қысқы кездесу

"Қысқы Кездесу"

Қысқы Алматы. Суық жел перрондағы адамдардың мойнындағы шарфтарын желпілдетіп, қар ұсақ үлпектерге бөлініп, асфальт бетімен сырғып жатты. Сағат кешкі жетіні көрсетіп тұр. Станцияда көп адам қалған жоқ, тек жалғыз бір жігіт орындықта басын бүгіп, көзін жұмып отыр.

Дарынның денесі тоңғанымен, ол оны елемеді. Ақжолды күтіп алуға келіп, күту залында ұйықтап кеткенін өзі де байқамады. Бірақ оның бұл тыныштығы ұзаққа созылмады.

- "Эй, сенің қолың қатып қалыпты ғой!" - деген дауыс естілді.

Дарын қабағын түйіп, басын көтерді. Қарсы алдында спорттық күртеше киген, күлімсіреп тұрған бір бала тұр. Шашы қара, көздері жарқырап тұр.

- "Мұнда не істеп отырсың?" - деп сұрады бейтаныс бала.

- "Саған не керек?" - деді Дарын суық үнмен.

- "Жай, ұйықтап қалдың, тоңып қаласың деп ояттым."

Дарын ештеңе демеді. Суық ауа оның саусақтарын әлсін-әлсін шымшығандай болды. Бірақ ол орнынан қозғалмады. Бейтаныс жігіт біраз үнсіз тұрды да, қолын күртешесінің қалтасына тығып, жай ғана күлімсіреді.

- "Менің атым Тлеужан. Ал сенің?"

- "Дарын."

- "Жақсы. Қызық, біз бір сыныпта оқимыз ба, білесің бе?"

Дарын таңырқап, оған қарады.

- "Сен қай мектептенсің?"

- "№47. Сен ше?"

- "Мен де..."

Тлеужан мәз болып күліп жіберді.

- "Сен менің сыныптасым екенсің ғой! Неге ешқашан сөйлеспедік?"

- "Білмеймін. Қажеті болмады."

- "Қажеті болмады..." - деп қайталады Тлеужан күлімсіреп.

Осы кезде Дарын телефонын шығарып, хабарламасын тексерді. Ақжолдың мұғалімі оған ертең ғана келетінін жазған екен. Ол бірден орнынан тұрды.

- "Қайда барасың?" - деп сұрады Тлеужан.

- "Үйге."

- "Саған кофе керек емес пе? Сыртта суық қой."

Дарын біраз ойланды да, ақыры басын изеді.

- "Жарайды. Маған бәрібір."

Тлеужанның көзі жарқ ете қалды.

- "Керемет! Мен жақын жерден дәмді кофе ішетін орынды білемін!"

Олар станциядан шығып, ақырын жүріп кетті. Тлеужан сұрақ жаудырған сайын, Дарын оларға немқұрайлы жауап қайтарып отырды. Бірақ іштей таңғалды - бұрын-соңды ешкім оған бұлай жақындамаған еді.

Кофеханада олар жылы шай ішіп отырғанда, Тлеужан кенеттен айтты:

- "Мен сені ұнатамын."

Дарын қолындағы ыстық шыныаяқты түсіріп ала жаздады. Ол Тлеужанға таңырқай қарады.

- "Не?"

- "Айтып тұрмын ғой. Мен саған қызығамын. Сен тым жұмбақсың."

Дарын үнсіз қалды. Ол мұндай сөздерді ешкімнен естімеген еді.

- "Жай ғана айтқым келді. Сенің реакцияңды білгім келді." - деді Тлеужан жымиып.

Дарын көзін төмен салды. Біртүрлі жылылық жүрегінің түбінен көтеріліп жатқандай сезілді.

- "Мұндай нәрселерге сенетін адам емеспін."

- "Тексеріп көресің бе?" - деді Тлеужан күлімдеп.

Дарын көзін бір сәтке жұмып, терең тыныстады. Бұл қыстың суығында болған кішкентай, бірақ ерекше кездесу еді.

Және бұл олардың алғашқы ғана кездесуі болатын.