1 մաս
Մանկություն 'ժամանակ երբ մենք ապրում ենք առանց հոգսերի և չենք հասկանում թե ինչ է մեզ սպասվում ապագայում:
Ես Լի Սոլն եմ 18 տարեկան եմ,սովորում եմ ավագ դպրոցի երրորդ դասարանում,եթե իհարկե կարելի է այդպես ասել 😂Ես ապրում եմ հայրիկիս հետ,մայրս և քույրս մահացել են:Հայրս մեծ գործակալության տնօրեն է և կարող եմ վստահ ասել,որ ապրում եմ բարեկեցիկ կյանքով:
Ընկերներ չունեմ,քանի որ,չեմ վստահում ոչ մեկին,և գիտեմ,որ չկա ազնիվ ընկերություն,սիրելիի մասին ընդհանրապես կլռեմ,ինձ համար սերը գոյություն չունի 😐
1 տարի առաջ ես կորցրեցի իմ սիրելիին...Այգում զբոսնելիս նրան սպանեցին իմ աչքի առաջ:Նա ինձ մենակ հասցրեց խոստովանել իր զգացնունքների մասին իմ հանդեպ:Վերջի վարկյաններին նա ինձ հասցրեց իր մատանի տալ:😔
________________________________
Մի պայծառ առավոտ,որոշեցի գնալ դպրոց:Դպրոց մտնելուն պես իմ դիմաց դուրս եկավ իմ <<շատ սիրելի>> տնօրենը և ասաց.
-Լույս քեզ տեսնողին,ուր էիր?
-Ես,ես.....ես հիվանդ էի
-հա 2 շաբաթ հիվանդ ես եղել😒
-դե գիտեք ինձ վիրահատել էին...
-հաա երևի խելքդ էին վիրահատել,արագ անցիր դասարան,թող քո դասարանցիները գոնե դեմքդ տեսնեն:
-լավ,- դա ասելով ես քայլերս ուղղեցի դեպի դասարանի կողմը,որտեղ ինձ էին սպասում դասընկերներիս անտարբեր հայացքները:
-օհ,տեսեք ով է եկել,-ասաց աշակերտներից մեկը:
_______________
Մի քիչ մանրամասն պատմ եմ իմ մասին:
Դասարանում ես ոչ մեկի հետ չեմ շփվում:Գիտեք ինչի? Որովհետև ինձ չեն հետաքրքրում իրենք ու իրենց անիմաստ թեմաները....նրանք խոսում են շորիկների,պայուսակների,տղաների մասին:
Իսկ ինձ հետաքրքրում են զենքերը,մեքենաները,կենդանիները.....Ես նրանց նման չեմ....նրանց հետ շփվելը ինձ ոչ մի բան չի տալիս:
.---------------
Առաջին ժամը մեր դասղեկի ժամն էր,այսինքն պատմություն:Երբ նա մտավ դասարան,նրա հետևից ներս մտավ մի տղա,ում դեմք ինձ շատ ծանոթ թվաց:
-Ծանոթացեք երեխաներ Ձեր նոր դասընկերն է Կանգ Չյոլը,այսօրվանից նա ձեր հետ է սովորելու:
<<Օհ,Տեր Աստված ինչ նման է նրան,անգամ անուն է նույնը😨>>,-մտածեցի ես: