Глава 1
Звонкий звук будильника будит клона. Зеленоволосый недовольно вздохнул, закрывая одеялом голову и что-то бубня себе под нос.
—Черт... опять эта школа, —промычал Вару, после чего сел в постели, взглянув на Пикового Короля. Он как ни в чем не бывало спал. Вару встал и подошел к нему. —Алло, псина! Вставай!
После тщетных попыток поднять его, Пиковый валет отправился в ванную, проклиная всё и всех вокруг себя. С самого утра все бесило. Настроения было ни о чем.
Сделав все нужные процедуры, Вару пришел обратно в комнату. Увидев, что Пик все еще спал, он закатил глаза. Опоздает на работу—сам будет виноват.
Очкастый быстро собрался в школу(конечно, оставив некую записку Рогатому) и вышел из дома вместе с остальными валетами. Хотя их компания и бесила, но так хотя бы было веселее шагать до школьного заведения, или как говорил Вару, до ада
Пик проснулся от звонка телефона. Он сонно разлепил глаза, и увидев кто звонил, вся сонливость сразу же убежала прямиком туда, где он должен был быть 19 минут назад. Он проспал работу!
Ответив человеку по телефону, он второпях собрался, в последний момент увидев маленькую записку от Вару. "Ты проспал, псина :)", —гласила она. Раздражённо закатив глаза, он скомкал бумагу и сунул её в карман джинс.
Вару сидел и буквально умирал на уроке от жары. Как никак, уже был май. Последние учебные недели, но желания учиться вообще не было. Хотелось гулять, бегать, прыгать, развлекаться, но никак не учиться.
Под монотонный голос учителя Вару начал что то черкать на бумаге. Хоть какое-то развлечение среди этого "серого" дня.
Феликс, Червовый валет, сидел за одной партой вместе с Вару, хоть тот и не был очень рад. Он считал Феликса слишком добрым и оптимистичным. А ещё шумным, хоть он и сам такой же.
Вару достал телефон под партой, открыв соцсети. Уроки слушать он никак не хотел(да и в принципе в течении дня не собирался).
"Опоздал, да?)))"—написал Вару Пиковому Королю. Они часто общались в переписке, но в реальной жизни парни делали вид, будто ничего вообще и не было.
"Да", —односложно ответил Пик через секунд 5.
"Почему ты меня не разбудил?" —добавил Пик. Он бы еще написал оскорблений, но король был слишком занят.
"Так я будил. Это просто ты на два уха оглох"
"Да? Что то я не слышал"
"Так я же говорю: оглох!" —засмеялся Вару. Отправив несколько стикеров, их переписка закончилась, ведь прозвенел звонок с урока.
387 слов
Черт, я думала, что писать главы легко. А в итоге тут одна вода. Тот, кто это читает, спасибо огромное. Следующая глава наверное будет больше.
ПРодуууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууууу