Գլուխ 1 Մաս 2/Глава 1 Часть 2
Գլուխ 1
Մաս 2
-Էրիկ ի՞նչ անենք դիակը,-հարցրեց Ֆիլիպը։
-Տվեք ծնողներին, թող վրեն լաց լինեն,-պատասխանեց Էրիկը։
-Բայց վտանգավոր չի՞։
-Եթե վտանգավոր է տար ձեր տուն,-զայրացած ասաց Էրիկը։
-Ես պարզապես վախենում եմ ոստիկանությունից։
-Տեսնես ինչու է Աստված ինձ տվել միայն հիմար ընկերներ։ Ես արդեն իմ խոսքն ասացի։ Դիակը ուղարկեք ծնողներին, բայց այնպես, որ ձեզ չտեսնեն։ Սա թող լինի բոլորին դաս, որ ով ինձ կհամարձակվի հակաճառի, նույն բախտին կարժանանա։
-Լավ, իսկ հաջորդ քայլդ ո՞րն է լինելու,-հարցրեց Ժանը։
-Ես հիմա գնում եմ մի փոքր ցրվելու,- պատասխանեց Էրիկը,-դուք կատարեք իմ հանձնարարությունը։ Ես ուզում եմ մի փոքր հանգստանամ, ծանր օր եմ ունեցել։
-Լավ,-պատասխանեցին Ժանը և Ֆիլիպը։
Էրիկը դուրս եկավ քանդված շենքից և նստեց մեքենան։ Նա սկսեց մեքենան վարել Փարիզի փողոցներով։
Արդեն ուշ գիշեր էր։ Փողոցներում այնքան էլ շատ մարդ չկային։ Էրիկը հանգիստ մեքենան վարում էր և ինքն իրեն խոսում․
-Գիտեմ, որ վատ ճանապարհ եմ ընտրել, բայց դե դա ինչ կապ ունի։ Ինձ դուր է գալիս, երբ մարդիկ տանջվում են։ Դա ինձ հաճույք է պատճառում։
Նա կսկսեց մեքենայի արագություն ավելացնել։
Այդ ընթացքում Իզաբելը տաքսուց իջել էր և լաց լինելով քայլում էր մայթով։ Նա նկատելով, որ մեքենա չի գալիս փորձեց փողոցն անցնել։ Բայց հանկարծ հեռվից նկատեց դեպի իրեն եկող մեքենան։ Նա ձեռքերով աչքերը փակեց և գոռաց․
-Ա՜։
Էրիկը նկատելով փողոցի կենտրոնում կանգնած աղջկան արագ մեքենան արգելակեց։ Մեքենան կանգնեց Իզաբելի ծնկներին կպած։ Էրիկը զայրացած դուրս եկավ և սկսեց գոռալ․
-Գի՞ժ ես դու աղջիկ ջան։ Մեռնել ես ուզում, գնա ուրիշի մեքենայի տակ ընկի։ Եթե շուտ չնկատեի քեզ հաստատ հիմա ողջ չէիր լինի։
Իզաբելը նայեց Էրիկին և կամաց ասաց․
-Ավելի լավ կլիներ, որ սպանեիր։
-Այս աղջիկը լրիվ գիժ է,-ասաց Էրիկը,-Մեռնել ես ուզում գնա քեզ մոստից գցի։
Իզաբելը սկսեց լաց լինել։ Էրիկը մոտեցավ ավելի մոտիկ և հարցրեց․
-Շատ ես վախեցե՞լ։
Իզաբելը գլխի շարժումով ասաց չէ։
-Նստիր մեքենաս, ես քեզ տուն կտանեմ։
-Ես ինքս կգնամ տուն։
-Ասացի նստի մեքենան, մի բանը երկրորդ անգամ չեմ սիրում ասել։
Էրիկը բռնեց Իզաբելի դաստակից և ցավեցնելով նստեցրեց մեքենան։
-Ի՞նչ եք անում,-վախեցած հարցրեց Իզաբելը։
-Տուն եմ տանում գժի մեկը։ Քեզ տեսնելուց հետո տրամադրությունս ընկավ, ինչպե՞ս ես պատասխան տալու։
-Կներես։
Էրիկը նայեց Իզաբելին և ասաց․
-Ես մարդկանց չեմ ներում։
Глава 1
Часть 2
-Эрик, что нам делать с трупом? - спросил Филипп.
- Дайте это родителям. Пусть они плачут, - ответил Эрик.
- Но разве это не опасно?
-Если это опасно, отведи его домой,- сердито сказал Эрик.
- Я просто боюсь полиции.
- Почему Бог дал мне только глупых друзей. Я уже сказал свое слово. Отправь тело своим родителям, но чтобы они вас не видели. Пусть это будет уроком для всех, кто осмелится противостоять мне, будет заслуживать той же участи.
-Ну, каков будет твой следующий шаг? - спросил Джак.
-Я собираюсь немного отдохнуть , - ответил Эрик, - Я хочу немного отдохнуть, у меня был тяжелый день.
-Хорошо,-ответили Жан и Филипп.
Эрик вышел из разрушенного здания и сел в машину. Он начал ездить по улицам Парижа.
Было уже поздно ночью. На улицах было не так много людей. Эрик ехал спокойно и разговаривал сам с собой ․
- Я знаю, что выбрал плохой путь, но при чем тут это? Мне нравится, когда люди страдают. Это доставляет мне удовольствие.
Он начал увеличивать скорость машины.
Тем временем Изабель вышла из такси, спускаясь по тротуару и плакала. Заметив, что машина не едет, он попытался проехать по улице. Но вдруг он заметил, что машина приближается к нему на расстоянии. Он закрыл глаза руками, крикнула
-А՜.
Эрик заметил девушку, стоящую в центре улицы, и быстро остановил машину. Машина остановилась у колен Изабеллы. Эрик вышел злой и начал кричать ․
- Ты сумасшедшая девушка? Если хочешь умереть, иди и попади под чужую машину. Если бы я не заметил тебя раньше, ты бы точно не был жив.
Изабель посмотрела на Эрика, медленно произнесла։
- Было бы лучше, если бы ты убил.
-Эта девушка совершенно сумасшедшая, - сказал Эрик.
Изабель заплакала. Эрик подошел ближе и спросил ․
- Ты очень напуган?
Изабель кивнула и сказала нет.
- Садись в машину, я отвезу тебя домой.
- Я пойду домой сам.
- сказал я, садись в машину, я не люблю что-то говорить во второй раз.
Эрик схватил Изабель за руку и мучительно посадил ее в машину.
«Что ты делаешь?» - испуганно спросила Изабель.
- Я везу сумасшедшего домой. Увидев вас, я был в плохом настроении.
-Простите.
Эрик посмотрел на Изабель и сказал ․
- Я не прощаю людей.