MANIAC [Complete]

———————-

Ариун цэврийн өрөөнөөс гархад аль хэдийнээ хичээл орчиж, тэнд хичнээн удаан зогссон юм бүү мэд... гартаа барьсан утас минь чичирч байсан ч надад өөрийн ухан гэж алга хөл минь аль хэдийнээ Жиний анги руу алхаж байлаа... Би тэдний ангийн гадаа зогсож нүдээ гүйлгэн тэрнийг хайсан ч алга

__: Намайг хайж байгаанмуу?

Би: *эргэж харах* ЖИН

Жин: сайн уу? уулзалгүй их уджээ

Бид сургуулийн арын цэцэрлэгт хүрээлэнд сууцгаан

Би: Чи хаана байсан юм. Намайг наалдаад салахгүй гэж бодоод алга болсийнмуу?

Жин: *инээх* чи ерөөсөө өөрчлөгдөөгүй байна шүү... яг миний Ча Сүни хэвээрээ байна

Би: *сандлаасаа босох* би чинийх байхаа больсон...

Жин: мэднээ, Жон Жонгүк гэл үү?

Би: Чиний өгсөн сэтгэлийн шархын эдгээж өгсөн хүн

Жин: би чиний хувьд муу залуу болсон бололтой

Би: чи анхнаасаа л муу залуу байсан эсүүл би андуураад байна уу?

Жин: *инээх* дураараа л бол...

Жин гараас минь татаад өвөр дээрээ суулгаад

Жин: гэхдээ би чамайг сулласанаа санахгүй байх юм. Чи миний араар тавьсан байхнээ тээ *инээмсэглэх*

Би: хүн харчуул яах юм гэж хэлэн түүний өвөр дээрээс босход

Жин: чи тэрэндээ надаас илүү хайртай гэж битгий андуураарай чи одоо ч гэсэн надад хайртай тийм биздээ

Би: Битгий андуур...

тэр яахлээрээ өөртөө ийм итгэлтэй байдаг байнааа... намайг сургууль руу орход завсарлагаан таарч би багшийг гартал хүлээн ангийн үүдэнд зогсход багш гарч ирэн

Би: *худлаа инээх* сайн байна уу? багшаа

Багш: сайхан мэдээрэй нөхөр минь чи их сонин байгаа шүү...

Би: уучлаарай *бөхийх*

Намайг анги руу орход Жонгүк толгойгоо сэгсрэн

Жонгүк: жорлонд унаад усаа татчихсан уу?

Би: аанхан

***

Хичээл таран хамтдаа гэрийн зүг алхаж байсан ч толгой дотор минь элдэвийн юм эргэлдэж байлаа элдэвийн юм гэж Жиний хэлсэн үг л дээ... яахлээрээ ийм дураараа байдаг байнаа гэнэт алга болоод л гэнэт гарч ирээд л өөдгүй дураараа хүн шүү

Жонгүк: би бараг л ганцаараа явж байгаан байна дөө

Би: АЙН ??

Жонгүк: *гаслах* юу бодоод байгаан? өдөржингөө л гөлийлөө шдээ чи...

Би: чи тэгүүл харьж байхгүй юу би өөрөө харьчиж чадна

Жонгүк: гэрийнхээ хажууханд ирчихээд

Нээрэн харсан чинь гэрээсээ 3алхамын наана л байлаа *бантах*

Би: за явдаа маргааш уулзы

Жонгүк: ингээд л үү? гомдолтой байна

Би: бас юу нэхээд унаваа

Жонгүк: *уруул руугаа заах*

би өлмийгөө өргөн түүний уруулан дээр зөөлхөн үнсээд

Би: сайхан амраарай *Инээмсэглэх*

__: Ча Сүни мөн үү? гэж нэг л танил хоолойгоор дуудхад бид 2 тэр зүгрүү хархад

Би: Аав, ээж та 2 энд юугаа хийж байгаан

Ээж: юу солиороод байгаа юм. Гэртээ ирж байна

Би: гэхдээ та 2г ийм цагт гэртээ ирж байхыг харж байгаагүй шдээ

Аав: наад залуу чинь хэн бэ?

Жонгүк: *бөхийх* Жон Жонгүк гэдэг Сүнигийн ангийх нь хүүхэд

Аав: зүгээр л ангийх нь хүүхэд юм уу?

Ээж: түрүүн тэгж харагдаагүйдээ... за юу ч гэсэн орцгооё

Би: энэ ч гэсэн орхийнмуу? *Жонгүк рүү заах*

Ээж: найзтай чинь танилцмаар байна хамтдаа оройн хоол идэцгээе... зүгээр биз дээ *Жонгүк рүү харах*

Жонгүк: зүгээрээ

Их сонин сонин юм үзэхнээ Жин Аав Ээж... нар баруунаас мандсан юм байхдаа. Бид хоолны ширээнд сууцгаахад ээж аав 2 Жонгүкийг бараг цоолох шахам харж байлаа,..

Би: та 2 болиочээ...

Би: *хоолойгоо засах* бид 2 үерхэдэг юм

Аав: эр хүн зоригтой байх хэрэгтэй *Жонгүк рүү харах*

Жонгүк: намайг Жон Жонгүк гэдэг... *бөхийх* Сүнигийн найз залуу болоод удаагүй байгаа ч би охинд чинь их хайртай

Би: -_-

Аав: *чанга инээх* зөв хөө

***

Аав, Ээж 2т Жонгүк их таалагдах шиг болсон... унтах гээд хэвтэж байтал ээж өрөөнд минь орж ирэн хажуугаар хэвтэн

Ээж: охинтойгоо хамт ингэж хэвтэлгүй удчих

Би: өнөөдөр та 2 чинь гэнэт юу болсийн?

Ээж: одоо аав бид 2т чамд зориулах цаг хангалттай болсон

Ээж хөхөнд минь хүрэн

Би: яагаад байгаанбэ????????

Ээж: хөөх зөндөө том болчиж, одоо өгзөгийг шалганаа *өгзгөнд хүрэх*хөөөөөөх

Би: *ичих* та болиочэээ...

Ээж: Жонгүк их сайн хүүхэд байна лээ шүү

Би: би түүнд хайртай эсхээ мэдэхгүй байнаа

Ээжтэйгээ шөнөжингөө Жин болон Жонгүкийн тухай ярилцаж ээжээсээ зөвөлгөө аван өөрийн шийдвэрээ гарчих шиг боллоо...

***

Сүжи: би өнөөдөр сүүлийн цаг дээр сууж чадахгүй шүү

Би: за

Сүүлийн цаг ороод ангийхан нэг нэгээрээ гарч ангид Жонгүк бид 2 үлдчихлээ... өнөөдөр бид 2 хамтдаа хичээлээ давтхаар үлдэж байгаа нь энэ...

Би дэвтэр номоо гаргаж тавиад эхнээс нь бичиж түүнд тайлбарлаж өгтөл тэр над руу цоо ширтээд байх нь тэр...

Би: мангараа юундаа намайг хараад байгаа юм... ийшээ хар *үзгээрээ ном руу заах*

Жонгүк: за *ном руу харах*

Би эхнээс нь тайлбарлатал тэр над руу ойртон юбкан доогуур гараа хийн чих рүү минь үлээн

Жонгүк: би чамайг хүсэж байна

Би: *нүдээ аних* сургууль дээр байна шдээ

Жонгүк: 2лаагаас өөр хүн байхгүй

Тэр хүзүү рүү минь үлээн зүүн гараа юбкан дотуур минь оруулан баруун гараа цамцан доогуур оруулан хөхийг минь базлахад нь би зүүн гарыг нь барин

Би: энд дэмий юм биш үү

Жонгүк: зүгээрээ

Үг дугарахын завдалгүй тэр уруулын минь озон үнсэж хэлийг минь бараг суг татахнуу гэлтэй хүчтэйгээр сорж байхад түүнийг гар нь аль хэдийнээ дотоожны гаднаас минь дээш доош хөдлөн сэрлийг минь хөдөлгөж би арай ядан өөрийнхөө дууг барьж байлаа гэртээ байсан бол тултал нь гиншиж байх байсан юм... Жонгүк намайг өргөн ширээн дээр хэвтүүлэн дотоожийг минь тайлан удалгүй хөлийг минь дэлгэснээ тонгойход нь

Би: чи юу хийх гээд байнаа

Жонгүк: хүлээж бай...

