Araf
Şimdi tam ortasındayım karmaşanın. Bir yanıma bakıyorum “daha iyi bir Müslüman olmalıyım” diyorum.
Bir yanımdan “çok abartıyorsun, hoca kesildin başımıza” diyen sesler yükseliyor.
Karşımda duruyor cihad.
Koşmaya çalışıyorum. Derken “sen okuyorsun. Namazını kıl, Kur’anını oku dürüst ol iyi ol yeter!” diyen taşlar takılıyor ayağıma…
Yukarı bakıyorum şehadet. İman, cihad, şehadet. Yükselmek istiyorum. Çabalamaya çalışıyorum. “Okulunu bitir işini eline al ondan sonra istediğini yaparsın” diyen eller yapışıyor yakama.
Şimdi tam ortasındayım karmaşanın, arafın tam ortasındayım.
Bir yanım dünya bir yanım cennet.
Ayağıma takılanlar, yakama yapışanlar olmasa ah ne kolay cennet!
Bir yanım diyor şeriat. Doğru olan hak olan budur. Sonra “Sizden her kim bir kötülük görürse onu eliyle değiştirsin. Buna gücü yetmezse dili ile değiştirsin. Buna da gücü yetmezse ona kalbiyle buğz etsin. Bu ise imanın en zayıf derecesidir. Ve bunun ötesinde bir hardal tanesi kadar bile iman yoktur!” (Müslim) hadisi geliyor aklıma. Uyarmaya çalışıyorum insanları.
Sonra bakıyorum karşımdaki zaten anlamıyor ne söylediğimi. Diğer taraftan “Sen karışma, sana ne elalemden, sen işine bak, başını mı yakacaksın” diyen sesler giriyor araya…
Kalıyorum ortasında karanlığın, karmaşanın, arafın…