Kεφάλαιο 1
- Δανάη;
Φώναξε έξαλλος ο αδερφός μου από κάτω. Ήταν πάλι με αυτό το μαλακισμένο τον Άλεξ.
Ο Άλεξ ήταν κολλητός του εδώ και δύο χρόνια. Από τότε που τον γνώρισε είχε γίνει το σπίτι μας δεύτερο δικό του. Το ίδια φυσικά ήσυχε και με τον αδερφό μου. Αυτό το παιδί είναι τόσο πολύ σπαστικό που σου 'ρχεται να τον δείρεις και μόνο από το τρόπο που σου μιλάει. Ήταν ψηλός, μελαχρινός, γυμνασμένος, αλλά υπερβολικά πολύ μαλάκας. Κάθε βδομάδα τον έβλεπες και με μια διαφορετική πουτάνα.
Ο αδερφός μου, ο Νίκος ήταν πάντα καλό παιδί. Μέχρι τουλάχιστον να γνωρίσει τον Άλεξ. Λέγαμε τα πάντα μεταξύ μας. Σπάγαμε πλάκα, περνούσαμε χρόνο μαζί. Όταν μπήκαμε στην εφηβεία απομακρυνθήκαμε λίγο. Ήμασταν και οι δύο στο κόσμο μας. Είχαμε τα δικά μας προβλήματα. Μετά γνώρισε αυτό το βλαμμένο, ναι τον Άλεξ λέω. Τώρα πλέον είμαστε σα δύο ξένοι, σχεδόν. Ξαφνικά μπήκε ο Άλεξ στη ζωή του και έγινε εκείνος ο νέος του αδερφός. Έγινε κι εκείνος σα τον Άλεξ. Πήγαινε με όποια έβρισκε μπροστά του. Πάντα το μισούσα αυτό το παιδί. Δε ξέρω αν φαίνεται, αλλά το μισώ.
Βγήκα από το δωμάτιο αφήνοντας τη Βαρβάρα, τη κολλητή μου, μόνη της στο δωμάτιό μου.
- που είναι το σκέιτ μου; Δε σου έχω πει να μη πιάνεις τα πράγματά μου;
- δε το έπιασα. Και το σαλόνι δεν είναι μέρος να κάνετε σκέιτ. Βγείτε παίξτε και παρατάτε με.
- ποπο νεύρα η μικρή. Για άραξε λίγο. Μια ερώτηση σου έκανε
- Αλεξ εσύ σκάσε και μην ανακατεύεσαι εντάξει;
Είπα φοβερά εκνευρισμένη και ανέβηκα στο δωμάτιό μου ακούγοντας τον που γελούσε. Πως μου σπάει τα νεύραααααα! Έκλεισα δυνατά τη πόρτα και η Βαρβάρα αμέσως κατάλαβε ότι τσακώθηκα με του κάτω.
- να σου πω. Μήπως θα έπρεπε να μιλήσεις λίγο στον αδερφό σου; Αλλά πιο ιδιαιτέρως.
- και τι να πούμε; Και πως ιδιαιτέρως, αφού είναι όλο με αυτό το βλαμμένο.
- κάτι θα βρείτε. Έχετε τόσο καιρό να μιλήσετε. πλησίασε τον. Αυτός κάποτε ήταν αρνάκι. Όλα σου τα έλεγε και ζητούσε τη βοήθειά σου σε όλα. Εσύ ήσουν η κολλητή του. Μην αφήσεις τον Αλεξ να σου τον πάρει. Μίλα του. Το χρειάζεστε και οι δυο αυτό.
- καλά.
- λοιπόν! Έλα να σου βάψω τα νύχια τώρα.
Είπα και ξεκινήσαμε τα κοριτσίστικα πράγματα και τις κοριτσίστικες συζητήσεις. Είχαμε την ησυχία μας μέχρι να μπει ξαφνικά ο Αλεξ στο δωμάτιο και να ξεκινήσει να τραβάει φωτογραφίες. Γίναμε και οι δύο έξαλλες και αρχίσαμε να το κινηγάμε σε όλο το σπίτι μαζί και τον Νίκο, ο οποίος είχε λιώσει στα γέλια που μας έβλεπε σε τέτοια κατάσταση. Το αποτέλεσμα; Δύο από τις φωτογραφίες ανέβηκαν Facebook και όλο το σπίτι μαζί και τα ρούχα καθώς και τα μαλλιά των αγοριών έγιναν μέσα στο μανό. Μετά από όλον αυτό το χαμό που προκαλέσαμε καθίσαμε να καθαρίσουμε ενώ μετά από λίγο τα παιδιά έφυγαν. Ενώ προσπαθούσα να καθαρίσω το τραπέζι της κουζίνας από το μανό ο Νίκος άραζε στο σαλόνι μέχρι να σπάσει ένα ποτήρι και να μπουν γυαλιά στο χέρι μου. Ούρλιαξα από το πόνο και ο Νίκος προσπάθησε να σταματήσει την αιμορραγία. Λίγα λεπτά μετά χτύπησε και η πόρτα και μαντέψτε ποιος ήταν. Ναι. Ο ΑΛΕΞ! Χειρότερα δε γίνεται.
