𝚘𝚗𝚕𝚒𝚗𝚎 𝙱𝚘𝚢𝚜😈💦

,,იუნის ბოლო წამები ამ შენობაში,,_თავის ფიქრებში ჩაიცინა თეჰიონმა...

დიდ ეკრანზე გამოჩნდა ფოტოები სადაც ნათლად ჩანდა თუ როგორ აფორმებდა ერთი ადამიანი ხელშეკრულებას მეორესთან.
   ერთი შეხედვით უბრალო ფოტო, რომელმაც გაშუქებიდან რამდენიმე ადამიანის ცხოვრება შეცვალა.

- ვინმე ამიხსნის აქ რა ხდება?!- მოულოდნელობისგან ყველა შეხტა, შემდეგ კი მზერა კარებში ახლად შემოსულ დირექტორს მიაბყრეს. რომელიც ძალიან გაბრაზებული ჩანდა.

-  ბ-ბატონო ჩენ ახლავე აგიხსნით ყველაფერს, ეს ის.. ეს არ..._ დაბნეული ხმით დაიწყო საუბარი იუნგუკმა. ცდილობდა თავის გასასამართლებელი საბუთი მოეძებნა, თუმცა სიტყვების ერთმანეთზე გადაბმაც კი იმ მომენტში, მისთვის ძალიან რთული აღმოჩნდა.

- ამიხსნი?!_ გააწყვეტინა საუბარი იუნს დირექტორმა. _ ვფიქრობ აქ ასახსნელი უკვე აღარაფერია, რადგან საკუთარი თვალებით ვხედავ, თუ როგორ დებს ჩემი ერთ ერთი გავლენიანი ფოტომოდელი ხელშეკრულებას ჩვენს მტერთან!
მე კი ვფიქრობდი თუ სად ქრებოდა ჩვენი სეზონური იდეები რომლებიც მომავალ წელს უნდა გაგვეხორციელებინა! ახლა ნათელი გახდა თუ რატომ არასდროს არაფერი დასცდენია ჩვენი ყოველი შეხვედრის დროს ბატონ ლის, რომ შენთან თანამშრომლობა სურდა, მაშინ როდესაც ცოტაც და დამიჩოქებდა თუნდაც ერთხელ, დავთანხმებოდი თეჰიონი თავის ერთ ერთ გადაღებაზე გამეგზავნა.

- მაგრამ მე..._ წარმოთქვა იუნმა, თუმცა მაშინვე გააწყვეტინეს.

- ნუღა დაიღლი ენას ახსნა განმარტებისათვის, დღეიდან აქ ფეხსაც კი ვეღარ შემოადგამ. შეგიძლია საკუთარი ნივთები ჩაალაგო და რაც შეიძლება მალე ამოეფარო ჩემს მხედველობის არეს._ ესღა თქვა დირექტორმა და იქაურობა დატოვა.

იუნი რამდენიმე წუთი გაშეშებული იდგა. ჯერ კიდევ ვერ აანალიზებდა თუ რა ჯანდაბა მოხდა ამ წამს. შემდეგ კი განრისხებული სახით თეჰიონისკენ გაიხედა, რომელმაც საპასუხოდ ჩაიღიმა და თვალი ჩაუკრა. ეს კი მისთვის ბოლო წვეთი აღმოჩნდა, რის შემდეგაც მისკენ სვლა დაიწყო.

- შენი დედაც კიმ თეჰიონ! ეს შენ მომიწყვე არა!? აი თურმე რატომ მქონდა მუდამ შეგრძნება, თითქოს ვიღაც მითვალთვალებდა! ბოლო წუთამდე ვიმედოვნებდი, რომ შენი ნდობა შემეძლო! ეს როგორ გამიკეთე, იმის შემდეგ რაც ჩვენს შორის იყო?!_ ბოლო ხმაზე ყვიროდა იუნი, თვალებიდან კი ცრემლები სდიოდა. მართალია იცოდა, ძალიან კარგად იცოდა, რომ თეჰიონმა ყველაფერი გაიგო, თუმცა იმედოვნებდა, რომ ის ყველაფერს საიდუმლოდ შეინახავდა. იმ დღეს, აპირებდა კიდეც ბატონ ლისთან შეხვედრას და კონტრაქტის გაუქმებას, მაგრამ დააგვიანა, ძალიან დააგვიანა.

- რაც ჩვენს შორის იყო?!_ დამცინავი ხმით მიმართა თეჰიონმა_ საინტერესოა რას გულისხმობ, რადგან ჩვენი გაცნობის დღიდან, დღევანდელ დღემდე, მუდამ ვცდილობდი, რომ ყველასათვის დამენახებინა თუ როგორი საშინელი ადამიანი იყავი! თუ როგორ ცდილობდი ჯონგულზე ათასი ჭორის გავრცელებით სახელი მოგეხვეჭა და ყველას კრავი ჰგონებოდი! თუმცა ნამდვილად აღფრთოვანებული დავრჩი შენით, მშვენივრად შეასრულე შენი როლი, და მართლაც მოახერხე საზოგადოებისთვის, საკუთარი ძმის შეძულება!
კიდევ ძალიან ბევრ მიზეზს დავასახელებდი, იმისათვის რომ ყველამ გაიგოს როგორი ნაბიჭვარიც ხარ, მაგრამ მინდა იცოდე, შენნაირ ძმას ჯონგუკი ნამდვილად არ იმსახურებს, და მადლობელი იყავი მისი, რომ ამჯერად ცოცხალს გიშვებ.