Удалгүй тэр хэвлий рүү нь доошлон үнсэн таалаж эхлэх нь тэр... аймшигтай таашаал бурхан минь би ширээнээс атган чанга гиншихгүйг хичээж байсан ч тэр улам л тааламжтайгаар хийж эхлэхэд нь нүдээ анин хөлөө нуруугаар ороон өөр рүүгээ улам татан шахна... түүний хийж байгаа үйлдэл бүхэн нь надад мэдрэгдэж байв тэр гараараа хөлийг минь улам дэлгэн халуу төнөөх өнөөх хэсгийн минь хэлүүг хэлээрээ долоон удалгүй зөөлөн зөөлөн хөхөж эхлэхэд нь тэвчилгүй дуу алдчихлаа тэгсэн ч битгий зогсоосой гэж хүсэн түүний толгойноос барин өөр лүүгээ улам ойртуулж байгаа өөрөөсөө айх шиг... тэрний нэг гар нь хөхнөөс минь базлаж нөгөө гар нь гуянаас минь базлаж байснаа удалгүй өнөөх хэсэг рүү минь хэлээ гүн хийчихлээ

Би: *гинших* АААААааааа Жонгүкэээ

Тэр хэлээрээ элж таалж байснаа удалгүй нэг хуруугаа, дараа нь хоёр, гурван хуруугаа өнөөх рүү минь гүн оруулан аажмаар нааш цааш нь хөдөлгөж гарав... би дуу алдан түүнд хүрч болох бүх газарт нь хүрэн түүнийг хувцаснаас базлаж байсан ч тэр тоолгүй үргэжлүүлсээр л

Би: Жонгүкээ одоо болье би тэвчихгүйнээ

Тэр над руу инээмсэглэн гарнаас минь татан цээжиндээ наахад нь түүнийг хөлөөрөө орооход түүний өнөөх намайг бага зэрэг хатгах орхиход нь би гараа явуулан түүний тэлээг мултлан өмднийх нь цахилгаанийг доошлуулан удалгүй гараа өмдөн дотуур нь оруулан дотоожийг нь доошлуулхад түүний бэлэн болсон бахархал нь цухуйгаад ирэх нь тэр... Жонгүк өгзөгнөөс минь барин ангийн хананд шахан цээжийг минь үнсэн таалж байснаа өнөөхөө хийхэд урьд урьдаас илүү зөөлөхн бас гулсаж орж байгаа нь надад таалагдаж байлаа... тэр хэтэрхий хатуу ширүүн байгаа ч надад таалагдаж байна... тэр өмнөхөөсөө илүү хүчтэйгээр нааш цааш хөдлөхөд би зүгээр байж чадалгүй түүний өөдөөс өөрийнхөө хамаг хүчээр хөдлөн түүний чихэнд нь

Би: *гинших* битгий зогсоорой гуйж байна

Араас минь хүйтэн хана хайрч байсан ч түүний хөлөрсөн бие намайг дулаацуулж байх нь тэр... би түүний цээжинээс базлаж байхад тэр намайг унагахгүйг хичээн өгзөгнөөс минь базлаж байв

Жонгүк: би тавихнэээ *амьсгаадах*

Энэ үг намайг солиоруулах шахлаа... улам хүчтэй, илүү гүн дүрж бас хурдтай хийсний эцэст тэр зогсход доод хэсгээс ямар нэгэн халуун зүйл биеээр минь тарж эхлэх нь мэдрэгдэж би түүний мөрийг дэрлэн

Би: танайх руу явье...

---MN4EVER---