7 хэсэг
Сэүний талаас:
Хэжоний бие их муу харагдаж байсан учир би зүгээр эсэхийн шалгахаар өрөөрүү нь орлоо гэвч тэр алга. Цонх нь нээлттэй байлаа. Бэкийг дуудан түүнийг хайхаар гарсан ч хаана ч алга. Санаа минь үнэхээр их зовж байна.
Ойн цаанхан байдаг голруу ойртох тусам тэр хавийн ихэнх зүйлс нь хөлдөж гундсан байв. Тэгэхлээр энэ бол Минсокийн хүч учир Хэжон хатантан түүнтэй хамт байх ёостой гэж бодон тэр зүгрүү очиход Минсок Хэжоны өмнө өвдөг сөгдсөн байдалтай харин Хэжон түүнрүү дулаахан инээмсэглээр инээмсэглэнэ. Санаа минь их зовж байсан минь бага ч болов тайвшрих шиг. Түүнрүү ажуухнаар алхаж байтал хэжон ухаан алдчихлаа.
Унахтай зэрэгцэн Хэжоныг тосож авхад тэр миний гарнаас зөөлхөн атгана.
Хэжон: с-сэүн намайг б-битгий орхиорой.... "ухаан алдах"
сэүн: Хэжонааа Хэжон "энгэртээ тэвэрж тэдний гэрийн зүг хурдална. Түүнийг өрөөнд нь оруулж хэвтүүлхэд тэр миний гарнаас барисанаа огт тависанүй. мөн түүний уруул бага багаар хатсан нь цус удаан уугаагүйг илтгэнэ."
Сэүн: Бэк яваад түүнд уулгах зүйл авиад ир... Харин Минсок Сухо та 2 одоо амардаа маргааш их урт өдөр болох болно.
Удалчгүй Бэк орж ирэн Минсок Сухо хоёр гарцгаалаа мөн Бэк бас түүний араас гарчив.
Түүний авчирсан цусыг Хэжоны амруу бага багаар дусаахад хатсан байсан уруул нь гүн улаан өнгөтэй болно. Аажуухнаар босох гэтэл
Хэжо: битгий орхи гэж хэлсэн байхаа?
Сэүн: Н-намайг өршөгөөрэй.
Хэжон: Мартдаа.." санаа алдах" Энэ тулаан яаж дуусах бол? Хэрвээ нэг нь үхэх ёостой бол яах вэ???
Сэүн: Биднар заавал яалах болно.
Сэүний барьж байсан Хэжоны гар сулархад Сэүн бослоо. Гэтэл хүчтэй салхи салхилан цонх онгойход Сэүн Хэжоны дээрээс унчихав.
Сэүн: Н-намайг уучлаарай... " гэж хэлэн өндийхөд тэдний харц тулгарав. Сарны гэрэлд Хэжоны улаан нүд өөгүй дур булаам цариа мөн час улаан уруул. Ямар ч эрэгтэйн зүрхийг булаах байсан биз... Энэ төрхийн анхны харсан эрэгтэй бол яах араггүй Сэүн мөн.
Хэжон: Н-нөгөө.. "сандрах"
Сэүн харин ямар ч хариу хөдөлгөөн хийсэнгүй. Зөвхөн Хэжоны нүдрүү ширтэнэ. Ингэж ширтэж байгаад бага багаар ойртож эхэллээ. Тэргэл сар өрөөг гэрэлтүүлж цагаан хөшиг салхинд сэвэлзэнэ. Энэ орчин яах араггүй роммантик. Яаг энэ мөчид Сэүний уруул Хэжоны булбарай уруулыг шүргэнэ.
Тэдний зүрх зохилдоггүй байсан бол яаг одооноос зохилж эхэлсэн. Гэхдээ дэндүү хүчтэй. Магадгүй цус сорогчид хайртайгаа чирхад зүрх нь цохилж эхэлдэг байх...
Тэдний үнсэлт улам гүнзгийрж эхлхэд энэ амттай үнсэлтийг хаалагны тогших чимээ зогсоолоо. Сэүн одоо л ухаан орж байгаа мэт хурдан Хэжоны дээрээс босход Хэжон ичсиндээ хөнжлөө толгой дээгүүрээ бүтээлээ. Харин хаалганы тогших чимээ зогссонгүй. Сэүнийг ор гэж хэлхэд Сухо нүүрэндээ бага зэрэг сандрал тодруулсан байртай орж ирэв.
Сэүн: Юу болсон юм???
Сухо: Тэд... тэд мэдсэн бололтой одоо энд ч байх аюултай юм шиг байна.
Хэжон: Тэгвэл хайчих юм? Бид эндээс өөр очих газар байгаа гэж үү?
Сэүн: Хараал идсэн вамписдууд...
Сухо: Ямартайч зугтах хэрэгтэй. Одоогийн бид тэдний эсрэг бол хүч хүрэхгүй... Ялангуяа Крисийн эсрэг.
Сэүн: Тиймээ тэгсэн нь дээр....
Тэд доошоо бууцгаан бусадтайгаа нийлэн хаашаа явж болох талаар ярилцана. Ярилцсаны эцэсд тэд очих газараа олсон. Тэр бол хамгийн харанхуй газар байдаг агуй юм. Тийшээ вамписдуудыг орохыг хоргилсон байдаг учир тэд хэсэг хугацаанд ч тайван байж болно гэж бодсон.
Тэднийг гархад ой түймэрт автаж эхэлж байв. Энэ нь вамписдууд ойрхон байгааг элтгэх шиг. Хамаг хурдаараа гүйж ойн дунд орход хүмүүсийн орилдоон чанга сонсогдож удалчгүй тэдний тосгон түймэрт автлаа.
Хэжонд энэ бүхнийг сонсох үнэхээр хэцүү байсан учир Сэүн түүний чихийг гараараа таглав. Хэжоны нүднээс нулимс урсана. Тэд явсаар эцэсд нь тэдний хэлсэн газар ирлээ. Хархад л чихүүдэс даамар.
Нарны туяа тусаж чадахгүй агуйн дээр хар үүлс мөнх оршино. Энд тэндгүй хар хэрээнүүд дугархан цаанаа л айдастай. Энэ газар үнэхээр аюулгүй байж чадах болов уу? гэсэн бодол Хэжоны толгойноос гарсангүй.