İslam Neden Güzel Din ?
Gün mübarek, hava parçalı bulutlu, otobüste oturacak yer bulmuştum şükür. Ey Müslüman; seni temizlemeyen inancına tükür!
Uykuluyum, zira kurs çıkışında çok yorulmuşum. evime gitmek için otobüs durağına nefes nefese varıyorum elimdeki küçük valizimle. Arka taraflara doğru ilerleyerek oturacak bir yer buluyorum ve bayanın yol vermesini rica ederek geçiyorum cam kenarına. Çantamdan su şişemi çıkararak susuzluğumu giderdikten sonra başımı cama dayıyorum. Biri önümde, diğeri önümdekinin yan koltuğunda oturan 50-60 yaşlarında iki amca ilişiyor gözlerime… Önümdeki; krem rengi spor şapkası, sakalsız ama bıyıklı yüzüyle görünüyor gözüme… Diğeri ise; siyah takkeli, altında şalvar ve üstünde bol bir kaban, yüzünde sünnet sakal ve gözlerine perde etmek suretiyle çattığı kaşlarıyla sanki yüreğime dokunuyor. Zira, ben müslümanım diye adeta haykırıyor!
Derken otobüse mini etekli bir bayan biniyor… Bayan olduğum hâlde hayâ ederken bakmaktan ben, ne oluyor ki eğilip bakıyorsun sakalsız amca sen?! Kızmaktan alamıyorum kendimi. Öfke doluyor içim, ama kınamayıp sabırla dua etmeye çalışıyorum sükûta bürünerek… Ama yanıyor bir kere işte içim!
Ardından sakallı “Amcam”a değiyor gözlerim. Açmış kitabını, Yasin-i Şerif okuyor mırıldanarak… Yanındaki kapalı bayana, uzak ve arkasını dönüp oturarak… Mini etekli bayanı değil görmek, hissetmiyor bile! Ah be amcam! Amcam diyorum, zira yüreğimdeki tüm duyguları söküp aldı benden ve artık yangınım hafifledi aniden. Su serpti yüreğime, binbir tefekküre boğdu ruhumu… Doldu gözlerim, aktı oluk oluk içime… Hissettiğim, tüm duygularımın içimi sıcacık ettiğiydi…
Sonra şükrettim Rabb’ime, bir kez daha şükrettim, yetmedi bir kez daha ve şükrünü edâ edememekten korktuğum nimetinin güzelliğini bana bir kez daha gösteren Rabb’ime, ne kadar şükretsem azdı işte…
Çok büyük hikmet var bu işte. Boşuna müslüman yaratmamıştı oysa Allah bizleri… Amcam gibi, dinini yüceltenleri görmek istiyordu, görüp övünmek istiyordu kullarıyla. Anladım ki, İslâm’dan başka nasibim yoktu zâhirde ve batında…
Kullarını böyle güzel hâllere sokan Allah nasıl sevilmezdi ki? İnsanı insandan üstün kılacak olan İslâm nasıl sevilmezdi ki? Böyle bir nimetin hakkını vermek için çabalarımız kâfi miydi ki? Biz bu dünyaya kul olmaktan başka neydik ki…?