էլ սայթակեց ու ընկավ: Այդ ժամանակ ես սկսեցի ծիծաղել: իսկ հետո Էմիլն էլ: Այդ պահին սկսեց գալ ձյուն, այս տարվա առաջին ձյունը: Ես ձեռքս վեր բարրացրեցի և ձյան մի քանի փաթիլ նստեց իմ ձեռքին: Ես այնքան էի տարվել, որ մոռացել որ, որ դեռ նստած եմ գետնին Էմիլի հետ:

-Սիրում ես ձյուն, հարցրեց Էմիլը

-Հա շատ, տես ինչ սիրունա 

-Իմ համար հիմա այլ բանա սիրուն

-ինչը

-Դու...