ყველა გაოგნებული სახით შეჰყურებდა ჯერ იუნს შემდეგ კი თეჰიონს. ვერავის წარმოედგინა თუ იუნი, ,,ძალიან საყვარელი და კეთილი,, ბიჭი, ასეთი ეგოისტი და მატყუარა აღმოჩნდებოდა.
  ეს ყველაფერი მათთვის, რომ მოგეყოლათ და იუნის მაგივრად ჯონგუკი გეხსენებინათ, არავის გაუკვირდებოდა, რადგან იუნგუკმა ნამდვილად შეძლო და მოახერხა მის გარშემო მყოფ საზოგადოებისთვის, საკუთარი ძმის შეძულება.

თავად ჯონგუკი კი მთელი მათი საუბრის მანძილზე არც კი განძრეულა. ჯერ იმასაც კი ვერ აანალიზებდა, რომ თურმე ყველაფერი ცუდის მიზეზი საკუთარ ცხოვრებაში, თავისი ძმა აღმოჩნდა.
  და რომ ამ წუთას ამ ყველაფრის გაანალიზებაში, მას თეჰიონი დაეხმარა, ადამიანი რომელიც მატყუარა და მოღალატე ეგონა.
თურმე მთელი ამ დროის მანძილზე ცდილობდა ყველაფერი გაეკეთებინა, რომ იუნი საკუთარი ცოდვების გამო საკადრისად დაესაჯა, რაც ძალიან კარგად გამოუვიდა კიდეც.

თეჰიონის საუბრის შემდეგ იუნგუკი, რამდენიმე წუთი მას უმზერდა. რამდენი რამ იყო რაც უნდოდ, რომ იმ დროს ეთქვა, თუმცა იცოდა მის არცერთ სიტყვას აზრი არ ექნებოდა თეჰიონისთვის. ამიტომ გამობრუნდა და გასასვლელისკენ გაემართა, სანამ გავიდოდა გაჩერდა, მოტრიალდა და ჯონგუკს მიაშტერდა. იმ დროს კი ცხოვრებაში პირველად იგრძნო სინანული გუკმა იუნის მიმართ, მის ადგილზე ალბათ ამდენ დამცირებას ვერც კი გადაიტანდა.
  რამდენიმე წუთის შემდეგ კი იუნმა მზერა მოარიდა და შენობა დატოვა.

მის გასვლამდე ყველა გაძეგლებული შეჰყურებდა მომხდარს, მაგრამ როდესაც იუნმა იქაურობა დატოვა, თითქოს ყველა ერთდროულად მოვიდა გონს, და ერთმანეთში გადაჩურჩულება დაიწყეს.

რამდენიმე წუთში თეჰიონიც გაემართა გასასვლელისაკენ, იცოდა თუ კიდევ გაჩერდებოდა იქ, თავისი სურვილები დასძლევდნენ და გუკს რაღაცას ეტყოდა, რასაც დანამდვილებით იცოდა შემდეგ ძალიან ინანებდა.

როდესაც ოთახი დატოვა, უკან ნაბიჯების ხმა მოესმა, ჯერ ყურადღება არ მიაქცია თუმცა საკუთარი სახელი, რომ გაიგონა ადგილზე გაშეშდა.

- თეჰიონ!

იცოდა გუკთან ლაპარაკს თავს ვერ აარიდებდა თუმცა, ახლა ნამდვილად არ იყო ხასიათზე ამ თემაზე სასაუბროდ.

- რა?!_ უკან მოუხედავად გასცა პასუხი თეჰიონმა.

რამდენიმე წუთი ხმას არავინ იღებდა, თეჰიონს უკვე ძალიან უშლიდა ნერვებს ეს სიტუაცია.

- ჯონგუკ ამოღერღავ რა გინ.._ სიტყვის დასრულებაც კი ვერ მოასწრო, როდესაც იგრძნო უკნიდან მიხუტებული სხეული.

- არ იყო ამის გაკეთება საჭირო.._ თავისთვის ჩაიჩურჩულა, ზურგს მიხუტებულმა სხეულმა.

თეჰიონი მისკენ მიტრიალდა, ჯონგუკის ჩამოშვებული ხელები ისევ თავის წელზე დააბრუნა და უფრო მაგრად გადაეხვია. თითქოს ამ ჩახუტებით სურდა ყველაფერი ეთქვა, თუ რას განიცდიდა მაშინ, და იმ დროს როდესაც გუკი მის გვერდით არ იყო.

რამდენიმე წუთის შემდეგ თეჰიონმა ტუჩები ჯონგუკის ყურთან მიიტანა და ჩასჩურჩულა

- მიყვარხარ...

_________________

დაგიბრუნდათ თქვენი გადაკარგული ავტორი ამდენი ხნის შემდეგ😁🛐

ვიცი ძალიან დავაგვიანე ამიტომ შევეცადე რაც შემეძლო დიდი თავი გამომსვლოდა შედარებით ნაკლები დრამით🧸🧘‍♀️

იმედი მაქვს მოგეწონათ ახალი თავი🛐❣

ნეტავ იცოდეთ როგორ მომენატრა თქვენი კომები❣ როგორ მომენატრეთ თქვენ❣