- τι κάνει αυτός εδώ;
- εγώ φταίω που ήρθα να σε βοηθήσω.
- Ο Αλεξ θα σε πάει στο νοσοκομείο
- τι; Για ξαναπές το αυτό
- Ιωάννα δεν υπάρχει άλλη λύση. Εγώ αυτοκίνητο δεν έχω να σε μεταφέρω. Είναι συνεργείο αυτές της μέρες. Οπότε
- ναι και ο Αλεξ το αυτοκίνητο το έχει η μάνα του.
- ωχου. Με τη μηχανή θα πάμε τέλειωνε.
- είσαι χαζό; Θα με αναβάσεις στη μηχανή έτσι. Δε σε εμπιστεύομαι. Αφήστε με. Θα πάω με τα πόδια.
- είσαι τρελή; Τελείωνε ανέβα να σε πάει ο Αλεξ. Δε θα το ξαναπώ.
Στριφογύρισα τα μάτια μου και πήγα προς το Αλεξ.
- δε περίμενα να με εμπιστευτείς τόσο εύκολα.
Είπε μόλις με είδε με ένα πονηρό χαμόγελο που επίσης το μισούσα.
- το ότι έρχομαι μαζί σου δε σημαίνει ότι σε εμπιστεύτηκα κιόλας. Απλά βρέθηκα σε ανάγκη
- ναι εντάξει. Εγώ θα το πάρω ως δείγμα εμπιστοσύνης.
"Τώρα θα σου έλεγα σαν τι να το πάρεις αλλά έχε χάρη που βρίσκομαι στην ανάγκη."
Χαμογέλασα ξινά και ανέβηκα στη μηχανή του. Και σε αυτό το σημείο να πω ότι δεν είχα ούτε κράνος. Με άφησε απ' έξω από το νοσοκομείο και έφυγε. "ΓΟΥΡΟΎΝΙ!!!" Πάλι στη πουτάνα το πάει. Μη τη στήσει ένα λεπτό. Θα παρεξηγηθεί. Μπήκα μέσα και βρήκα ένα γιατρό που μου έδεσε το χέρι με κάμποσες γάζες. Μετά από καμιά ώρα είχαμε τελειώσει. Βγήκα έξω και βρήκα τον Αλεξ να με περιμένει
- μπα; Σε άφησε η πουτανίτσα σου να φύγεις;
- εγώ φταίω που ήρθα να σε πάρω από το να σε αφήσω στο δρόμο να γυρίζεις μόνη σου.
- τέλος πάντων...
Είπα και στριφογυρίζοντας τα μάτια μου και ανέβηκα στη μηχανή. Ένας τσακωμός ήταν το τελευταίο πράγμα που ήθελα αυτή τη στιγμή. Με πήγε σπίτι και μπήκε και εκείνος μέσα. Βρήκαμε το Νίκο να βλέπει τηλεόραση.
- τι έγινε μωρό;
- τι να γίνει ρε; Δανάη πως είσαι;
- καλά...
Είπα και κάθισα δίπλα του. Μα πόσο αναίσθητος. Έβλεπε star wars έτσι κάτσαμε κι εμείς να δούμε. Κάπου στα μισά ήρθε μήνυμα στο Νίκο και έκανε νόημα στον Άλεξ ότι πρέπει να φύγει. ΠΆΛΙ! Λες και το κάνει επίτηδες ώρες ώρες.
- εσένα που είναι ο δικός σου; Α ναι μωρέ σπίτι. Τα έχεις με αυτό το φλώρο, το Πάνο. Με τη μαμά του θα είναι ε;
- άκου να σου πω. Λίγα λόγια για το Πάνο. Και ωραίος είναι και έξυπνος, κάτι που εσύ χάνεις, και μπορεί να φύγει και από το σπίτι οπότε γουστάρει.
- ναι μωρέ. Σιγά το γκόμενο. Εγώ έχω πιο πολλά προσόντα.
- ναι καλά μας έπεισες.
- δε πείθεσαι; Γιατί τότε δε δοκιμάζεις;
Είπε και ήρθε πιο κοντά μου. ένοιωθα την ανάσα του στο πρόσωπό μου. Απομακρύνθηκα.
- θα σε απογοητεύσω. Εγώ δεν είμαι πουτάνα σα τις άλλες που πηγαίνεις.
- είσαι παρθένα.
- δεν είμαι.
- είσαι. Το λέει το βλέμμα σου. Φαίνεται ότι φοβάσαι.
