𝚘𝚗𝚕𝚒𝚗𝚎 𝙱𝚘𝚢𝚜😈💦

- ჰიონ დღეს ძალიან კარგი დრო გავატარეთ... მადლობა,რომ წამოსვლაზე დამთანხმდი 😊

- არაფერს იუნ, როდესაც მეცლება ნებისმიერ დროს შეგვიძლია სადმე გავიდეთ😉

ორმა სხეულმა სულ რამდენიმე წუთის წინ დატოვა კინოთეატრი.
ახლა კი ერთ-ერთი ცნობილი რესტორნისაკენ მიემართებიან.

მართალია იუნგუკის გეგმაში ჯერ კინოთეატრი, შემდეგ მყუდრო კაფე დაბოლოს სეირნობა შედიოდა, მაგრამ კინოთეატრიდან გამოსვლის შემდეგ თეჰიონს გაუჯდა გონებაში, რამდენიმე დღის წინანდელი ჯიმინის სიტყვები, რომ ზუსტად იმავე ქუჩაზე ძალიან მყუდრო რესტორანია სადაც ადრე ხშირად დადიოდა, და განსაკუთრებულად მოსწონდა ის ადგილი. სწორედ ამიტომ გადაწყვიტა იუნგუკთან ერთად იმ ადგილს სტუმრებოდა.

გზად თეჰიონმა შენიშნა, ბიჭის სახეზე მოწყენილობა, ხელით მკლავზე მოქაჩა, გააჩერა და უთხრა:

- თუ დაიღალე შეგვიძლია რესტორანი შემდეგი დღისთვის გადავდოთ, მე კი სახლამდე მიგაცილებ

იუმგუკი ასეთი მოულოდნელი ქმედებისაგან უეცრად შეხტა, თუმცა როდესაც იგრძნო თეჰიონის ხელი თავის მკლავს როგორ უჭერდა, მთელს სხეულში ჟრუანტელმა დაუარა, გული კი ისე სწრაფად და თითქოს ხმამაღლა უცემდა, თეჰიონი ოდნავ ახლოს რომ ყოფილიყო ნამდვილად გაიგებდა ხმას.

რამდენიმეწამიანი სიჩუმის შემდეგ კი დაბნეული ხმით უპასუხა:

- ა-არა, წავიდეთ შ-შევიაროთ რესტორანში... ა-არ დავღლილვარ...- ყველანაირად ცდილობდა ყურადღება სხვა რაღაცაზე გადაეტანა ოღონდ მისი წინ მდგომისათვის თვალებში არ შეეხედა.

თეჰიონმა მკლავზე ხელი გაუშვა, შემდეგ მასთან უფრო ახლოს მიიწია და შუბლზე ხელი დაადო.

- ნამდვილად კარგად ხარ? სახეზე სულ წითელი ხარ, თუმცა სიცხე არ გაქვს.

ამ მოქმედებაზე კი იუნგუკი ადგილზე გაშეშა. თვალებდაუხამხამებლად აშტერდებოდა მის წინ მაღალ სხეულს.
თეჰიონის გვერდით ყოფნა მუდმივად გულს უჩქარებდა. წარმოდგენა იმაზე,რომ მასთან ერთად, ყოველგვარი კამერებისა და ზედმეტი თვალის გარეშე, ასე ახლოსაა, თავს ძლივს იკავებს,რომ სიხარულისგან გული არ წაუვიდეს. და რათქმაუნდა ამის უფლებას საკუთარ თავს არ მისცემს, რადგან ასეთი მშვენიერი დღის გაფუჭების უფლება არ აქვს, მითუმეტეს მაშინ როდესაც, მის გვერდით დგას ადამიანი, რომელზეც უკვე 3 თვეა ოცნებობს, და მისი ჩამოსვლის მიზეზსაც კი თითქმის ის წარმოადგენს.

თეჰიონის სხეულს ოდნავ მოშორდა, თვალი აარიდა და უთხრა:

- კ-კარგად ვარ... უბრალოდ ცოტა ც-ცივა... და ა-ალბათ მაგ...

საუბრის დასრულება ვეღარ მოასწრო, როდესაც იგრძნო თუ როგორ დაფარა მᲘსი სხეული თეჰიონის მიერ, მოსხმულმა პალტომ.

- კიდევ გცივა?- თქვა და გაუღიმა, წინ მდგომ სხეულს.

- ა-არ... აღარ...

ეს ყველაფერი მისთვის ნამდვილად სიზმარი იქნებოდა. რადგან ერთ დღეში ამდენი ბედნიერება, რომელსაც უბრალოდ ადამიანის მცირედი მოქმედება განიჭებს, შეუძლებელია...