- δεν είμαι! Και εσένα τι σε νοιάζει τι είμαι;
- δε με νοιάζει. Απλά... Δεεε το προχώρησε ο Πάνος ε;
- με παρατάς; Ο Πάνος είναι τέλειος εντάξει; Και μη σε νοιάζει τι κάνουμε.
Είπα και σηκώθηκα να πάω στο δωμάτιό μου μέσα στα νεύρα. Άκουγα αυτό το σπαστικό γέλιο του. Έφτασα στη σκάλα.
- όχι, όχι Δανάη; Μη φύγεις. Δε το εννοούσα. Θα με σκοτώσει ο αδερφός σου που ξανά τσακωθήκαμε.
- ε άντε στο διάολο Αλεξ.
Είπα και ανέβηκα γρήγορα τη σκάλα και κλείστηκα στο δωμάτιο μου. Πόσο ηλίθια είμαι που έστω και για μια στιγμή πέρασε από το μυαλό μου ότι μπορεί να μην ήθελε να με στενοχωρήσει. Έβαλα μουσική δυνατά και άρχισα να σιγοτραγουδώ και να κουνάω το κεφάλι μου στο ρυθμό της μουσικής. Εντωμεταξύ τόση ώρα ήταν από πίσω μου ο Αλεξ και με βιντεοσκοπούσε, με το Νίκο να έχει πέσει από τα γέλια. Έκλεισα με δύναμη τη πόρτα, αφού έφυγαν τρέχοντας και γελώντας και φώναξα ένα "ΕΊΣΤΕ ΜΑΛΆΚΕΣ" με δάκρυα στα μάτια. Όχι για αυτό που μου έκαναν αλλά επειδή ο Νίκος υποστήριζε τις μαλακίες που έκανε ο μαλάκας. Αλλά όχι. Είχε δίκιο η Ιωάννα έπρεπε να μιλήσουμε. κατέβηκα κάτω.
- Νίκο πρέπει να σου μιλήσω λίγο για κάτι.
- τι θες πάλι μωρέ μετά.
- όχι μετά... Τώρα!
- ωχ καλά... σε ακούω.
- μόνο να φύγε ΑΥΤΌΣ από εδώ.
Με κοίταξε έξαλλος και μετά κοίταξε το Νίκο που του έκανε νόημα "πήγαινε. Θα σε πάρω μετά" ούτε καν με χαιρέτησε και έφυγε.
- εντάξει τώρα; Λέγε.
- γιατί μου φέρεσαι έτσι;
- τι εννοείς
- εννοώ ότι κάποτε ήμασταν παντού μαζί και ξαφνικά με ξέχασες.
- δε σε ξέχασα. Ακόμα κάνουμε παρέα. Απλώς κάπως λιγότερο από ότι κάναμε κάποτε. Μεγαλώσαμε κιόλας.
- ναι αλλά με γράφεις. Δε κάνουμε πια καθόλου παρέα. Έχει ο καθένας το πρόγραμμά του και χέστηκε γα τον άλλο.
- ωραία. Το Σάββατο θα πάμε club. Θα έρθεις κι εσύ;
- δε ξέρω. Θα σας γίνω βάρος. Τώρα το κάνεις από αγγαρεία.
- δε το κάνω από αγγαρεία. Τέλος πάντων δε θα το συζητήσω τώρα. Εμείς θα πάμε Rock άμα θες έλα και φέρε και καμία φίλη σου άμα θες μη βαρεθείς.
- εντάξει. Ευχαριστώ πάντως.
- έλα.
Είπε και άνοιξε την αγκαλιά του. Πόσο καιρό είχα να νιώσω την αγκαλιά του... μακάρι να νοιάζονταν ακόμα για εμένα έστω και λίγο...
- σόρι που σε γράφω. Αλλά είναι και...
- ξέρω, ξέρω. Έχεις τις δικές σου.
Με φίλησε στο κεφάλι και με άφησε.
- άντε αφού ξέρεις ότι σε αγαπάω... κατά βάθος.
Είπε και πήγε να φύγει.
- να έρθεις, θα περάσουμε καλά.
- εντάξει θα έρθω.
- Βγήκε από το σπίτι. Πάλι σε αυτή τη πουτάνα θα πήγαινε. Στο μεταξύ πήρα τηλέφωνο την Ιωάννα να τη καλέσω στο Rock. Ευτυχώς μπορούσε να έρθει τελικά.
****************************************************************************
Καινούριο βιβλίο! Το ξέρω είμαι απαίσια. Πρώτο κεφάλαιο με ατύχημα... Νομίζω πως αυτό το βιβλίο θα είναι μικρότερο από το άλλο γιατί για το άλλο έχω σκεφτεί χιλιάδες πράγματα, που δε ξέρω αν θα δημοσιεύσω, ενώ σε αυτό όχι τόσα.