მაგრამ ეს ყველაფერი რეალობაა...
და ამ ყველაფერში მაშინ დარწმუნდა როდესაც მათ გვერდით რესტორნის კარების გაღებისა და დაკეტვის ხმა გაისმა, შემდეგ კი ისეთი ადამიანის რომლის დანახვაც ყველაზე ნაკლებად, უფროსწორად საერთოდ არ სურდა იმ მომენტში.

- როგორც ვხედავ ძალიან კარგად შეეწყვეთ ერთმანეთს. ასეთ წყვილს ყოველთვის ვერ დაინახავ- ჩაღიმებით დაასრულა წინადადება შავთმიანმა

- ჯონგუკ... აქ რას აკეთებ?- გაკვირვება და ბოლოს თითქოს მწუხარების ნოტმა ერთდროულად გაიელვა მის ხმაში.

- დროს ბედნიერად ვატარებდი სანამ ასეთი გულისამრევი სურათი დამიდგებოდა თვალწინ._ შემდეგ იუნგუკს მიუბრუნდა_ როგორც ვხედავ ძალიან ბედნიერი ხარ. ან რატომ არ იქნები როდესაც მისნაირი ცნობილი, მდიდარი და ,,სიმპათიური,, მამაკაცი გაგჟიმავს- ჩაღიმებით დაამატა ბოლო სიტყვები ჯონგუკმა.

თეჰიონი ჯერ შოკირებული იყო, თუ რა საშინელ სიტყვებს ამბობდა ჯონგუკი თავისი ძმის მიმართულებით. ბოლოს კი რაც დაამატა, იმ სიტყვებზე მთელ სხეულში ბრაზმა დაურა, ხელები მუშტებად შეკრა.
უკვე მისკენ უნდა წასულიყო როდესაც, იუნგუკმა მკლავზე წვდა და შეაჩერა.

- არ გინდა.- პირდაპირ თვალებში უმზერდა თეჰიონს. - დამიჯერე, ამად არ ღირს. ის მუდამ ასეთი იყო, რაც არ უნდა გამეკეთებინა სულ ასეთ პასუხებს ვისმენდი მისგან, ჩემით კმაყოფილი არცერთხელ ყოფილა, მუდამ ეძებდა მიზეზს, რომ გვეჩხუბა, დაბოლოს როგორც ყოველთვის დამნაშავე მე გამოვდიოდი...
თუმცა ახლა_ ჯონგუკს მიაბყრო მზერა- ნამდვილად არ ვაპირებ დაგითმო ის, რაც უკვე შენ თვითონ დაკარგე._ რამდენიმეწამიანი დუმილის შემდეგ ისევ მის წინ მდგომს მიუბრუნდა_ უბრალოდ აქედან წავიდეთ... არ მინდა მის სახეს სადმე ვხედავდე.

თეჰიონი რასაკვირველია მონასმენის შემდეგ, შოკირებულ მდგომარეობაში იყო. ნამდვილად ვერ წარმოედგინა თუ ჯონგუკს ასეთი საშინელი მხარე შეილება ჰქონოდა.

არანაირი სიტყვა. არანაირი მზერა მის მიმართ. თეჰიონმა იუნგუკს ხელი მაგრად ჩაჭიდა, და თავისი მანქანისკენ წავიდა ისე, რომ შავთმიანისკენ თვალითაც კი არ შეუხედავს.

ჯონგუკი კი რამდენიმე წამი იდგა, ჩაიცინა და ჩუმად თავისთვის ჩაიბუტბუტა:

"ყოჩაღ ძამიკო... ისევ შენ დაგიჯერეს, მაშინ როდესაც სინამდვილეში არც კი იციან თუ ვინ ხარ და რა შეგიძლია... _ხელები სახეზე გადაისვა და განაგრძო_ ისევ დავკარგე... ისევ იმავე ადამიანის გამო, რომელმაც ჯოჯოხეთი გამომატარა... ყოჩაღ ჯონგუკ... მაგრამ ამჯერად აღარაფრის გაკეთებას ვაპირებ... არ მინდა ბოლოს ტალახში ისევ მე ამოვისვარო..._ რამდენიმეწამიანი სიჩუმის შემდეგ განაგრძო_ საერთოდ არ უნდა გამეცანი კიმ თეჰიონ..."

_____________________

ვაიმე ხალხო რატო ამიცრემლიანდა თვალები საკუთარ ნაწერზე ბოლოს🤧🤧🤧

ვაიმე ჯონგუს რას ვუშვები დამკალით🤧🤧